25-09-08

I'm expensive...

Ik heb -zonder het te vragen- (=dus spontaan gekregen, want de persoon die het mij gegeven heeft wil mij zeer zeker in haar bed krijgen...) vandaag een kopie gekregen van iets vertrouwelijks dat op één of andere printer is "blijven liggen"... Het bleek te gaan over de dienst waar ik misschien op korte termijn zou kunnen beginnen... Of nee, wacht, voor ik verdervertel, eerst 'n stukje voorgeschiedenis: ik ben "extern" in het bedrijf waar ik al drie jaar werk. Een outscource-mens. Of consultant zoals sommige andere mensen verkiezen het te noemen. Dus ik zit véél meer (quasi permanent) bij "de klant" als op mijn eigen bedrijf zelf, dus meer dan bij het bedrijf dat mijn centjes op mijn rekening stort. Of mijn dieseldruppeltjes op mijn tankkaart. (Over mijn firmawagen of andere voordelen ga ik zelfs niet beginnen.) Dus op die andere dienst, binnen het bedrijf dat "de klant" is, lag een offerte. Van "mijn" firma. Voor het leveren en plaatsen van drie machines. Zo van die levende machines zoals ik er één ben. En verdomme wat kosten wij veel. En dan te zeggen dat mijn baas (hier heb ik het over mijn échte baas dus, en niet die lul bij "de klant" die soms net iets teveel dénkt dat hij m'n baas is... of mijn eigenaar...) mij al een belofte had gemaakt i.v.m. opslag. Nu ik officieus aan de weet ben gekomen hoeveel ik werkelijk waard ben ga ik ervoor zorgen dat het toch DIKKE opslag zal worden. Jajaaa, ik weet wel, mijn firma moet ook RSZ betalen, en vele andere kosten, en hij moet er ook nog wat winst op halen. But still. Het enige wat nu telt is het gevoel dat ik over dit alles heb. Nu nog die fucking valling verder aftroefen...

16-09-08

Fucking mesthoop

Mensen die mijn huidige avatar (=foto) op msn al gezien hebben kunnen het beamen. Er staat een (vind ik toch...) mooie foto op van de tuin en het ouderlijke huis van weleer met de maan op de achtergrond... En heel discreet -aangezien het toen ik de foto nam donker was- op de voorgrond een mesthoop. Het is onduidelijk, het lelijkste op de foto staat wel op de voorgrond maar valt dus ook het minste op. Maar de foto heeft wel iets. En nu zeker. Alsof hij mij iets wil duidelijk maken. Ik heb namelijk een probleem met mijn eigen mesthoopje. Dat mesthoopje in mijn hoofdje. Er wordt teveel op gekakt de laatste tijd. Veel te veel zever dat erbij komt. Werk? Steekt mij iedere dag meer tegen. Het nieuwe vooruitzicht? Ik ben net iets te pessimistisch vanavond om daar naar te kunnen kijken. Liefde? Ook dat zit weer scheef. Het heeft weer lang geduurd. Juist ja. Morgen zie ik Bevertje en praten we misschien ongelofelijk veel uit. En nog eens IRL voor de verandering, i.p.v. fucking via skype of msn. Maar dan nog, misschien zei ik, het kan ook helemaal anders uitdraaien. Alsof we niet zonder elkaar kunnen, maar ook niet mét. Aaarghh. Mijn appartement? Ben ik kotsbeu. Ik wil verhuizen. Maar pál in het centrum van deze forenzenstad iets groters vinden zonder crimineel (ja da's mijn woordje van tegenwoordig... ik besef het wel hoor) veel meer te moeten betalen zie ik dan ook weer niet zitten. Iets kopen zei u? Ja tarara, en alleen afbetalen zeker, goede gij! En boterhammen met choco... Ik bedoel oud brood zonder beleg eten elke dag. En enkel kraantjeswater zuipen. Of zo. Of moet ik het soms met die lottopot die ik nooit gewonnen heb betalen? Thuiselijke situatie (ouderlijk (t)huis dan)? Even fraai... Twee jaar vechtscheiding en nul komma nul rechtvaardigheid. Moet ik echt blijven doorgaan? Of leest er toevallig iemand mee die dringend zijn land eens moet bemesten? Awel, ik em hier godvermiljaardenondedju nog goei mes' liggen, komt ze mor hoëlen! *

 

* (Ik heb hier godvermiljaardenondedju nog goeie mest liggen, komt ze maar halen!)

