05-03-08

wtf, quarter-life crisis?????

C:Documents and SettingsCijferkes>_

hmmmmm... wat gaan we nu ne keer typen...
*tokkeltokkeltokkeltok*

C:Documents and SettingsCijferkes>systeminfo | find /i "up time"

*Enter* 

hm... eens zien wat dit geeft... ah, het resultaat is er al!

uptime = 26 years, 6 months, 15 days, 8 hours, 21 minutes, 48 seconds

hola, beroepsmisvorming... I need to shut down... en hopelijk wordt het een reboot en niet een volledige shutdown

 

Bovenstaande lijkt misschien grappig, maar zo voel ik mij momenteel. Volledig uitgeblust. Op. Moe. Kapot. Alles beu. In niks goesting. Altijd maar willen slapen, nooit uitgerust raken. En zo kan ik maar blijven doorgaan. Maar het kan nog erger: ik heb eens gekeken bij Google. En ja hoor, ik dacht niet dat het zo ging zijn maar de term bestaat blijkbaar al, (wéér een patent en veel geld mislopen!!) ik kwam dit stukje op Wikipedia tegen:

Characteristics of quarter-life crisis may include:

  • feeling "not good enough" because one can't find a job that is at one's academic/intellectual level hell yeah
  • frustration with relationships, the working world, and finding a suitable job or career en ik zeg u: all of them
  • confusion of identity meer en meer
  • insecurity regarding the near future verdomme ja! en na twee jaar alleen wonen wordt het alleen maar nóg duurder!!
  • insecurity concerning long-term plans, life goals ook
  • insecurity regarding present accomplishments nogal
  • re-evaluation of close interpersonal relationships sometimes
  • disappointment with one's job should I even mention what I'm thinking?
  • nostalgia for university, college, high school or elementary school life haha, nee niet direct.... ik wil gewoon vérder met het leven!
  • tendency to hold stronger opinions
  • boredom with social interactions bwah, valt mee
  • loss of closeness to high school and college friends and glad about it!
  • financially-rooted stress (overwhelming college loans, unanticipatedly high cost of living, etc.) zwijgt!!!!
  • loneliness godverdegodverdegodver amaai nog nie
  • desire to have children jaaaaaaaa!!!! hopen!!
  • a sense that everyone is, somehow, doing better than you ok, da nu ook weer nie :-) alhoewel... somehow... somehow wel ja

Dus verdere uitleg moet ik niet geven voor mijn afwezigheid in blogland zeker?

13-02-08

threesome...

Ge moet natuurlijk genoeg Frans verstaan om de clue door te hebben hé... (En als ge geen Frans kent... Misschien kent hij ú wel!) uiteraard... Ik ben hier -indirect- op terecht gekomen aangezien ik mij met humor uit Québec (o.a.  François Pérusse enzo) aan het bezighouden ben - om een lang verhaal kort te maken. Maar we amuseren ons nog. Da's 't belangrijkste momenteel. Géén dipje(s), maar de goesting voor het bloggen is er verder een beetje af momenteel. Maar toch even dit youtube-clipje om de fans eventjes tevreden te stellen :-)
 

29-01-08

When you're down, and troubled,...

...and you NEEEEEEEED some loving care... And nothing, (ooh) nothing... is going right... Deze mooie woorden van ons Carolleken zijn enorm van toepassing dezer dagen... En wel om drie redenen. Drie mensen, of in principe vier individuen, maar de eerste twee kan ik in één puntje samenvatten:

