16-09-08

Fucking mesthoop

Mensen die mijn huidige avatar (=foto) op msn al gezien hebben kunnen het beamen. Er staat een (vind ik toch...) mooie foto op van de tuin en het ouderlijke huis van weleer met de maan op de achtergrond... En heel discreet -aangezien het toen ik de foto nam donker was- op de voorgrond een mesthoop. Het is onduidelijk, het lelijkste op de foto staat wel op de voorgrond maar valt dus ook het minste op. Maar de foto heeft wel iets. En nu zeker. Alsof hij mij iets wil duidelijk maken. Ik heb namelijk een probleem met mijn eigen mesthoopje. Dat mesthoopje in mijn hoofdje. Er wordt teveel op gekakt de laatste tijd. Veel te veel zever dat erbij komt. Werk? Steekt mij iedere dag meer tegen. Het nieuwe vooruitzicht? Ik ben net iets te pessimistisch vanavond om daar naar te kunnen kijken. Liefde? Ook dat zit weer scheef. Het heeft weer lang geduurd. Juist ja. Morgen zie ik Bevertje en praten we misschien ongelofelijk veel uit. En nog eens IRL voor de verandering, i.p.v. fucking via skype of msn. Maar dan nog, misschien zei ik, het kan ook helemaal anders uitdraaien. Alsof we niet zonder elkaar kunnen, maar ook niet mét. Aaarghh. Mijn appartement? Ben ik kotsbeu. Ik wil verhuizen. Maar pál in het centrum van deze forenzenstad iets groters vinden zonder crimineel (ja da's mijn woordje van tegenwoordig... ik besef het wel hoor) veel meer te moeten betalen zie ik dan ook weer niet zitten. Iets kopen zei u? Ja tarara, en alleen afbetalen zeker, goede gij! En boterhammen met choco... Ik bedoel oud brood zonder beleg eten elke dag. En enkel kraantjeswater zuipen. Of zo. Of moet ik het soms met die lottopot die ik nooit gewonnen heb betalen? Thuiselijke situatie (ouderlijk (t)huis dan)? Even fraai... Twee jaar vechtscheiding en nul komma nul rechtvaardigheid. Moet ik echt blijven doorgaan? Of leest er toevallig iemand mee die dringend zijn land eens moet bemesten? Awel, ik em hier godvermiljaardenondedju nog goei mes' liggen, komt ze mor hoëlen! *

 

* (Ik heb hier godvermiljaardenondedju nog goeie mest liggen, komt ze maar halen!)

04-09-08

De Helderheid

Dat is wat er uit De Onverschilligheid is voortgekomen. Helderheid, of noem het klaarheid, of iets wat lijkt op vensterruiten met dikke spinnewebben ervoor die na enkele jaren verwaarlozing uiteindelijk eens grondig schoongemaakt worden. (jakkie!) Weer door de mist kunnen kijken. Doodop al een ganse week en kapot gewerkt maar verdomme geen gedachten die door 't koppeke flitsen, of toch in véél mindere mate. Of tenminste niet meer zo hatelijk chaotisch. En vooral meer duidelijkheid. Helder inzicht in dingen. Zondagavond toen ik Onverschilligheid geschreven heb is er nl. vanalles gebeurd nog vóór ik kon posten wat ik toen aan het typen was. Het was geen wild skypegesprek met Bevertje, neen, totaal onverwacht was het een diepgaand gesprek via msn. Wij tweetjes zijn het begrip "diepgaand gesprek" veeleerder gewend via skype, gsm (béllen uiteraard, niet sms'en!) of gewoon bij mekaar op dezelfde zetel, of op een bankje in een rustig stadspark. Ofzo. Msn dient voor oppervlakkig te doen tegen elkaar. Koetjes en kalfjes heet dat dan. Of ik-ben-even-met-iets-bezig-en-ik-skype-je-straks-wel-hoor -toestanden. (we wonen allebei alleen en moeten dus ons eigen huishouden helemaal alleen runnen, nvdr Knipogen) Behalve die keer dan. Het doet er eigelijk niet meer zo zeer toe wat er toen allemaal gezegd is geweest want 'k zou er uren over kunnen schrijven. Of in extremis gewoon het msn-gesprek hier publiceren. (En onze echte namen door Cijferkes en Bevertje vervangen eerst natuurlijk!) Maar dat maakt niks meer uit. Enkel en alleen al omdat uiteindelijk het eindresultaat telt, vind ik. De Helderheid in't koppeke dus. En dat ik een drastisch besluit heb genomen. Dat heeft er ook héél veel mee te maken. Een drastisch besluit waar zij nog geen weet van heeft, nee. Het perfecte moment daarvoor heb ik al uitgekozen.
Mede-oorzaak van De Helderheid is ook een mooi vooruitzicht op het werk dat ik sinds gisteravond heb. En dit komt eerlijk gezegd ook geen minuut te laat. Want ik begon (een beetje laat, maar nog net niet té laat) de laatste weken (of is het al maanden?) uiteindelijk te beseffen dat ik meer aankan, waard ben en kan krijgen. En verdienen. As in maandelijks gestort zien op mijn rekening.
Nu enkel nog de vermoeidheid aanpakken en de pijnlijke rug. Rotmatras buitengooien en vervangen. Daarna badkamer schilderen en nog enkele pietlulligheden ten huize Cijferkes. En dan zijn alle grote en middelgrote uitdagingen weer voor eventjes uit de baan Onschuldig

