22-02-08

konijnenvoer

Wat doe je op een luie vrijdagmiddag waar je eens een welverdiend dagje recup hebt genomen? Op zo'n verlofdagje waar je de wekker om 9u zet i.p.v. §@£#*$% 05:10... Om vast te moeten stellen dat je alsnog op de snooze ligt te motten als zot tot zeker minstens elf uur... ("grr... zwijgt, gij vuil rotding, 'k heb congé!") Tja, ontbijten eerst zeker? Dat ben ik nu al een anderhalf uur aan het doen, supertraag, één beet om de vijf of tien minuten ofzo. En tussendoor Bloglandia afschuimen. En op een oud postje stoten (dat ik nog niet had gelezen) van oppergodin Nina, die blijkbaar nu ook plots nog een inspiratiebron blijkt te wezen. Meerbepaald haar postje Big Fat Nina. En dan nog met een supergeldige reden. Gisteren ben ik nog 'ns bij ons moeder langsgeweest. En zij heeft een weegschaal, ik dus niet. Dus je kan al raden in welke richting we zullen gaan...
Aarrrggh... Ik wil zon, jogweer. Want ooooja, dat joggen, 't is weer een week of twee geleden! Schandaaaalig, ik weet het. En ik blijk niet uit mijn winterse voedingsgewoonten te raken. Waarom moet ik trouwens winterse eetgewoontes hebben? We leven toch niet meer in grotten en onze kleren hebben toch ook al enige evolutie meegemaakt? En we zitten verdoeme 95% van de dag binnen met zo'n bekakt weer!!! Niet moeilijk dat er zoiets als een paleodieet bestaat, want bij deze is nogmaals bewezen dat we anatomisch nog geen ballen verandert zijn, waarom zou mijn lijf anders naar de grootste troep eerst snakken? You know, bugelkes enzo... *grijns* En zoute nootjes *nog-méér-grijns (beetje evil zelfs deze keer)*
Nog altijd een beetje winter dus. De dipjes vallen gelukkig al stukken beter mee. But still. Het wil maar niet echt lente worden, en ik haat het. En ik haat die *slik* ZES kilo die erbij zijn gekomen! En deze keer zijn het géén spieren. Zes kilo, en dat sinds... euhm.. eind oktober? Begin november? Oh boy, oh boy...

Ik ken iemand die straks gaat afzien... De volle vijf kilometer... Zonder enige rustpauze tussendoor en tegen 9km/u.... Als ie het nog kán...

17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......