  • Mijn twee beste maten. Mijn makkers. Mijn partners in crime. Min moaten (neen ik ben niet West-Vlaams maar ik hoor die toal wel stief heirne en ik had gewoon zin om eens "min moaten" te zeggen!) Ik heb misschien de laatste dagen ietwat minder aan die twee copains van mij gedacht, maar eigelijk zijn het schatten van venten. En ik kan er altijd bij terecht. Why the fuck, waarom ben ik daar geen raad of troost gaan zoeken in't voorbije weekend? Koppige stomme kloot da'k ben :-) Ok, er aan gedácht heb ik wel. Denken was misschien het verkeerde werkwoord. Maar ik moest gewoon mijn stalen ros genomen hebben en hun een bezoekje gebracht hebben ofzo... Meer niet. Ach ja,te laat, niet erg, volgende keer beter.
  • Een bepaalde lotgenoot die meeleest en ook blogt en die ik in het echte leven ook ken... "ach die zal het wel te druk hebben met haar huiswerk..." (Mijn grootste en meest aandachtige fans zullen wel weten over wie ik het heb...) Maar nu heb ik zoiets van "dju toch het kind, ocharme da schaapke, ze heeft het ook nie gemakkelijk, verre van... gedeelde smart is halve smart, right?" Maar ach ja, gedane zaken, wat nemen die nu alweer?
  • And last but not at all least: mijn béste vriendin. Nogsteeds heb ik haar nog niks méér verteld i.v.m. mijn blog. Niet dat ik niet wíl, maar ach, het juiste moment is er gewoon nog niet van gekomen, meer niet. (of om het met één van mijn levensfilosofieën te zeggen: Ik heb tijd. En mijn baas heeft geld. En vrijdag heb ik zijn nieuwe slee gezien... Aargh, don't get me started...) Maar ik durf wedden dat "my" girl bij het vinden van genoeg tijd ook slaafs zou komen meelezen - tenminste van zodra ze ooit eens te weten komt waar mijn blog zich überhaupt ergens op het www bevíndt. Maar man-man-man, wat heb ik ook aan haar veel. Enórm veel! Echt wel joch. Nie te doen. Een tiental dagen geleden ben ik bij haar thuis (ze is dan uiteindelijk nog gaan samenwonen ja!) haar pc én die van haar ventje op internet gaan aansluiten. Want de snoodaards van provider X willen dat je met abonnement Y via slechts één pc op internet kan. En dat terwijl het koppel in kwestie scherm, muis en toetsenbord gaat delen voor twéé pc's (ja ook dáár heeft bibi de technische support voorzien om dat allemaal in orde te krijgen - meerbepaald met een KVM switch voor de techneuten en/of nieuwsgierige mensen onder ons...), dus zodanig dat er tóch sowieso slechts één pc tegelijkertijd op internet kán! En nog vanalles van kleine pc-issues die ik dan maar ook meteen heb opgelost. En zij content natuurlijk. En terecht; want ik ben goed in wat ik doe. (als ik zo begin te stoefen op mijn eigen zit ik óverduidelijk niet in een dipje, nvdrTong uitstekend). Tot vandaag. We gingen samen iets drinken onder de middag, we werken nl. allebei in hartje Brussel. Krijg ik me daar toch wel DRIE cadeautjes van haar zeker!?! + teveel centjes voor die KVM-switch... En de lepe kip had het netjes in een enveloppe gestoken die ik pas op mijn kantoor mocht openen... Hmmm... heb ze dan maar direct onder haar voeten gegeven via mail :-) "Maar meiske toch, de aankoopprijs terugbetalen + de rest in natura..." (natura = vriendschap dus voor de vetzakskes onder ons - óf voor de veggie-verslaafden die aan groentjes dachten...) "...daar was ik al méér dan tevreden mee geweest!!!"
    Ik zie haar doodgraag zenne, 't is mijn mateke. Een don't touch of-slagen-kunt-ge-van-Cijferkes-krijgen -mateke. Maar ach ja. Nobody's perfect ;-)

En dan komen we weer aan bij onze klassieke moraal van 't verhaal hé... Dipje is om zeep. Voel mij héél goed. Meer slapen helpt. Routine in't leven proberen krijgen ook. En vriendschap is meer dan goud waard. En daarmee is alles gezegd!  

27-01-08

Rien ne va plus...

Neen het gaat niet meer. "Het bloggen?!" zegt u? Euhmmm, neen, ook dat niet. Óók ja. Ook... Het is een tikkeltje voorspelbaar als ik u zeg dat het bloggen niet meer lukt als gevolg van andere zaken die niet meer lukken? Allicht wel ja. "Wat gaat er dan nog allemaal niet, Cijferkes?" Niks gaat nog. Vanalles en nog wat... Of ik in een depressie zit? Dat nu ook weer niet. Geloof me, het kan véél erger. Been there, done that. Het "probleem" is dat ik mijn vorige blog naar de eeuwige jachtvelden heb gezonden omdat ik quasi had gezworen om er hier iets vrolijks van te maken, ik ging het leven door een roze bril bekijken. Optimistisch doen, dingen positief bekijken. Always look on the bright side of life. Et cetera.