04-09-08

De Helderheid

Dat is wat er uit De Onverschilligheid is voortgekomen. Helderheid, of noem het klaarheid, of iets wat lijkt op vensterruiten met dikke spinnewebben ervoor die na enkele jaren verwaarlozing uiteindelijk eens grondig schoongemaakt worden. (jakkie!) Weer door de mist kunnen kijken. Doodop al een ganse week en kapot gewerkt maar verdomme geen gedachten die door 't koppeke flitsen, of toch in véél mindere mate. Of tenminste niet meer zo hatelijk chaotisch. En vooral meer duidelijkheid. Helder inzicht in dingen. Zondagavond toen ik Onverschilligheid geschreven heb is er nl. vanalles gebeurd nog vóór ik kon posten wat ik toen aan het typen was. Het was geen wild skypegesprek met Bevertje, neen, totaal onverwacht was het een diepgaand gesprek via msn. Wij tweetjes zijn het begrip "diepgaand gesprek" veeleerder gewend via skype, gsm (béllen uiteraard, niet sms'en!) of gewoon bij mekaar op dezelfde zetel, of op een bankje in een rustig stadspark. Ofzo. Msn dient voor oppervlakkig te doen tegen elkaar. Koetjes en kalfjes heet dat dan. Of ik-ben-even-met-iets-bezig-en-ik-skype-je-straks-wel-hoor -toestanden. (we wonen allebei alleen en moeten dus ons eigen huishouden helemaal alleen runnen, nvdr Knipogen) Behalve die keer dan. Het doet er eigelijk niet meer zo zeer toe wat er toen allemaal gezegd is geweest want 'k zou er uren over kunnen schrijven. Of in extremis gewoon het msn-gesprek hier publiceren. (En onze echte namen door Cijferkes en Bevertje vervangen eerst natuurlijk!) Maar dat maakt niks meer uit. Enkel en alleen al omdat uiteindelijk het eindresultaat telt, vind ik. De Helderheid in't koppeke dus. En dat ik een drastisch besluit heb genomen. Dat heeft er ook héél veel mee te maken. Een drastisch besluit waar zij nog geen weet van heeft, nee. Het perfecte moment daarvoor heb ik al uitgekozen.
Mede-oorzaak van De Helderheid is ook een mooi vooruitzicht op het werk dat ik sinds gisteravond heb. En dit komt eerlijk gezegd ook geen minuut te laat. Want ik begon (een beetje laat, maar nog net niet té laat) de laatste weken (of is het al maanden?) uiteindelijk te beseffen dat ik meer aankan, waard ben en kan krijgen. En verdienen. As in maandelijks gestort zien op mijn rekening.
Nu enkel nog de vermoeidheid aanpakken en de pijnlijke rug. Rotmatras buitengooien en vervangen. Daarna badkamer schilderen en nog enkele pietlulligheden ten huize Cijferkes. En dan zijn alle grote en middelgrote uitdagingen weer voor eventjes uit de baan Onschuldig

25-08-08

Tell me why I don't like mondays...

...en vooral als je tien dagen "thuis" gezeten hebt, waarvan driekwart sowieso toch al om zeep was. (lees: de "crisis" maandagavond met Bevertje en alle dagen die erop volgden). En dat je tot het besef komt op zondagavond dat het oorspronkelijke plan eigelijk was dat je tijdens die tien rotdagen eens grondig ging nadenken over je carrière. Of wat op een loopbaan moet lijken. Of zóú moeten lijken. Of wat er een was. Of nog moet worden. Of zoiets...

De emotionele chaos op relationeel vlak en de verwerking ervan (met als hoogtepunt alles eens neer te pennen gisteren) leek prima mee te helpen om een slapeloze zondagavond in te zetten. Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik mij de voorbije dagen teveel had "uitgeslapen" (lees: véél te lang geslapen) en er telkens crimineel te laat was ingekropen...

Opstaan lukte deze morgen nog net wel. Op het werk geraken zonder te laat te komen ook. Maar in welke toestand... Zombie. Koffie. Nog koffie. Naar de wc gaan om je gezicht voor de 17de keer te verfrissen aan de lavabo. Nog een koffie. Verderpruttelen. Ik-doe-dit-werk-niet-graag-meer -gedachten door je kop laten razen. Ik-mis-haar-zo-verdomd-veel -gedachten ook. En vooral véél zageventen aan de telefoon krijgen. Alsof ze het wéten en het er om dóén om je te pesten!...