25-08-08

Tell me why I don't like mondays...

...en vooral als je tien dagen "thuis" gezeten hebt, waarvan driekwart sowieso toch al om zeep was. (lees: de "crisis" maandagavond met Bevertje en alle dagen die erop volgden). En dat je tot het besef komt op zondagavond dat het oorspronkelijke plan eigelijk was dat je tijdens die tien rotdagen eens grondig ging nadenken over je carrière. Of wat op een loopbaan moet lijken. Of zóú moeten lijken. Of wat er een was. Of nog moet worden. Of zoiets...

De emotionele chaos op relationeel vlak en de verwerking ervan (met als hoogtepunt alles eens neer te pennen gisteren) leek prima mee te helpen om een slapeloze zondagavond in te zetten. Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik mij de voorbije dagen teveel had "uitgeslapen" (lees: véél te lang geslapen) en er telkens crimineel te laat was ingekropen...

Opstaan lukte deze morgen nog net wel. Op het werk geraken zonder te laat te komen ook. Maar in welke toestand... Zombie. Koffie. Nog koffie. Naar de wc gaan om je gezicht voor de 17de keer te verfrissen aan de lavabo. Nog een koffie. Verderpruttelen. Ik-doe-dit-werk-niet-graag-meer -gedachten door je kop laten razen. Ik-mis-haar-zo-verdomd-veel -gedachten ook. En vooral véél zageventen aan de telefoon krijgen. Alsof ze het wéten en het er om dóén om je te pesten!...

Dus ja, al bij al hebben mijn blogprestaties van gisteren mij in zekere zin geholpen. Maar dan ook weer niet. De vele reacties waren en zijn zeer welkom, en het begrip des te meer. Er zit écht wel interessant leesvoer tussen ook. Veel stuff om te analyseren, om op mijn gemakske nog eens goed over na te denken. En op elke vraag waarop ik een antwoord krijg (of het nu door mijzelf, mijn moeder, mijn beste vriendin/maat of een medeblogger of reactieplaatser is) komen er twee nieuwe vragen in de plaats. Over chaos gesproken. Dju toch... Ach ja, nog vier werkdagen en de week is weer om. Ironische juij...

24-08-08

Het Pijltjesdiagram

Op verzoek van een toffe jongedame collega-blogster die ik niet nader bij naam ga noemen... :

Het pijltjesdiagram! Dit om enige duidelijkheid in mijn chaotische liefdesleven te proberen brengen:

Het Begin, 26 mei 2008:
Bevertje leert Cijferkes kennen. Voor Cijferkes totaal onverwacht en zelfs een heel klein beetje ongewenst. (Met de waajven niks as last!) Maar hij is die dag in een vrij goeie bui. Na de spreekwoordelijke veel vijven en zessen wisselen ze hun msn met elkaar uit en zien wel wat er van komt.

