09-09-08

Let Her Go II

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat is het altijd wel zeker? Ik moet haar maar niet zo verdomd graag zien... En -o boy, o boy- dan heb ik het nog niet gehad over De Complexe Complicaties (klinkt verbazend veel op een titel van een Sus & Wis boekske hé!) die er op de koop toe allemaal nog es gratis bijkomen. Dat het soms pijn kan doen tot daar aan toe. Daar kan ik mij nu wel al grotendeels tegen wapenen. En ik ben er best wel trots op (of toch een beetje - altijd even bescheiden hé) dat ik mij zo sterk kan houden. En ook dat mijn relativeringsvermogen hoge pieken haalt de laatste tijd. Very nice. Maar dat er verdorie zo massaal véél energie inkruipt en dat ik er zo crimineel moe van word hé.... AAarghhh... Dus: Slaapwel mensen!
(en geloof mij: slapenstijd om 21:27?  Dit is VROEG voor mij). Over de voorbereidingen die ik (thuis) 's avonds zou moeten treffen i.v.m. de (hopelijk!) nieuwe toekomstige job zal ik het dan ook maar niet hebben zeker? Al twee avonden niet veel meer dan nul komma nul gedaan. Need a big powernap right now. Over & out, nighty night.

04-09-08

De Helderheid

Dat is wat er uit De Onverschilligheid is voortgekomen. Helderheid, of noem het klaarheid, of iets wat lijkt op vensterruiten met dikke spinnewebben ervoor die na enkele jaren verwaarlozing uiteindelijk eens grondig schoongemaakt worden. (jakkie!) Weer door de mist kunnen kijken. Doodop al een ganse week en kapot gewerkt maar verdomme geen gedachten die door 't koppeke flitsen, of toch in véél mindere mate. Of tenminste niet meer zo hatelijk chaotisch. En vooral meer duidelijkheid. Helder inzicht in dingen. Zondagavond toen ik Onverschilligheid geschreven heb is er nl. vanalles gebeurd nog vóór ik kon posten wat ik toen aan het typen was. Het was geen wild skypegesprek met Bevertje, neen, totaal onverwacht was het een diepgaand gesprek via msn. Wij tweetjes zijn het begrip "diepgaand gesprek" veeleerder gewend via skype, gsm (béllen uiteraard, niet sms'en!) of gewoon bij mekaar op dezelfde zetel, of op een bankje in een rustig stadspark. Ofzo. Msn dient voor oppervlakkig te doen tegen elkaar. Koetjes en kalfjes heet dat dan. Of ik-ben-even-met-iets-bezig-en-ik-skype-je-straks-wel-hoor -toestanden. (we wonen allebei alleen en moeten dus ons eigen huishouden helemaal alleen runnen, nvdr Knipogen) Behalve die keer dan. Het doet er eigelijk niet meer zo zeer toe wat er toen allemaal gezegd is geweest want 'k zou er uren over kunnen schrijven. Of in extremis gewoon het msn-gesprek hier publiceren. (En onze echte namen door Cijferkes en Bevertje vervangen eerst natuurlijk!) Maar dat maakt niks meer uit. Enkel en alleen al omdat uiteindelijk het eindresultaat telt, vind ik. De Helderheid in't koppeke dus. En dat ik een drastisch besluit heb genomen. Dat heeft er ook héél veel mee te maken. Een drastisch besluit waar zij nog geen weet van heeft, nee. Het perfecte moment daarvoor heb ik al uitgekozen.
Mede-oorzaak van De Helderheid is ook een mooi vooruitzicht op het werk dat ik sinds gisteravond heb. En dit komt eerlijk gezegd ook geen minuut te laat. Want ik begon (een beetje laat, maar nog net niet té laat) de laatste weken (of is het al maanden?) uiteindelijk te beseffen dat ik meer aankan, waard ben en kan krijgen. En verdienen. As in maandelijks gestort zien op mijn rekening.
Nu enkel nog de vermoeidheid aanpakken en de pijnlijke rug. Rotmatras buitengooien en vervangen. Daarna badkamer schilderen en nog enkele pietlulligheden ten huize Cijferkes. En dan zijn alle grote en middelgrote uitdagingen weer voor eventjes uit de baan Onschuldig

16-01-08

Nostalgie omtrent technologie...

