22-02-08

konijnenvoer

Wat doe je op een luie vrijdagmiddag waar je eens een welverdiend dagje recup hebt genomen? Op zo'n verlofdagje waar je de wekker om 9u zet i.p.v. §@£#*$% 05:10... Om vast te moeten stellen dat je alsnog op de snooze ligt te motten als zot tot zeker minstens elf uur... ("grr... zwijgt, gij vuil rotding, 'k heb congé!") Tja, ontbijten eerst zeker? Dat ben ik nu al een anderhalf uur aan het doen, supertraag, één beet om de vijf of tien minuten ofzo. En tussendoor Bloglandia afschuimen. En op een oud postje stoten (dat ik nog niet had gelezen) van oppergodin Nina, die blijkbaar nu ook plots nog een inspiratiebron blijkt te wezen. Meerbepaald haar postje Big Fat Nina. En dan nog met een supergeldige reden. Gisteren ben ik nog 'ns bij ons moeder langsgeweest. En zij heeft een weegschaal, ik dus niet. Dus je kan al raden in welke richting we zullen gaan...
Aarrrggh... Ik wil zon, jogweer. Want ooooja, dat joggen, 't is weer een week of twee geleden! Schandaaaalig, ik weet het. En ik blijk niet uit mijn winterse voedingsgewoonten te raken. Waarom moet ik trouwens winterse eetgewoontes hebben? We leven toch niet meer in grotten en onze kleren hebben toch ook al enige evolutie meegemaakt? En we zitten verdoeme 95% van de dag binnen met zo'n bekakt weer!!! Niet moeilijk dat er zoiets als een paleodieet bestaat, want bij deze is nogmaals bewezen dat we anatomisch nog geen ballen verandert zijn, waarom zou mijn lijf anders naar de grootste troep eerst snakken? You know, bugelkes enzo... *grijns* En zoute nootjes *nog-méér-grijns (beetje evil zelfs deze keer)*
Nog altijd een beetje winter dus. De dipjes vallen gelukkig al stukken beter mee. But still. Het wil maar niet echt lente worden, en ik haat het. En ik haat die *slik* ZES kilo die erbij zijn gekomen! En deze keer zijn het géén spieren. Zes kilo, en dat sinds... euhm.. eind oktober? Begin november? Oh boy, oh boy...

Ik ken iemand die straks gaat afzien... De volle vijf kilometer... Zonder enige rustpauze tussendoor en tegen 9km/u.... Als ie het nog kán...