Dus ja, al bij al hebben mijn blogprestaties van gisteren mij in zekere zin geholpen. Maar dan ook weer niet. De vele reacties waren en zijn zeer welkom, en het begrip des te meer. Er zit écht wel interessant leesvoer tussen ook. Veel stuff om te analyseren, om op mijn gemakske nog eens goed over na te denken. En op elke vraag waarop ik een antwoord krijg (of het nu door mijzelf, mijn moeder, mijn beste vriendin/maat of een medeblogger of reactieplaatser is) komen er twee nieuwe vragen in de plaats. Over chaos gesproken. Dju toch... Ach ja, nog vier werkdagen en de week is weer om. Ironische juij...

11-04-08

Overuren? Ónderuren zeker!

Ik ben weer niet goed bezig. Neen, geen dipsaus deze keer. Ik voel mij nogsteeds tiptop! Zo tiptop dat ik oorspronkelijk energie teveel had, en er zelfs óver had, en veel te veel te doen had 's avonds. Hierdoor kom ik tijd tekort, met als gevolg dat de avonden wel eens durven te kort zijn (en ik ze dan maar "verleng" tot één of twee uur 's nachts - terwijl de wekker om 5u afloopt!) en waaruit dan ook wel eens volgt dat ik mij overslaap. En da's niet goed. Vooral in de week als je dan te laat op het werk toekomt. Ik ben de voorbije twee weken (dus = tien werkdagen) zes (u leest het goed, 6!) keer te laat gekomen, waarvan vier "door de beugel kunnende" telaatkomingen, maar ook twee extreme gevallekes... Waaronder één keer om 10:20 arriveren op het werk terwijl ik meestal ergens tussen kwart vóór en kwart ná zeven toekom, om om 07:30 op't gemaksken te mogen - euh móéten beginnen. De eerste week kon ik dit nog met mijn meesterverleidingstechnieken (ahum!) en andere uitvluchten à la "ik heb de laten" (terwijl degene die dit moest controleren een week verlof had, haja!) afschepen... Maar deze laatste week - die GELUKKIG net achter de rug is - begon het een beetje op te vallen... Vandaag was ik om 06:40 op het werk. Ik heb nu wel de meeste scherven kunnen lijmen met diplomatie en met o.a. later door te werken... Maar het kwaad moest toch weer eens geschieden. Verdorie en ik wil het niet! Maar ik kán soms gewoon niet slapen 's avonds, en de lente laat mij (uiteindelijk!) nu eenmaal weer opleven! En die rotwekker.... Daar slaap ik soms gewoon lossendoor.

Is dit het lijden van een single? Iemand die met niemand rekening hoeft te houden? Iemand die nooit moet horen "kom we gaan al gaan slapen" (terwijl er dikwijls wel iets anders dan slapen bedoelt wordt **grinnik**). Iemand die niet voor een krijsende baby moet opstaan? Of voor iemand die -evenveel als hijzelf- zin heeft in een hete dampende welriekende koffie? Zodat hij ontbijt op bed kan brengen met alle plezier i.p.v. zichzelf er soms futloos uit te slépen? Of dat hij zélf soms wakker wordt van de geur van koffie of het gekietel van ega X?

Of ligt het toch allemaal aan die rotmatras die dringend aan vervanging toe is zodat ik misschien onbewust minder vast slaap, en dus niet uitgeslapen geraak? Of ben ik gewoon zo een extreem avondtype? Iemand die al maanden (of nee jaren!) zijn eigen natuur aan het negeren is en ondanks alles toch om tien na vijf opstaat (behalve de twee laatste weken en nog enkele uitzonderingen dan...) Iemand die er normaal gezien op een zaterdag niet voor de middag uitkan na een werkweek zónder vrijdagavond uit te gaan? En die dit de voorbije twee maand wél enkele keren gekund heeft aangezien hij in de natuur op jacht ging met zijn geliefde fototoestel in de aanslag en samen met één van zijn beste maten? Iemand die een raar postje in elkaar aan het boksen is vanavond en niks anders doet dan lastige vragen stellen? Iemand die zijn parketvloer al meer dan een uur moest gedweild hebben en intussen op bezoek bij zijn moeder moest zijn?

En zo kan ik nog eventjes doorgaan. Kan. Ik ga het echter niet doen Knipoog

26-02-08

Bikerman Cijferkes

Ik heb een knoop doorgehakt. Heb mijn bakkebaarden laten staan in een vorm dat ik het nog nooit van mijn leven gedaan heb. (Don't ask!!! Knipoog)
Hewel, ik zie er dus vanaf nu om eerlijk te wezen uit als een stoere motard (*kuch*kuch*)

Ok, ok, die bakkebaarden zullen mij wel vlug genoeg tegensteken... Maar de knoop is dus wel écht doorgehakt hè mensen,...

