09-09-08

Let Her Go II

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat is het altijd wel zeker? Ik moet haar maar niet zo verdomd graag zien... En -o boy, o boy- dan heb ik het nog niet gehad over De Complexe Complicaties (klinkt verbazend veel op een titel van een Sus & Wis boekske hé!) die er op de koop toe allemaal nog es gratis bijkomen. Dat het soms pijn kan doen tot daar aan toe. Daar kan ik mij nu wel al grotendeels tegen wapenen. En ik ben er best wel trots op (of toch een beetje - altijd even bescheiden hé) dat ik mij zo sterk kan houden. En ook dat mijn relativeringsvermogen hoge pieken haalt de laatste tijd. Very nice. Maar dat er verdorie zo massaal véél energie inkruipt en dat ik er zo crimineel moe van word hé.... AAarghhh... Dus: Slaapwel mensen!
(en geloof mij: slapenstijd om 21:27?  Dit is VROEG voor mij). Over de voorbereidingen die ik (thuis) 's avonds zou moeten treffen i.v.m. de (hopelijk!) nieuwe toekomstige job zal ik het dan ook maar niet hebben zeker? Al twee avonden niet veel meer dan nul komma nul gedaan. Need a big powernap right now. Over & out, nighty night.

04-09-08

De Helderheid

Dat is wat er uit De Onverschilligheid is voortgekomen. Helderheid, of noem het klaarheid, of iets wat lijkt op vensterruiten met dikke spinnewebben ervoor die na enkele jaren verwaarlozing uiteindelijk eens grondig schoongemaakt worden. (jakkie!) Weer door de mist kunnen kijken. Doodop al een ganse week en kapot gewerkt maar verdomme geen gedachten die door 't koppeke flitsen, of toch in véél mindere mate. Of tenminste niet meer zo hatelijk chaotisch. En vooral meer duidelijkheid. Helder inzicht in dingen. Zondagavond toen ik Onverschilligheid geschreven heb is er nl. vanalles gebeurd nog vóór ik kon posten wat ik toen aan het typen was. Het was geen wild skypegesprek met Bevertje, neen, totaal onverwacht was het een diepgaand gesprek via msn. Wij tweetjes zijn het begrip "diepgaand gesprek" veeleerder gewend via skype, gsm (béllen uiteraard, niet sms'en!) of gewoon bij mekaar op dezelfde zetel, of op een bankje in een rustig stadspark. Ofzo. Msn dient voor oppervlakkig te doen tegen elkaar. Koetjes en kalfjes heet dat dan. Of ik-ben-even-met-iets-bezig-en-ik-skype-je-straks-wel-hoor -toestanden. (we wonen allebei alleen en moeten dus ons eigen huishouden helemaal alleen runnen, nvdr Knipogen) Behalve die keer dan. Het doet er eigelijk niet meer zo zeer toe wat er toen allemaal gezegd is geweest want 'k zou er uren over kunnen schrijven. Of in extremis gewoon het msn-gesprek hier publiceren. (En onze echte namen door Cijferkes en Bevertje vervangen eerst natuurlijk!) Maar dat maakt niks meer uit. Enkel en alleen al omdat uiteindelijk het eindresultaat telt, vind ik. De Helderheid in't koppeke dus. En dat ik een drastisch besluit heb genomen. Dat heeft er ook héél veel mee te maken. Een drastisch besluit waar zij nog geen weet van heeft, nee. Het perfecte moment daarvoor heb ik al uitgekozen.
Mede-oorzaak van De Helderheid is ook een mooi vooruitzicht op het werk dat ik sinds gisteravond heb. En dit komt eerlijk gezegd ook geen minuut te laat. Want ik begon (een beetje laat, maar nog net niet té laat) de laatste weken (of is het al maanden?) uiteindelijk te beseffen dat ik meer aankan, waard ben en kan krijgen. En verdienen. As in maandelijks gestort zien op mijn rekening.
Nu enkel nog de vermoeidheid aanpakken en de pijnlijke rug. Rotmatras buitengooien en vervangen. Daarna badkamer schilderen en nog enkele pietlulligheden ten huize Cijferkes. En dan zijn alle grote en middelgrote uitdagingen weer voor eventjes uit de baan Onschuldig

25-03-08

Murphy?