 

--> (= een PIJLTJE!!! Lachen)

 

Een goeie week later is er al heel wat afgebabbeld, Cijferkes lijkt het gebruik van msn weer te herwaarderen. Hij kruipt wel nogsteeds steevast in status Offline Weergeven en komt er zelden uit. But then again, Bevertje heeft toch nooit anders geweten, en de gesprekken beginnen er alleen maar vlotter op te worden en breiden zich zelfs uit naar het medium Skype.

Fuck de pijltjes!

Het geskype wordt door beide deelnemers als zeer aangenaam ervaren (gratis bellen is toch nét ietsje persoonlijker dan te chatten, niet? men hoort een stem en andere geluidjes en intonaties die anders helemaal afwezig zijn... enkel de mimiek en aanrakingen ontbreken nog) en evolueert op korte tijd tot 2 à 3 uur babbelen per avond in een werkweek. Intussen komt Cijferkes al eens langs bij Bevertje, dit vooral in de weekends. Cijferkes begint intussen kriebeltjes te voelen maar probeert die zelfs nog voor zichzelf te verbergen. Laat staan dat hij het tegen iemand anders of tegen Bevertje zou zeggen. En dan komt er een magische zondagavond met een al even magische skypesessie. Bevertje noemt Cijferkes letterlijk een potentiële partner. Cijferkes schrikt en moet er eventjes van slikken. Hij bevestigd echter wel gelijk dat dit wederzijdse gedachten zijn. Ik heb altijd al een probleem gehad met dit soort zaken om de chronologische volgorde van alle elementen deftig te kunnen onthouden. Vandaar ook het achterwege laten van een tweede pijltje en eventueel nog meer pijltjes. Sorry Tritsiebitsie! Knipogen
Het komt er hem op neer dat alles traagjes verloopt, en dat hebben we allebei wel graag. Stap voor stap. Niks forceren. En het beviel ons allebei enorm zo in slow motion. Op een gegeven moment zegt Cijfertjes vlakaf in haar gezicht dat hij stapelgek verliefd is op haar. Nog enkele weken later maken ze samen spaghetti in haar keuken. Ze kust hem. Hij is nu volledig "verkocht". Een beetje naïef misschien? Ach, dat maakt niet echt uit. Hij is nu eenmaal een echte gevoelsmens. De spaghettisaus was heerlijk en heeft nét niet de kans gehad om aan te branden... Aan het kussen lijkt echter geen eind te komen. Af en toe eens roeren in de saus en dan weer samen muilen. En mekaar vooral niet loslaten en veel knuffelen. En naast dat gemuil en binnengedraai en consoorten ook gewoon lieve, zachte, kleine en o zo tedere kusjes. Het leek allemaal zo perfect. Bínnen de eerste tien minuten na de eerste kus lijkt de spaghettisaus klaar te zijn. Op wat sudderen en roeren na dan. Er wordt intussen ook de vraag gesteld "Zijn wij nu een koppel?"... Cijferkes is verheugd op haar vraag maar kan het hem toch niet laten om er nuchter op te antwoorden: "Wat mij betreft zeg ik volmondig ja! Ik ben stapelzot verliefd op je! Maar dan moet je het ook willen natuurlijk."
Zij: "euhm... misschien dat we er dan beter nog wat mee wachten...". Cijferkes annex mister VeelTeBraaf antwoordt dat het goed is, meiske. We hebben tijd met hopen. Achteraf beklaagd hij zich dit en zit hij met de vraag "waarom moest ze mij dan kussen?" of "kon ik niet 'natúúrlijk zijn wij een koppel zotteke!!' geantwoord hebben?" Het gezoen houdt niet op bij deze éne dag. Van in Cijferkes z'n zetel op zijn appartementje tot de Pizza Hut de andere kant van de provincie in de (t.o.v. de woonst van Bevertje) dichtstbijzijnde stad die naam waardig. Het gezoen houdt het enkele weken vol. Intussentijd komen bij Cijferkes de woorden "ik moet u iets zeggen" en "ik zie u echt doodgraag" over zijn lippen. Waarop zij antwoordt dat ze dit al wist. Ze kon het uit zijn knuffels afleiden. En uit de manier waarop hij met haar omgaat in het algemeen. Einde citaat. Zalig om te horen an sich maar het mooie deel wordt hier afgesloten. Ofwel ben ik nu eventjes te pessimistisch, dat zou ook kunnen...