Bij het ronddwalen in Blogland kwam ik weereens terecht op het blogje van
't Groot Vraagteken, meerbepaald op zijn recentste postje "Modellen"... Neen het gaat hier niet om van die omhooggevallen anorexiagevallen die kleren moeten poseren die eigelijk geen kleren zijn maar lapjes vod of doorkijktoestanden waarbij men spontaan begint te fronsen bij het horen van ...nieuwe wintercollectie... en men toch meestal gewoon rustig verderzapt. De modellen waarover hij het heeft zijn nl. gewoon gsm-modellen. En nee, die brave jongen is -net als ik- geen techneut (of zeg maar freak) die zit te posten over de nieuwste modelletjes, wees gerust. Intégendeel. Zijn postje is sowieso een aanrader om eens te lezen dus stel ik ook bij deze voor om het eens te proberen, en misschien best eerst voor je hier verderleest.

Ik begon na het lezen van zijn postje spontaan te pennen en ik kwam tot de vaststelling dat dit geen "gewone" (lees: "korte") reactie meer was die ik aan het schrijven was: "Ik ben 26, een jaartje jonger dus, en heb ook al een gsm-geschiedenis van toch wel negen jaar achter de rug... Over mijn aller-aller-allereerste model ga ik het niet hebben, dat was een (door mij scheefgeslagen) afgedankt model waar mijn vader het voor mij mee moest doen. De zware investering (wegens quasi geen inkomsten indertijd) van 500fr. voor de simkaart + 500 voor de eerste kredietoplading (ja want die eerste 500 kon je in die tijd namelijk niet opgebruiken!) was al erg genoeg, dus móést ik het wel scheefslagen, want iedereen in mijn klas had er al één. Ik kon en zou niet achterblijven. De antenne was afgebroken en hierdoor had ik máximum 1/4 bereik... Maar goed, ik ging het over deze Panasonic NIET hebben zei ik. Mijn allereerste zelfgekochte gsm was echt zalig: een Nokia 6250"

Jep, sluit de aanhalingstekens, knippen en plakken dacht ik toen. Dus bij deze...
Nu goed. 6250 dus. Mijn vrienden van de Russische Maffia (Sayphirke's Roesiskaja friendskis) hebben blijkbaar ook smaak als het op mobiele telefoons aankomt, want u, die de link reeds geopend heeft, ziet hier de linkse drie modellen waar ik vroeger altijd moest van watertanden: de Nokia 6250 (die ik uiteindelijk na veel gezaag bij mijn toenmalige werkgever heb gekregen, tot drie maal toe, want ook dié dingen breken), de Ericsson (waar is de tijd dat er nog geen joint-venture met Sony was!?) Sharkfin, en da geel schokvrij en spatwaterdicht Siemensken... Zeer minimalistisch die dingen, op gebied van functies vooral. Inderdaad geen kleurenscherm (bestond toen gelukkig nog niet). Zeker en vast zonder camera. Neen, van GPRS hadden we toen ook nog niet gehoord, laat staan de opvolger UMTS/3G. Maar die dingen hadden een ontvangst en een batterij (voor die tijd) om U tegen te zeggen. Ik hoor sommigen al denken huh..alsof er nu iets fout is met onze signaalsterkte ja duh, er stonden toen nog geen zendmasten om de vijf meter hé!! En die dingen waren robuust, ze waren enkel niet resistent tegen 20 à 23-jarige individuën à la Cijferkes. Als ik er nu zo één zou verkrijgen doe ik er misschien wel tien jaar mee... Mijn huidige Nokia 5140 (niet 5140i nee... nog de allereerste 5140 dus!) doe ik het deze maand toch ook al de volle 2,5 jaar... Terwijl die véél minder robuust in mekaar is gestoken. Ik heb er een beetje zitten op google'en (of hoe schrijf je dat) en er zijn blijkbaar al exemplaartjes die ze hebben zitten refurbish'en... O.a. te vinden op eBay... Ach ja, vroeger was het toch allemaal beter. Maar terug kunnen we tóch niet meer gaan.... Meer kan en wil ik er niet over zeggen. En ik begin mijn klopke te krijgen en ga eens vroeger gaan slapen!