Al het bovenstaande is uren geleden geschreven... En die "pauze die slechts een tiental minuutjes ging duren" heeft veel weg van mijn leven. Iets waar ik schik weinig tijd in te steken blijkt aan te slepen wegens velerlei redenen. Ofwel is de fut eruit. Ofwel zijn er plots "toevallig" andere zaken die mijn aandacht opeisen... Maar altijd wel iets anders. En omgekeerd ook. Niks loopt gesmeerd, niks gaat de gang zoals ik het wou hebben. Ik zie mijn leven voorbijflitsen, het verleden achtervolgt mij, de toekomst ziet er op verschillende vlakken alles behalve rooskleurig uit. En ik word er niet jonger op. Ik zie iedereen aan een écht leven beginnen. Ja, huisje-tuintje-vrouwtje-kindje-hondje.... enzovoorts. Jawel, ik moet toegeven dat ik in zekere zin "geïnspireerd" ben door het laatste postje van Sterrekes. Neen, laat ik niet hypocriet zijn. Het heeft niks met inspirátie te maken. Who am I fooling... Ik voel mij momenteel geen grammetje beter als dat zij haar de laatste tijd voelt. Meer nog, toen ik haar laatste postje als één van de eerste las. En dat ik het als één van de eerste las is zuiver toevallig, want ik was toen nog maar zo goed als net wakker en ik heb dit weekend blijkbaar een verhouding met mijn tv, radio... en pc. Mezelf opsluiten. Niet vooruit geraken. Geen kracht of energie of inspiratie of moed hebben. Zielig doen. Asociaal doen en niet meer bloggen. Quasi niks eten en mij ter pletter zuipen in melk en sojamelk en fruitsap. Om mij enkele uren later in een vreetbui te storten - in de grootste rotzooi eerst uiteraard. En in de week is het al niet veel beter. Mij te pletter werken om toch maar aan niks anders te moeten denken. Kalme momenten vervloeken omdat er dan niks te doen is. En dit terwijl ik er anders zo naar verlangen kan.

Maar anyway, hier kom ik weer aan bij het eerste stukkie tekst van het postje. Ik ging het positief houden, de blauwe achtergrond met witte lettertjes, de wolkjes, de zonsondergangen en andere mooie landschapsfoto's die ik zelf heb genomen... En de positieve ingesteldheid in het algemeen. Het lukt nu eventjes niet. Ik ga het zagen, neuten, kreften, zaniken... - noem maar op -  nogsteeds proberen laten voor wat het is. Maar nu lukt me dat eventjes niet. Goh, ik betrap mezelf erop dat ik stukkie heb geschreven i.p.v. stukje of stukske... Niet moeilijk, ik zit hier met mijn laatste ontdekking van Fokofpolisiekar die letterlijk al voor ongeveer de dertigste keer aan't afspelen moet zijn intussen. Niet enkel het postje van Sterrekes omschrijft perfect wat zij en ik nu voelen of moeten doorstaan, maar ook de fantastiese woorde van hierdie song wat deur my kop raas. Ja ik denk nu eenmaal soms in daai taal. Ek kan dit nie help nie. Ik ga hier ver afsluiten. Hopelijk krijg ik iet of wat van begrip voor mijn triestig gedoe hier. Ik wil wel nog één ding delen: de woorden die het meeste blijven hangen van het ganse liedje:

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer

De rode golven die inbeuken op mijn zwarte strand. Dit voel asof daai kêrels my hele fokken lewe kan omskryf...

Rien ne va plus. Ik zou moeten gaan slapen. Maar dat gaat ook blijkbaar (weereens) niet. En opstaan lukt ook al even slecht. En morgen is het weer om 05:10 dat die kutwekker afloopt dus ik heb niet veel keus... Dus ik ga stoppen met zagen en er uiteindelijk inkruipen. Cheers, en veel moed gewenst aan iedereen die dit meeleest en zich al even rot voelt!