Ik heb nl. ontzettend lang zitten twijfelen, ik ben vele hindernissen tegengekomen op mijn weg, zoals daar zijn: ons moeder die met de woorden "rijdende doodskist" afkomt enzo... Aangenaam is anders... Maar ik ga nu mijn eigen willetje tóch doordrijven sie!

Ok, en naar garagisten (met alle respect!) moet je nog altijd in garagístentaal schrijven, vind ik... :

Hebben jullie soms geen schone okkazie voor mij met als maximaal vermogen 125cc/11kW ? Moet wel ingeschreven kunnen worden met een motoplak maar mag niet deze twee waarden overschrijden zodat ik er met mijn gewoon B rijbewijs (auto) kan mee rijden, voor dagelijks woon/werk verkeer (Cijferkes City -> Brussel -> City of Numbers), afstand 31km enkel.

Let op het woordje okkazie... mét K & Z ... heeeerlijk om hun taaltje (wie heeft er nog nooit zo'n bordje op een auto die buiten voor de garaasj staat gezien?!) eens eventjes over te nemen hé :-)

En met dank aan minister (of is't ex- minister? I dunno... wie kan er die politiek NU nog volgen?) Landuyt voor de herinvoering van deze prachtige regel (nvdr.: elke moto met als maximale cylinderinhoud 125cm³ én een maximaal vermogen van 11kW (=kilowatt) mag bestuurd worden door iemand met een gewoon B (ofte auto-)rijbewijs, op voorwaarde dat je het al twee jaar of langer op zak hebt! Prachtige wet, toch?! Don't you just LOVE it?!)

Allez, te hopen dat ze mij nu een vrie schuune occasie kunnen verkopen hé... En dan rest er mij enkel nog om mij een kinky leren pakje te gaan kopen... En wijle weg!

17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......

02-02-08

Blut... maar 't leven is mooi! (zolang er zon, muziek en kinderen zijn!)

Ik háát het om het te zeggen, en haat het nog meer om het te ondervinden dat het de realiteit is, maar ik ben blut, sta "flink" in't rood, kortom: mijn centen zijn op, en van mijn drie spaarboekskes en dat beetje aandelen en Krugerranden (a.k.a. Mijn Goudvoorraad) blijf ik sowieso af, tenminste als het niet echt nódig is, als het niet voor een noodgeval is ofzo. En ziet da'k mijn getrouwheidspremie enzo kwijt ben, wahahah... Belachelijk, ik weet het, de rente om in't rood te gaan is percentueel pakken hoger, uiteraard. (Ik citeer: de grootste dieven zijn banken en verzekeringsmaatschappijen! En ja, ik moet de persoon die dit ooit zei wel gelijk geven. De laatste twee decennia (of is het minder?) zie je dan ook dat elke bank verzekeringen aanbiedt en omgekeerd... Ironie, ô ironie...) Maar dan nog, zuiver uit principe blijf ik van mijn appeltjes voor de dorst gewoon AF. Mijn eigen fout (dat ik blut ben) is het nu wel totaal niet. Ik heb genoeg geld tegoed van iemand - maar daar ga ik het hier nu niet over hebben. Maar voorlopig blijf ik blut, en ik verwacht maandag pas mijn pré voor mijn bloed, zweet en tranen die ik in januari de volle acht uur per werkdag heb mogen afleveren.