Ik hou van vooruitgang. Stilstaan moet af en toe eens kunnen. Maar achteruitgang, daar heb ik meestal een grondige hekel aan. En dat is nu juist het probleem. Zoals ik dus al zei: het gezoen houdt het een drietal weken vol. De laatste week trok ze haar soms eens weg toen mijn lippen weer eens hun weg naar de hare vonden. Op korte tijd begon dit erger en erger te worden en zijn we eens na een leuke dag samen en verschillende kuspogingen op een terrasje terecht gekomen waar we helemaal alleen waren, en rustig konden praten. Waar ik enige duidelijkheid vroeg. En kreeg. Haar ex... Om een lang verhaal kort te maken komt het er zich op neer dat ze er met haar verstánd een punt achter gezet heeft (zodat meneer niet meer met haar voeten kon blijven spelen en haar blijven gebruiken (je weet wel hoe) tot bijna een half jaar nadat hij haar gedumpt had). Maar haar hart daarentegen... "Ik zie hem nog graag, Cijferkes. Ik denk dat ik voor altijd een beetje van hem ga blijven houden..."
De traantjes vloeiden. En Cijferkes heeft ze weggekust. Dat mocht wel nog. Maar we hebben toen ongeveer afgesproken dat ze mij op de mond niet meer moest kussen als het niet met háár volle goesting was. En ik zou mij ook inhouden. Uit respect voor haar. Maar ik zag ze toen al zo verdomd graag! Dus het was niet gemakkelijk. Ik heb het zwaar onderschat. De volgende date was slechts een week later, en ik kon het mij niet laten om haar weer te kussen. Het gemis van haar fluweelzachte lipjes was te groot geweest. Het "probleem" is dat ze haar weer láten kussen heeft en dat er zelfs sprake van actieve medewerking was. Het was weereens zo mooi allemaal...

Ik meen alles te kunnen samenvatten onder "afstoten en dan weer aantrekken", want het gaat hier niet enkel om die zoenen, er zijn nog enkele zaken die mij in die richting doen kijken.

Maandagavond en vooral dinsdagochtend waren hierin de absolute dieptepunten. En die knagen nu nogsteeds zo erg aan mij dat ik het er amper kan over hebben, maar die schrijf ik ten gepasten tijde ook wel eens hier op mijn blogstekje. Maar ik vind dat dit allemaal al bij al toch een ietwat geslaagd alternatief voor het pijltjesdiagram is geworden en hopelijk kunnen mijn trouwste lezers mij nu ietsje beter "volgen" als ik er weer eens op de meest chaotische wijze begin over te schrijven!

22-05-08

Spinnewebben

Neen, geen dipjes. Maar toch zo'n chaos in mijn koppeke... Héél goed weten wat ik wil in het leven. Maar soms geen keuzes kunnen maken. En soms geen keuze wíllen maken, maar wegens financi-fucking-ele of door andere fakking redenen verplícht zijn om keuzes te maken. (Queen rules: I want it aaaaallll, and I want it NOW!) En dat durft al eens tegensteken, het hangt mij soms gewoon de kl... euh.. keel uit. Veel te veel doodlopende straatjes en dilemma's en andere vieze beestjes. Maar zoals ik dus al zei: geen dipjes. Ik voel mij voor de rest echt wel meer dan OK hoor. Genuine. 't Leven is te mooi en de lente ben ik eeuwig dankbaar omdat ze nu eenmaal flink helpt. Maar dan nog, ik kan het blijkbaar niet wegsteken. Of niet blijven wegsteken tenminste. Ik probeerde om het te verbergen voor mijn beste vriendin. Ik heb het nl. goed momenteel, en aangezien ik haar véél te graag zie wou ik niet dat ze zich onnodig zorgen zou maken......

