31-08-08

Onverschilligheid

Dit is een gevoel dat ik niet gewoon ben. Of dan toch tenminste niet als ik iemand liefheb. Ik zie haar veel te graag. Misschien is ze het allemaal niet waard. Misschien, misschien niet, misschien wel, misschien niet, of toch wel... Mijn verstand en mijn hart lagen (o.a. over het "mij waard zijn of niet"-vraagstuk) constant in de knoop met mekaar. In oorlog met mekaar zelfs. Nu is het eerder Guerra Fría. En niet alleen tussen mijn hart en mijn verstand. Ook in beperkte mate een beetje tussen mij en Bevertje zelf. Het aantrekken-en-dan-weer-afstoten is iets wat zich niet echt meer afspeelt. Gelukkig maar. Ik voel mij anders wel opzij geschoven. Heeft ze mij opgegeven? Waarom wil ze het dan niet toegeven? (want oja, ik vroeg het haar gisteren vlakaf!). Wat is het probleem om komende woensdag (dan heeft ze vroeg gedaan met werken en ikzelf heb soepele uren en massa's overuren, nvdr) eens af te spreken? Ze heeft nog niks gepland maar ze "weet het niet" of we dan eventueel iets kunnen gaan drinken of eten, om eens bij te praten. Ze legt er de nadruk op dat ze wel wil, maar ze wil absoluut weten waaróver we moeten praten. Ik heb dan zoiets van "jah, dan kunnen we het evengoed nu via msn of skype bespreken". Maar dat wil ik niet, want er is altijd wel iets van afleiding. Haar tv staat op of ze babbelt met nog andere mensen op msn. Ok, op zich niks mis mee. Het zijn dingen die ze (in een andere context dan wel) ooit zelf al heeft toegegeven: ze is en blijft een eeuwige twijfelaar. Maar ik heb nood aan duidelijkheid. Om te weten waar ik sta. En dat zijn zo van die dingen die ik in haar gezicht wil zeggen. En niet via fucking msn of telefonisch of via skype of in een sms of per postduif. Ok, dit even tot daar aan toe. We zien wel. Spreken we niet af? Blijft ze de tijd rekken? Goh, dan gaat de impulsieve Cijferkes op de proppen komen. Geen probleem, verrassingsaanval heet dat dan. Dan ga ik gewoon langs bij haar, al moet ik ze aan haar deur staan opwachten als ze van haar werk komt. Het kan mij niet bommen, ik heb recht om te weten waar ik sta. En ik ga niet met mijn voeten laten spelen. Oja, dat dóét ze trouwens niet. Of dat zegt ze tenminste. Ik kan het mij best voorstellen dat dit niet haar bedoeling is, maar het begint meer en meer zo over te komen bij mij. Goh, weet je, ergens is die onverschilligheid wel goed voor. Ik zit momenteel met geen hartzeer meer. Enkel mijn geduld wordt nog op de proef gesteld. Het is alsof ik nu 1000x sterker tegenover een afwijzing sta. Alsof de onzekerheid op de één of andere manier is geëvolueerd naar een beschermend schild. Ik wéét dat ze bang is voor de toekomst verdomme! Maar ik wil haar de wereld geven! Kan ik er soms aan doen dat ze al andere beloftes mogen aanhoren heeft van rotzakken die het niet met haar meenden? Mijn geduld begint op zijn einde te lopen eerlijk gezegd. Ik weet dat 100% van de reacties die ik hier in blogland heb gekregen goed bedoeld waren. En 95% van de reacties komen allemaal op hetzelfde neer: Ik moet meer geduld hebben en haar genoeg tijd geven. Sorry, hoe goed jullie het ook bedoelen, ik pik dit niet meer. Ik ben eigelijk een enorm geduldig iemand, al zeg ik hetzelf. Maar ze heeft héél veel geduld van mij gekregen. Ik ben het intussen wel beu. En uiteraard verwijt ik jullie totaal niks, integendeel, want ik heb sowieso niet alles verteld. En zij heeft haar eigen versie van de feiten ook uiteraard. Misschien ga ik ergens (grondig?) in de fout en besef ik het niet eens. Dit is misschien doemdenken en uiteindelijk alle schuld op mij proberen nemen, maar ik zeg alleen maar: het zou toch kunnen? Dus zoals ik al zei: die onverschilligheid doet mij ergens wel een beetje goed. Ik ga nog een beetje van het weer genieten. En van de thuiskomst (na twee weken zee) van ons moeder en mijn broerie en zussie straks. Honderd keer beter dan binnen zitten treuren of met een bang hart zitten wachten in elk geval.

Fuck, dit was het einde van het postje dat nog niet gepost stond. Intussen is er een Grote Update. En tijd tekort om alles neer te schrijven ook.