En mijn beste maten mij intussen maar vollenbak zitten gretig maken om mee te gaan naar Aalst carnaval morgen... Tot met soms héél aanlokkelijke argumenten: "alé jong, der zullen wel genoeg zatte meiskes rondlopen waar da ge van kunt profiteren!!!!" - juist ja. Volwassen reactie, hé? ^o) Maar ach, zo ken ik hem wel. En da's dan de oudste van Onze Bende. Hij zit als enige van de bende al op tram drie. But nobody's perfect. En 't is en blijft mijnen besten (mannelijke) maat zonder meer. Maar ach, langs ne kant, waarom niet hé?!? Een serieus, gewoon, deftig, normáál meiske vinden (die mij ook nog eens kan boeien en tenminste over een even hoog IQ beschikt, van mijn lijf niet kan blijven en mij gewoonweg onvoorwaardelijk graag ziet (en ik háár, uiteraard!) - en liefst nog een schoontje met diamanten pretoogjes en niet al te veel issues ook, éventuéél met een dikke BMW 6-reeks onder haar gat en met genoeg poen om het beestje van voldoende voedsel met octaangehalte 98 te kunnen voorzien) is tóch onbegonnen werk. (op uitzondering van de exemplaren waar een spreekwoordelijke hoek af is, of om het in 't algemeen te omschrijven: ofwel had ik interesse en zij niet, ofwel omgekeerd, da's ook meer dan genoeg het geval geweest) Echt actief zoeken heb ik toch bijna helemaal afgezworen, maar iemand out of the blue tegen 't lijf lopen waar het direct mee klikt zit er blijkbaar ook niet in. (Sorry voor wie er zo niet over denkt: maar "elkaar eerst leren kennen" vind ik zever, als het van in het begin niet tenmínste een béétje klikt dan hoeft het voor mij niet meer. Alweer een reden om datingsites af te zweren. Of 't zou moeten zijn dat er iemand opzit die een blind date aandurft... - niet dus) Niet dat ik er wakker van lig of er mij zorgen over maak, verre van. Ik zei het al, het dipje is nu eenmaal óver en de zon schijnt op mijn gezicht terwijl ik hier achter mijn pc'tje zit te tokkelen, 't leven is te mooi om hierover te zitten piekeren.

Maar godver, ik ben intussen toch maar lekker greitig gemaukt (@ my best friend: "BASTARD!!") en wil dus morgen mee. Crap, en ik heb voor maandag géén verlof genomen. En áls ik meega ga ik nooit rond een deftig uur thuis zijn en er maandag niet uitkunnen (of misschien in een Aalsterse goot liggen slapen/braken) of ga ik weinig productief en heel erg zombieachtig zijn op het werk. En daar heb ik nu ook eens geen zin in, ik word nu eenmaal OUD. En bij het uithalen van dat soort manoeuvres (lees: varkensstreken) voel ik mijn ouderdom wel al eens toeslaan...  In mijn gloriejaren (alles tussen 17 en 22 ongeveer) was ik gewoon een VUILBAK, of het nu korte drank (voor de kaaskoppen onder ons: sterke drank) of eten was....... Da's nu dus al véél minder. (en nu allemaal meezingen! : "en de pompbak, de pompbak, de pompbak is kapot... en den ouwen is versleten en de nieven is kapot!") En zin om op een ander zijn kap te zuipen heb ik ook al niet. Mijn principes staan weer eens in de weg.

Ik haat dilemma's! Maar het zal wellicht toch sowieso thuisblijven worden. En ik haat afhankelijkheid. En ik haat het dat ik mij al twee jaar verloren spaar en tóch -voor de tweede keer sinds ik (al even lang) alleen woon al- voor voldongen feiten word gezet en al iets meer dan een week veel te diep in't rood zit. Maar verder schijnt de zon nog op mijn gezicht, geniet ik van de vriendschappen die ik heb, ik geniet mij terpletter van de muziek die hier op de achtergrond speelt, ik ben nog gezond, er zijn mensen die mij graag hebben, en ik ga straks mijn atletisch lijf nog eens een beurt van vijf kilometer geven, en daarna een heerlijk stomend heet ontspannend badje van een half uur ofzo nemen. Het leven is gewoonweg te mooi. En de frustraties zijn er weer eens afgeblogt en we kunnen er wel weer tegenaan. Dus please, hoe lief sommige lezers ook zijn, en hoe zwaar ik het soms écht kan nodig hebben én kan waarderen, please, deze keer geen troostende reacties, ik heb ze niet nodig nu Cool

Reacties in't algemeen daarentegen...... Laat maar komen! Erop teren doe ik!! Smile 

15-01-08

kafka

Hjah; ik post minder, mjah; ook ík heb het druk, tjah; op het werk zowel als thuis, mjaaah; ik woon binnen dit en een week exáct twee jaar alleen en moet dan ook bijna álles altijd zelf doen, en neeeeiiih, dingen die blijven rondslingeren lossen zichzelf overduidelijk nog altijd niet op, dat geldt hier in mijn rommelkot (want zo noem ik mijn appartementje weer sinds gisteren aangezien ik o.a. kasten heb zitten leegmaken de voorbije twee avonden, en nu lijkt het alsof er hier een bom is ontploft, wat had je gedacht?), maar even goed op mijn werk... Gelukkig zijn het daar geen fysieke dingen, maar spelen die virtuele zaken zich -al op even chaotische wijze- op "mijn" drie flatscreens op het werk af... Maar ach, die platte schermen zijn dingen die een mens gelukkig al eens kan uitschakelen om o.a. van zijn welverdiende Senseo te genieten Cool