Buiten de waardin gerekend dus... Na ellenlange discussies en een vijftigtal mails (wérken dat wij soms doen, *grinnik*) naar mekaar te sturen de voorbije week -de ene al wat langer dan de andere- moest ik blijkbaar plooien. En toegeven, want ja, er zijn wel dingen waarover we best eens zouden praten. Maar alleen op voorwaarde dat ze haar echt geen zorgen maakt dan. We moeten dus dringend nog eens samen iets doen. Een F.-en-Cijferkes -namiddag ofzo. Al moeten we er desnoods allebei een halve dag verlof voor pakken. Enkel zij en ik dus. Wij tweetjes. Geen andere collega's (want behalve soulmates zijn we ook in theorie collega's, al werken we bijna twee kilometer van elkaar af en doen we -in hetzelfde bedrijf weliswaar- iets totaal anders qua functie enzo, but hey, they all need IT'ers, don't they? So this is how we met...). Geen vent-van-haar in de buurt (fijne kerel, dat wel, ze heeft zelfs mijn zege gekregen toen ze er iets mee begonnen is indertijd, en ik beklaag het mij nog niet - maar als er een WIJ dagje op til is moet hij echt niet in onze buurt komen! Behalve geen vent ook geen lammetjes-in-opleiding a.k.a. wannabe-IT'ers die bij het grote goeroe-schaap Cijferkes om de vijf minuten komen mekkeren à la "Cijferkes, hoe moet dit? En hoe moet dat nu weer? En dit hier?". En zeker al géén big chief die bij ons F.'je "toevallig"  binnenkomt in haar bureel terwijl wij met elkaar aan het telefoneren zijn... voor het werk hé!) zodat ze "mij onmiddelijk moet laten"

ETC ETC etc etc .... bla bla.... Gewoon een half dagje C. en F. en ik móét mijn hart eens luchten van madam. Ze moet het allemaal ineens weten, al hetgene "dat ik liever niet in een mail wou schrijven", al hetgene dat ik al veel langer zou moeten verteld hebben. En vooral de spinnewebben in mijn chaotisch hoofd interesseren haar. Want zo noemt zij het. Spinnewebben. Hopelijk zit er létterlijk zo niks in mijn koppeke.... Mwoehahah.

En misschien moet ze eindelijk ook eens beginnen meelezen met mijn geblog hier... We zien nog wel. Nu, we moeten nog concreet afspreken wanneer we eens samen gaan komen. Maar ik zeg het nu al: dat ze haar ragebol maar meebrengt.... Voor hetgene dat zij spinnewebjes noemt, weet u wel.

20-02-08

openingszinnen... euhmmm, juist ja...

Ok, zonder te willen stoefen eerst een stelling van exact vier woorden, vier, niet meer of niet minder: sociaal ben ik wel. Er zijn enkele getuigen in Blogland die me in't echt kennen. Dat díé spreken. Ik zeg dit op zo'n "aanvallende" manier enkel en alleen om critici -die mij tóch niet kennen of enkel denken dat ze mij wel kennen- een beetje af te schrikken vóór ze de kans krijgen om te zeggen wat ze zouden durven denken. Want ik zou volgens hun wellicht wél opscheppen. En dat gun ik hun niet. Maar neen, ik stoef niet. Of ja ik doe het wel. Maar dan is het alvast niet de bedoeling.