Ook dat nog. Nu het optimisme niet meer stuk te krijgen (joehoewwww!!!) is gaat er wat anders fout. Bárstende hoofdpijnen tergen mij... En ik ben schielijk zo verschríkkelijk moe. Om tien uur gaan slapen, het is een ééuwigheid geleden maaaaar toch groeten wij (=koninklijk meervoud! Lachend optmísme zei ik toch?) u bij deze en gaan wij onder ons donsdeken wat gaan liggen met een rustig muziekje op de achtergrond en de slaap proberen vatten enzo.

22:03 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (8) | Tags: moe, geen dipje, ziekskes |  Facebook |

22-02-08

konijnenvoer

Wat doe je op een luie vrijdagmiddag waar je eens een welverdiend dagje recup hebt genomen? Op zo'n verlofdagje waar je de wekker om 9u zet i.p.v. §@£#*$% 05:10... Om vast te moeten stellen dat je alsnog op de snooze ligt te motten als zot tot zeker minstens elf uur... ("grr... zwijgt, gij vuil rotding, 'k heb congé!") Tja, ontbijten eerst zeker? Dat ben ik nu al een anderhalf uur aan het doen, supertraag, één beet om de vijf of tien minuten ofzo. En tussendoor Bloglandia afschuimen. En op een oud postje stoten (dat ik nog niet had gelezen) van oppergodin Nina, die blijkbaar nu ook plots nog een inspiratiebron blijkt te wezen. Meerbepaald haar postje Big Fat Nina. En dan nog met een supergeldige reden. Gisteren ben ik nog 'ns bij ons moeder langsgeweest. En zij heeft een weegschaal, ik dus niet. Dus je kan al raden in welke richting we zullen gaan...
Aarrrggh... Ik wil zon, jogweer. Want ooooja, dat joggen, 't is weer een week of twee geleden! Schandaaaalig, ik weet het. En ik blijk niet uit mijn winterse voedingsgewoonten te raken. Waarom moet ik trouwens winterse eetgewoontes hebben? We leven toch niet meer in grotten en onze kleren hebben toch ook al enige evolutie meegemaakt? En we zitten verdoeme 95% van de dag binnen met zo'n bekakt weer!!! Niet moeilijk dat er zoiets als een paleodieet bestaat, want bij deze is nogmaals bewezen dat we anatomisch nog geen ballen verandert zijn, waarom zou mijn lijf anders naar de grootste troep eerst snakken? You know, bugelkes enzo... *grijns* En zoute nootjes *nog-méér-grijns (beetje evil zelfs deze keer)*
Nog altijd een beetje winter dus. De dipjes vallen gelukkig al stukken beter mee. But still. Het wil maar niet echt lente worden, en ik haat het. En ik haat die *slik* ZES kilo die erbij zijn gekomen! En deze keer zijn het géén spieren. Zes kilo, en dat sinds... euhm.. eind oktober? Begin november? Oh boy, oh boy...

Ik ken iemand die straks gaat afzien... De volle vijf kilometer... Zonder enige rustpauze tussendoor en tegen 9km/u.... Als ie het nog kán...

16-01-08

Nostalgie omtrent technologie...

Bij het ronddwalen in Blogland kwam ik weereens terecht op het blogje van
't Groot Vraagteken, meerbepaald op zijn recentste postje "Modellen"... Neen het gaat hier niet om van die omhooggevallen anorexiagevallen die kleren moeten poseren die eigelijk geen kleren zijn maar lapjes vod of doorkijktoestanden waarbij men spontaan begint te fronsen bij het horen van ...nieuwe wintercollectie... en men toch meestal gewoon rustig verderzapt. De modellen waarover hij het heeft zijn nl. gewoon gsm-modellen. En nee, die brave jongen is -net als ik- geen techneut (of zeg maar freak) die zit te posten over de nieuwste modelletjes, wees gerust. Intégendeel. Zijn postje is sowieso een aanrader om eens te lezen dus stel ik ook bij deze voor om het eens te proberen, en misschien best eerst voor je hier verderleest.

Ik begon na het lezen van zijn postje spontaan te pennen en ik kwam tot de vaststelling dat dit geen "gewone" (lees: "korte") reactie meer was die ik aan het schrijven was: "Ik ben 26, een jaartje jonger dus, en heb ook al een gsm-geschiedenis van toch wel negen jaar achter de rug... Over mijn aller-aller-allereerste model ga ik het niet hebben, dat was een (door mij scheefgeslagen) afgedankt model waar mijn vader het voor mij mee moest doen. De zware investering (wegens quasi geen inkomsten indertijd) van 500fr. voor de simkaart + 500 voor de eerste kredietoplading (ja want die eerste 500 kon je in die tijd namelijk niet opgebruiken!) was al erg genoeg, dus móést ik het wel scheefslagen, want iedereen in mijn klas had er al één. Ik kon en zou niet achterblijven. De antenne was afgebroken en hierdoor had ik máximum 1/4 bereik... Maar goed, ik ging het over deze Panasonic NIET hebben zei ik. Mijn allereerste zelfgekochte gsm was echt zalig: een Nokia 6250"