De ô zo klassieke administratieve rompslomp en andere kafkaïaanse toestanden hangen mij wel dik mijn keel uit. Zo sukkel ik mij nogsteeds verloren om mijn vakantiegeld van vorig jaar te pakken te krijgen, en is er een slinkse leverancier (don't ask) die mij het dubbel probeert aan te rekenen, en ook op het werk kan ik mijn eigenlijke taken niet meer uitvoeren alvorens ik eerst 1001 virtuele A4'tjes heb doornomen, enzovoorts, et cetera, enzoverder. Het hangt mijn kleurpotloten uit. En nog geen klein beetje. Hèhè, da's er ook weer eens uit, de frustratie is weer lichter, want van joggen kwam er met dit stormweer ook al niet veel in huis vandaag. Niet véél zei ik... Maar wel íéts hé, de mister Die Hard in mij kon het hem niet laten  Onschuldig

 O, en nog iets (op verzoek uit snelle reacties op mijn postjes die ik al even snel moest verwijderen): u kan uw dienaar vanaf nu bereiken op: sijferkes met een c i.p.v. s, gibbonstaartje skaajnet puntje bee ee

28-12-07

de evolutietheorie versus TETTEN

Ik ga sowieso, zondermeer, onvermijdelijk en d'office - al dan niet achter 't gat (of eventueel slechts in gedachten) - negatieve commentaar krijgen, daar teer ik zelfs een beetje op, hoewel hetgeen waarover dit postje gaat voor mij verre van provocatie is! Iedere open-minded, gezonde en normale vent die er tenminste voor úítkomt geeft het onmiddelijk toe: de mammae van een vrouw, de eeuwige fascinatie der venten, kortom: TETTEN! Onlangs is er nog wetenschappelijk bewezen dat het regelmatig aanschouwen van loezen de levensduur verlengt (ik ga alvast minstens 173 worden!). De bakermat van onze beschaving is aan tieten te danken, van de moederborst - wij die als kind er allemaal van toeterden alsof het piña coladas op Waikiki Beach waren - tot zuivel in’t algemeen die één van de twee grote bouwstenen van de landbouw is (de andere is het telen van groenten en meerbepaald granen, dit ook even gezegd zijnde voor de mensen die het zich moesten afvragen), die tenslotte ook uit uiers kwam… Maar dan die van koeien, geiten,… Ok, iets minder aantrekkelijk om naar te kijken moet ik toegeven… En was er nooit geen landbouw geweest dan zat ik hier nu niet te typen, maar misschien twee stenen tegen elkaar te kletsen om te proberen bloggen… En inderdaad, ik ben ook zwaar aan het afwijken van dit o zo aantrekkelijke deel van de vrouwen. Tetten dus. Ze hebben mij vandaag overvallen, bijna letterlijk. Er is geen kat aanwezig op het werk, het is kalm dat het niet te doen is, maar wie is er uitgerekend op zo’n moment wél? Enkele lieftallige dames met een voorgevel waar je niet naast kan kijken. Om zot te worden. Ne mens begint op een leeftijd te komen waar hij wil settle’en, stiekem begint uit te kijken naar een normaal, lief, braaf, trouw, kortom goed vrouwke, maar nee, de natuur moet weer eens de spelbreker van dienst spelen. The beast within moet weer eens wakker gemaakt worden. Nu, die beast slaat niet op het varken en de eventuele varkensstreken van vroeger, maar eerder gewoon op de gewone aantrekkingskracht dat een vrouw (en voorgevels) kunnen hebben op een vent,….. zoals ik. Het beestje denkt op zo’n moment quasi enkel aan paren… Maar bon, op het werk is het al bij al nog goed afgelopen. Saved by the bell heet dat dan, want ik kreeg plots weer verschillende telefoonoproepen en moest weer verder doen met mijn gebruikelijke werk. Tegen dat ik naar huis ging enkele uren later was er van de dames met de zwiebeln alweer niks te bespeuren. Gelukkig misschien. Maar toeval of niet, eens thuis toegekomen krijg ik het zoveelste mailtje van een maat met een link naar een youtube filmpje erin… De evolutietheorie in… rara… TETTEN uitgedrukt, aargh, en ik heb nu al zo een zwaar tekort aan… ach, laat maar! ;-)