Anyway, ik ben dus sociaal, ik zeg het zelf, nah! En nu komt de mouw uit de aap gekropen (zie je het al voor je??? gebruik die verbéélding mensen, komaan hé!):
Sociaal of niet, nieuwe contacten leggen is niet altijd even vanzelfsprekend. Wat zeg je tegen het prachtig glimlachende meisje dat op de hoek van 't straat staat te wachten tot ze haar komen ophalen? (ik woon aan een station). Verlegen als ik ben (niet echt dus) merk ik ze voor het eerst op bij het verlaten van mijn trouwe viervoe... euh auto. Ik kijk recht in haar diamanten oogjes en ze glimlacht nog mooier. Ik knik eens vriendelijk en steek de straat over langs het zebrapad dat uitmondt aan mijn voordeur (neen dat hebben de mannen van 't stad er niet om gedaan, zó belangrijk ben ik nu ook weer niet), smijt in de meest elegante cowboystijl mijn sleutelbos in de lucht om de sleutel van mijn voordeur sneller te vinden, knal hem in het slot, doe alsof ik iets vergeten ben, en loop weer naar mijn vierwieler op de parking enkele meters achter het onbekende stralende meisje. *pwik*pwik* zegt ie als ik de deuren discreet met de afstandsbediening open en ik open de koffer en de valse bodem ervan en rommel daar wat in rond tussen de startkabels, reservejas en reserve paar schoenen dat ik altijd bijheb on the road. Zodoende sta ik met mijn rug naar haar, dus besluit ik om de valse bodem weer in zijn oorspronkelijke staat te brengen, de koffer dicht te gooien en naar het passagiersportier te stappen. Ik zie dat ze mij in het oog had, en al even snel kijkt ze (verlegen? 't was te donker...) weer weg als ik heel eventjes in haar richting loer. Moi neemt de papieren die op de passagiersstoel liggen (en er in principe ook moesten blijven liggen tot morgenvroeg) en haal ze uit de Japanse blikken doos op wielen, doe hem weer op slot, en ga weer richting voordeur. Ik passeer ze deze keer op twee meter afstand in plaats van drie. Deze keer glimlach ik nog net iets liever terug en trakteer ik ze op een knipoog... En loop verder. De voordeur van ons gebouw staat nog open en ik zoek -o jawel- met opzet extra lang naar de schakelaar van het licht. Ik doe traag maar zeker de deur achter mij dicht en denk damn... Op het verdiep onder mijn stekje kom ik mijn zieke gebuur tegen met zijn woef die hij juist wou uitlaten. We babbelen een tweetal minuten en tegen dat ik op mijn eigen appartementje ben en aan de straatkant naar buiten ga kijken is ze spoorloos verdwenen. Damn bis. Ik open de ramen waar ik zopas doorheen keek en ik hang mij er met mijn romp door, maar tevergeefs... Niks meer te bespeuren. Damn tris. Allicht één van haar ouders of haar vriend of echtgenoot of... -I dunno- iemand die haar intussen heeft gekaapt met zijn stalen ros. En ik blijf heel eventjes verweest achter en vraag mij af wat hier de ideale openingszin was geweest. En uiteraard verwacht ik hier van mijn trouwste en minder trouwe lezers een hypothetisch antwoord op. Ofwel, gewoon, heel eventjes: een kleine, lieve troost ;-)

Slaapwel! 

17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......

15-01-08

kafka

Hjah; ik post minder, mjah; ook ík heb het druk, tjah; op het werk zowel als thuis, mjaaah; ik woon binnen dit en een week exáct twee jaar alleen en moet dan ook bijna álles altijd zelf doen, en neeeeiiih, dingen die blijven rondslingeren lossen zichzelf overduidelijk nog altijd niet op, dat geldt hier in mijn rommelkot (want zo noem ik mijn appartementje weer sinds gisteren aangezien ik o.a. kasten heb zitten leegmaken de voorbije twee avonden, en nu lijkt het alsof er hier een bom is ontploft, wat had je gedacht?), maar even goed op mijn werk... Gelukkig zijn het daar geen fysieke dingen, maar spelen die virtuele zaken zich -al op even chaotische wijze- op "mijn" drie flatscreens op het werk af... Maar ach, die platte schermen zijn dingen die een mens gelukkig al eens kan uitschakelen om o.a. van zijn welverdiende Senseo te genieten Cool

De ô zo klassieke administratieve rompslomp en andere kafkaïaanse toestanden hangen mij wel dik mijn keel uit. Zo sukkel ik mij nogsteeds verloren om mijn vakantiegeld van vorig jaar te pakken te krijgen, en is er een slinkse leverancier (don't ask) die mij het dubbel probeert aan te rekenen, en ook op het werk kan ik mijn eigenlijke taken niet meer uitvoeren alvorens ik eerst 1001 virtuele A4'tjes heb doornomen, enzovoorts, et cetera, enzoverder. Het hangt mijn kleurpotloten uit. En nog geen klein beetje. Hèhè, da's er ook weer eens uit, de frustratie is weer lichter, want van joggen kwam er met dit stormweer ook al niet veel in huis vandaag. Niet véél zei ik... Maar wel íéts hé, de mister Die Hard in mij kon het hem niet laten  Onschuldig

 O, en nog iets (op verzoek uit snelle reacties op mijn postjes die ik al even snel moest verwijderen): u kan uw dienaar vanaf nu bereiken op: sijferkes met een c i.p.v. s, gibbonstaartje skaajnet puntje bee ee