Jep, sluit de aanhalingstekens, knippen en plakken dacht ik toen. Dus bij deze...
Nu goed. 6250 dus. Mijn vrienden van de Russische Maffia (Sayphirke's Roesiskaja friendskis) hebben blijkbaar ook smaak als het op mobiele telefoons aankomt, want u, die de link reeds geopend heeft, ziet hier de linkse drie modellen waar ik vroeger altijd moest van watertanden: de Nokia 6250 (die ik uiteindelijk na veel gezaag bij mijn toenmalige werkgever heb gekregen, tot drie maal toe, want ook dié dingen breken), de Ericsson (waar is de tijd dat er nog geen joint-venture met Sony was!?) Sharkfin, en da geel schokvrij en spatwaterdicht Siemensken... Zeer minimalistisch die dingen, op gebied van functies vooral. Inderdaad geen kleurenscherm (bestond toen gelukkig nog niet). Zeker en vast zonder camera. Neen, van GPRS hadden we toen ook nog niet gehoord, laat staan de opvolger UMTS/3G. Maar die dingen hadden een ontvangst en een batterij (voor die tijd) om U tegen te zeggen. Ik hoor sommigen al denken huh..alsof er nu iets fout is met onze signaalsterkte ja duh, er stonden toen nog geen zendmasten om de vijf meter hé!! En die dingen waren robuust, ze waren enkel niet resistent tegen 20 à 23-jarige individuën à la Cijferkes. Als ik er nu zo één zou verkrijgen doe ik er misschien wel tien jaar mee... Mijn huidige Nokia 5140 (niet 5140i nee... nog de allereerste 5140 dus!) doe ik het deze maand toch ook al de volle 2,5 jaar... Terwijl die véél minder robuust in mekaar is gestoken. Ik heb er een beetje zitten op google'en (of hoe schrijf je dat) en er zijn blijkbaar al exemplaartjes die ze hebben zitten refurbish'en... O.a. te vinden op eBay... Ach ja, vroeger was het toch allemaal beter. Maar terug kunnen we tóch niet meer gaan.... Meer kan en wil ik er niet over zeggen. En ik begin mijn klopke te krijgen en ga eens vroeger gaan slapen!

06-01-08

insomnia versus "jouw glimlach"

Om de fans te bekoren en om de stilte (en de slapeloosheid) te (proberen) verbreken en op verzoek van ons Luna'tje "zing desnoods ne keer e lieke"

... bij deze dus: e lieke !!

 

 

 

Algo en tu cara me fascina
Algo en tu cara me da vida
¿Sera tu sonrisa?
¿Sera tu sonrisa?
Algo en tu cara me fascina
Algo en tu cara me da vida
¿Sera tu sonrisa?
¿Sera tu sonrisa?


*****************


(Pequeña echate pa'ca)
CORO
En tu cara veo cosas que no debo de mirar
Tu sonrisa dulce y tierna no dejo de imaginar
No dejes de sonreir te lo pido por favor
Que esa sonrisa hemosa es la que quiero yo
CORO
Sonrie mi bonita no te pongas triste
Alegra tu mi vida y empieza a sonreirte
En mi mente imagino que estas a mi lado
Mientras mas sonries mas te digo te amo
CORO
(Tu sonrisa)Esa sonrisa es la que a mi me hechiza
(Tu sonrisa)Cuando tu sonries, la piel se me eriza
(Tu sonrisa)No te me pongas seria que me desanimas
(Tu sonrisa)Te ves como un angel con tu linda sonrisa
(Tu sonrisa)Tu sonrisa eh, mi sonrisa
(Tu sonrisa)Mi sonrisa eh, tu sonrisa
(Tu sonrisa)
Sonrie, sonrie, sonrie, sonrie que te quiero ver
Sonrie, sonrie, sonrie, sonrie que te ves muy bien 

 

Zou Cijferkes soms verliefd zijn??
Neih, maar hij kan gewoon dit liedje niet uit zijn koppeke krijgen, en "speciaal op verzoek" gaat hij het -bij deze- in Luna haar hoofd proberen steken nu sie ;-)