17:50 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (7) | Tags: liefde, bevertje, stapelgek verliefd |  Facebook |

24-08-08

Het Pijltjesdiagram

Op verzoek van een toffe jongedame collega-blogster die ik niet nader bij naam ga noemen... :

Het pijltjesdiagram! Dit om enige duidelijkheid in mijn chaotische liefdesleven te proberen brengen:

Het Begin, 26 mei 2008:
Bevertje leert Cijferkes kennen. Voor Cijferkes totaal onverwacht en zelfs een heel klein beetje ongewenst. (Met de waajven niks as last!) Maar hij is die dag in een vrij goeie bui. Na de spreekwoordelijke veel vijven en zessen wisselen ze hun msn met elkaar uit en zien wel wat er van komt.

 

--> (= een PIJLTJE!!! Lachen)

 

Een goeie week later is er al heel wat afgebabbeld, Cijferkes lijkt het gebruik van msn weer te herwaarderen. Hij kruipt wel nogsteeds steevast in status Offline Weergeven en komt er zelden uit. But then again, Bevertje heeft toch nooit anders geweten, en de gesprekken beginnen er alleen maar vlotter op te worden en breiden zich zelfs uit naar het medium Skype.

Fuck de pijltjes!

Het geskype wordt door beide deelnemers als zeer aangenaam ervaren (gratis bellen is toch nét ietsje persoonlijker dan te chatten, niet? men hoort een stem en andere geluidjes en intonaties die anders helemaal afwezig zijn... enkel de mimiek en aanrakingen ontbreken nog) en evolueert op korte tijd tot 2 à 3 uur babbelen per avond in een werkweek. Intussen komt Cijferkes al eens langs bij Bevertje, dit vooral in de weekends. Cijferkes begint intussen kriebeltjes te voelen maar probeert die zelfs nog voor zichzelf te verbergen. Laat staan dat hij het tegen iemand anders of tegen Bevertje zou zeggen. En dan komt er een magische zondagavond met een al even magische skypesessie. Bevertje noemt Cijferkes letterlijk een potentiële partner. Cijferkes schrikt en moet er eventjes van slikken. Hij bevestigd echter wel gelijk dat dit wederzijdse gedachten zijn. Ik heb altijd al een probleem gehad met dit soort zaken om de chronologische volgorde van alle elementen deftig te kunnen onthouden. Vandaar ook het achterwege laten van een tweede pijltje en eventueel nog meer pijltjes. Sorry Tritsiebitsie! Knipogen
Het komt er hem op neer dat alles traagjes verloopt, en dat hebben we allebei wel graag. Stap voor stap. Niks forceren. En het beviel ons allebei enorm zo in slow motion. Op een gegeven moment zegt Cijfertjes vlakaf in haar gezicht dat hij stapelgek verliefd is op haar. Nog enkele weken later maken ze samen spaghetti in haar keuken. Ze kust hem. Hij is nu volledig "verkocht". Een beetje naïef misschien? Ach, dat maakt niet echt uit. Hij is nu eenmaal een echte gevoelsmens. De spaghettisaus was heerlijk en heeft nét niet de kans gehad om aan te branden... Aan het kussen lijkt echter geen eind te komen. Af en toe eens roeren in de saus en dan weer samen muilen. En mekaar vooral niet loslaten en veel knuffelen. En naast dat gemuil en binnengedraai en consoorten ook gewoon lieve, zachte, kleine en o zo tedere kusjes. Het leek allemaal zo perfect. Bínnen de eerste tien minuten na de eerste kus lijkt de spaghettisaus klaar te zijn. Op wat sudderen en roeren na dan. Er wordt intussen ook de vraag gesteld "Zijn wij nu een koppel?"... Cijferkes is verheugd op haar vraag maar kan het hem toch niet laten om er nuchter op te antwoorden: "Wat mij betreft zeg ik volmondig ja! Ik ben stapelzot verliefd op je! Maar dan moet je het ook willen natuurlijk."
Zij: "euhm... misschien dat we er dan beter nog wat mee wachten...". Cijferkes annex mister VeelTeBraaf antwoordt dat het goed is, meiske. We hebben tijd met hopen. Achteraf beklaagd hij zich dit en zit hij met de vraag "waarom moest ze mij dan kussen?" of "kon ik niet 'natúúrlijk zijn wij een koppel zotteke!!' geantwoord hebben?" Het gezoen houdt niet op bij deze éne dag. Van in Cijferkes z'n zetel op zijn appartementje tot de Pizza Hut de andere kant van de provincie in de (t.o.v. de woonst van Bevertje) dichtstbijzijnde stad die naam waardig. Het gezoen houdt het enkele weken vol. Intussentijd komen bij Cijferkes de woorden "ik moet u iets zeggen" en "ik zie u echt doodgraag" over zijn lippen. Waarop zij antwoordt dat ze dit al wist. Ze kon het uit zijn knuffels afleiden. En uit de manier waarop hij met haar omgaat in het algemeen. Einde citaat. Zalig om te horen an sich maar het mooie deel wordt hier afgesloten. Ofwel ben ik nu eventjes te pessimistisch, dat zou ook kunnen...