09-01-08

Dikken Dennis uit Jurassic Park !!!! (en ja ik ben nog altijd KAPOT)

Al dat gewelddadig gedoe hier in blogland met hun stokjes en sticks all over the place doet mij aan een scène uit Jurassic Park denken (don't ask - behalve het woordje stick dan, je zal het wel zien)
Ik heb het altijd al een hilaaaaaaarische scène gevonden, bij deze ga ik ze dan ook met jullie delen aangezien ik nét iets té kapot ben om nog aan mijn stokje te beginnen (sorry Sterrekes!!!!!! xx) en dus nood aan een alternatief had, en omdat een mens zijn dagelijkse portie onzin, stierenstront en crap  in general "moet" neerpennen, niet?

OOoooja, we zijn kapot, we zijn weer gaan joggen vanavond, het ging ons al ietsje beter af, dat wel, maar we zijn toch nog kapot, we hebben namelijk ook een zwaar slaaptekort en we kruipen nu in ons bedje (we, wij, ons, onze,.... koninklijk meervoud hé Knipoog ...wilt zeggen da'k mij goed voel! Behalve de kapot dan...)

Bijhorende CIJFERKES (hehe) zijn de sporen op de dvd... voor de techneuten onder ons die er in geïnteresseert zijn... (ik alvast niet)

{14648}{14768}My glasses. I can afford more glasses! (dikken Dennis was dus zijn brilleke verloren)
{15431}{15548}You've got time. You can do it.|Do it. Come on, Dennis.
{15689}{15751}Hello. (dat was tegen de pekachtig-gif-spuwende dino die hij toen ontmoette....)
{15837}{15941}Yeah, that's nice. (beestje maakt geluiden) I've got to go.
{16173}{16209}Nice boy.
{16215}{16249}Nice boy.
{16255}{16308}Nice dinosaur.
{16314}{16392}Thought you were one of your big brothers.|You're not so bad.
{16398}{16488}What do you want? A little food?|Look at me. I just fell down a hill.
{16494}{16605}I'm soaking wet. I don't have any food.|I have nothing on me.
{16611}{16701}Go on. Play fetch?
{16716}{16782}Look, stick.
{16785}{16847}Look at stick.
{16853}{16935}Stick, stupid.|Fetch the stick, boy. Look at the stick.
{16941}{16995}You like the stick? Go on and get it.
{17001}{17069}No wonder you're extinct.
{17075}{17166}I'm gonna run you over|when I come back down.

tja, en beestje begreep blijkbaar iengliesj en viel aan, Dennis Nedry kermen en blind want beestje rochelde pek-gif-dinges in Dennis zijn oogskes - and they all lived hap...... nevermind, ik ben wellicht nog dronken van de jog-adrenaline. Slaapwel folks!

 met dank aan http://russian-subtitles.mysubtitles.org/

moraal van't verhaal: don't mess with a dilophosaurus, don't play fetch with them neither 

08-01-08

kapot

Kapot ben ik, maar jah, mea culpa, mea maxima culpa... Ik ben al van eind november of begin december niet meer gaan joggen als ik het mij goed herinner... En vandaag was het mijn eerste keer weer... Véél te laat, maar uitéíndelijk is het er dan toch weer van gekomen. En ik zwéér u, beminde gelovigen: ik heb afgezien. Er is hier in de buurt een grote plas waar ik anders met gemak in één keer -zonder rusten dus- kon rondlopen. Nu deed het echt al pijn na één vierde van de omloop... Bij één dérde heb ik mij op een bankje moeten zetten om uit te blazen. Het gíng gewoon niet meer! Tjah, oefening baart kunst... En vooral: rust roest! Dat heb ik weereens bewezen... En morgen krijgen mijn slechte knietjes geen rust. Wat ik normaal gezien telkens deed toen ik ging joggen, al was het drie keer per week, maar nooit twee dagen na mekaar. Morgen niet dus. Weer afzien, zodat ik er zo snel mogelijk weer de routine inkrijg. Afzien of niet. Met alle Spartanen, maar niet met den dezen.
Bon,
zij die in hun kokend heet bad gaan zitten sterven (en gaan proberen bedaren) groeten u. Ave!