Ik hou van vooruitgang. Stilstaan moet af en toe eens kunnen. Maar achteruitgang, daar heb ik meestal een grondige hekel aan. En dat is nu juist het probleem. Zoals ik dus al zei: het gezoen houdt het een drietal weken vol. De laatste week trok ze haar soms eens weg toen mijn lippen weer eens hun weg naar de hare vonden. Op korte tijd begon dit erger en erger te worden en zijn we eens na een leuke dag samen en verschillende kuspogingen op een terrasje terecht gekomen waar we helemaal alleen waren, en rustig konden praten. Waar ik enige duidelijkheid vroeg. En kreeg. Haar ex... Om een lang verhaal kort te maken komt het er zich op neer dat ze er met haar verstánd een punt achter gezet heeft (zodat meneer niet meer met haar voeten kon blijven spelen en haar blijven gebruiken (je weet wel hoe) tot bijna een half jaar nadat hij haar gedumpt had). Maar haar hart daarentegen... "Ik zie hem nog graag, Cijferkes. Ik denk dat ik voor altijd een beetje van hem ga blijven houden..."
De traantjes vloeiden. En Cijferkes heeft ze weggekust. Dat mocht wel nog. Maar we hebben toen ongeveer afgesproken dat ze mij op de mond niet meer moest kussen als het niet met háár volle goesting was. En ik zou mij ook inhouden. Uit respect voor haar. Maar ik zag ze toen al zo verdomd graag! Dus het was niet gemakkelijk. Ik heb het zwaar onderschat. De volgende date was slechts een week later, en ik kon het mij niet laten om haar weer te kussen. Het gemis van haar fluweelzachte lipjes was te groot geweest. Het "probleem" is dat ze haar weer láten kussen heeft en dat er zelfs sprake van actieve medewerking was. Het was weereens zo mooi allemaal...

Ik meen alles te kunnen samenvatten onder "afstoten en dan weer aantrekken", want het gaat hier niet enkel om die zoenen, er zijn nog enkele zaken die mij in die richting doen kijken.

Maandagavond en vooral dinsdagochtend waren hierin de absolute dieptepunten. En die knagen nu nogsteeds zo erg aan mij dat ik het er amper kan over hebben, maar die schrijf ik ten gepasten tijde ook wel eens hier op mijn blogstekje. Maar ik vind dat dit allemaal al bij al toch een ietwat geslaagd alternatief voor het pijltjesdiagram is geworden en hopelijk kunnen mijn trouwste lezers mij nu ietsje beter "volgen" als ik er weer eens op de meest chaotische wijze begin over te schrijven!

20-08-08

Kaas

Ik ga mijn kaas voor de verandering weer eens op een ander halen. En het heeft dan nog niks met haar kaas-postjes te maken. Neen, wel met die voorlaatste post van ons zot geval. Het vuurtje. En de vlammetjes. Oja en onrechtstreeks ook al dat oehoe-gedoe. En natúúrlijk ook de mannekes en de vrouwkes...

Ik citeer even mezelf (=mijn reactie op LS haar postje):

Ik heb er nog een beetje extra zitten over nadenken, en eigelijk hé, zo’n echt kampvuur of zo’n vuur à la oermensch in den bosch bij de beeschten hééft nog iets, en de sfeer die er rond hangt, etc… is zaaaalig. En misschien hebben we dat allemaal ietsje meer/opnieuw nodig. Terug naar de oorsprong, op alle vlakken. Voor we ín het vuur terecht komen en ons lelijk verbranden…
Kortom, ik denk da ge er wel eens op kunt zijn. En dat ik dringend mijn vuurke eens moet aanwakkeren en er eens diep zal moeten in turen.
Ofwel mij gewoon terugtrekken in mijn hol.

Het stomme is dat ik mij een beetje teruggetrokken heb... of  had. En dat we nu weer communiceren. Oja, misschien niet onbelangrijk om dit ook even met jullie te delen: Eergisteravond en gistermorgend heb ik nl. met Bevertje zware crisis gehad. Zo goed als een emotionele crash. Ik ben er blijven slapen maar ik heb het mij tot hiertoe alleen maar beklaagd en op mijzelf zitten vloeken. En wat is het stomme hier nu aan? Nee, niet dat ik mij teruggetrokken had in mijn hol. Maar het stomme is dat ik op haar smeekbedes ben ingegaan. Dat ze absoluut met mij weer wou praten, skypen, babbelen op msn... Alles. En na veel aandringen heb ik toegegeven. Terwijl ik echt wel in de vlammetjes wil kijken nu. Nee, ik wíl niet. Maar ik heb het nodig, ik voel dat ik het nodig heb gewoon. Soms ben ik echt ten einde raad en vraag ik mij af waarom dit allemaal begonnen is. Of waarom ze niet wil meevechten ("samen komen we er toch hé meid?"). Of waarom ik per sé zo hopeloos verliefd moest worden. Happy single... Zou het dan toch...?

15-08-08

Dju toch...

Misverstanden. Shit happens. Soms enorm vervelend, het kan zelfs tot beschamende situaties leiden (of moet ik lijden zeggen?). Het kan ook grappig zijn, soms hilariteit alom. En soms heb

 

En zo ver was ik geraakt. Al meer dan een uur. Mijn eerste schrijfsel dat je hier te zien kan krijgen in meer dan veertig dagen tijd. Wat zeg ik? Al meer dan een uur? Mínstens anderhalf uur. U vraagt zich af hoe ik er zo lang kan over doen? Túúrlijk was ik met 1001 andere zaken bezig. Zowel op pc als aan de telefoon als liggen zappen en mijn koelkast pluimen en genieten van het vrijdaggevoel op donderdagavond en het yessss-ik-heb-tien-dagen-verlof -gevoel. Het anderhalf uur niks meer schrijven spreekt ook boekdelen over mijn inspiratie, verstrooidheid, et cetera enzovoorts enzoverder. Voor degenen die het nog niet doorhadden of mij dood waanden: Het bloggen gaat mij niet meer zo goed af de laatste tijd. Hier wou ik het toch sowieso over hebben. En ja, ook dat van die misverstanden hierboven heeft er mee te maken. Het is allemaal hier mee begonnen. En met mijn reactie die er bijstaat. En blijkbaar -achteraf (dus vannacht) bekeken- ook nog twee andere reacties op LS haar postje én op mijn reactie. Reacties op een reactie zeg maar. Zowel Breeg als Peggy zitten (of zaten) in dezelfde richting te denken. Er is niks gaande tussen LS en mij. Jawel, er is iets moois tussen ons: vriendschap. We weten meestal over de grote lijnen wel wat we aan elkaar hebben. Maar meer zal er nooit zijn tussen ons. En dat hoeft ook niet. Ik ben stapelgek verliefd, maar niet op mijn maatje Lentesneeuw. Want ik herhaal, het is mijn maatje wel. En ik heb haar verdomd gemist toen ze in Frankrijk zat. En haar lieve lach en troostende woorden -en haar moodswings soms- en haar enorm wijze, rationele, motiverende en analytische talenten en raad als het over het vrouwvolk gaat.

Maar nee Pegsken en Breeg, jullie zaten er naast. Wat ik zo vies vond (en nogsteeds vínd eigelijk ook) is dat Lentesneeuw iets zeer herkenbaars doormaakt. Pending. Verdomme ik weet maar al te goed wat ze met pending bedoelt. Maar hoe zeer we ook soulmates zijn, we zijn niet hetzelfde. Ok, we hebben misschien wel veel overeenkomsten, en dat waarderen we bij elkaar wel. Maar allicht ook evenveel zaken waarin we verschillen. Of toch in elk geval véél zaken. En da's mooi, dat maakt de wereld net ietsje kleurrijker. Maar waar wil ik nu eigelijk naartoe? (met al dat rond-de-pot-gedraai hier). Dat bij mij die pending zoveel betekent als "ik kan het er nu niet over hebben". Want ik zie het vrouwtje dat ik 26 mei ll. leren kennen heb crimineel graag. En het lukt mij niet om er over te schrijven. Ik zou het misschien wel willen, maar het gaat gewoon niet. Vraag mij niet waarom, ik weet het zelf maar half. (En voor alle duidelijkheid: ik ken LS al langer dan in mei. Meerbepaald ongeveer een jaar IRL en ietsje langer daarbuiten.)

Over iets anders schrijven zei u? Goh, ik heb al zo'n inspiratiemomenten gehad. Ik zou soms -al zeg ik het zelf- zálige stukjes kunnen geschreven hebben. Maar als ik naar mijn werk rij of aan het joggen of koken of slapen ben of ergens manusje-van-alles aan het spelen ben heb ik meestal geen pc bij de hand. Ik zou het met een dictafoon kunnen klaren ja. Maar dat doe ik niet. En terloops, het heeft ook met nog iets anders te maken. Het ligt een beetje voor de hand. Ik ga ze hier in Blogland vanaf nu Bevertje (don't ask!) noemen. Het begon allemaal op een doodgewone werkdag. Een maandagavond. Maandag 26 mei 2008...

** ...wordt vervolgd... **