16-09-08

Fucking mesthoop

Mensen die mijn huidige avatar (=foto) op msn al gezien hebben kunnen het beamen. Er staat een (vind ik toch...) mooie foto op van de tuin en het ouderlijke huis van weleer met de maan op de achtergrond... En heel discreet -aangezien het toen ik de foto nam donker was- op de voorgrond een mesthoop. Het is onduidelijk, het lelijkste op de foto staat wel op de voorgrond maar valt dus ook het minste op. Maar de foto heeft wel iets. En nu zeker. Alsof hij mij iets wil duidelijk maken. Ik heb namelijk een probleem met mijn eigen mesthoopje. Dat mesthoopje in mijn hoofdje. Er wordt teveel op gekakt de laatste tijd. Veel te veel zever dat erbij komt. Werk? Steekt mij iedere dag meer tegen. Het nieuwe vooruitzicht? Ik ben net iets te pessimistisch vanavond om daar naar te kunnen kijken. Liefde? Ook dat zit weer scheef. Het heeft weer lang geduurd. Juist ja. Morgen zie ik Bevertje en praten we misschien ongelofelijk veel uit. En nog eens IRL voor de verandering, i.p.v. fucking via skype of msn. Maar dan nog, misschien zei ik, het kan ook helemaal anders uitdraaien. Alsof we niet zonder elkaar kunnen, maar ook niet mét. Aaarghh. Mijn appartement? Ben ik kotsbeu. Ik wil verhuizen. Maar pál in het centrum van deze forenzenstad iets groters vinden zonder crimineel (ja da's mijn woordje van tegenwoordig... ik besef het wel hoor) veel meer te moeten betalen zie ik dan ook weer niet zitten. Iets kopen zei u? Ja tarara, en alleen afbetalen zeker, goede gij! En boterhammen met choco... Ik bedoel oud brood zonder beleg eten elke dag. En enkel kraantjeswater zuipen. Of zo. Of moet ik het soms met die lottopot die ik nooit gewonnen heb betalen? Thuiselijke situatie (ouderlijk (t)huis dan)? Even fraai... Twee jaar vechtscheiding en nul komma nul rechtvaardigheid. Moet ik echt blijven doorgaan? Of leest er toevallig iemand mee die dringend zijn land eens moet bemesten? Awel, ik em hier godvermiljaardenondedju nog goei mes' liggen, komt ze mor hoëlen! *

 

* (Ik heb hier godvermiljaardenondedju nog goeie mest liggen, komt ze maar halen!)

25-08-08

Tell me why I don't like mondays...

...en vooral als je tien dagen "thuis" gezeten hebt, waarvan driekwart sowieso toch al om zeep was. (lees: de "crisis" maandagavond met Bevertje en alle dagen die erop volgden). En dat je tot het besef komt op zondagavond dat het oorspronkelijke plan eigelijk was dat je tijdens die tien rotdagen eens grondig ging nadenken over je carrière. Of wat op een loopbaan moet lijken. Of zóú moeten lijken. Of wat er een was. Of nog moet worden. Of zoiets...

De emotionele chaos op relationeel vlak en de verwerking ervan (met als hoogtepunt alles eens neer te pennen gisteren) leek prima mee te helpen om een slapeloze zondagavond in te zetten. Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik mij de voorbije dagen teveel had "uitgeslapen" (lees: véél te lang geslapen) en er telkens crimineel te laat was ingekropen...

Opstaan lukte deze morgen nog net wel. Op het werk geraken zonder te laat te komen ook. Maar in welke toestand... Zombie. Koffie. Nog koffie. Naar de wc gaan om je gezicht voor de 17de keer te verfrissen aan de lavabo. Nog een koffie. Verderpruttelen. Ik-doe-dit-werk-niet-graag-meer -gedachten door je kop laten razen. Ik-mis-haar-zo-verdomd-veel -gedachten ook. En vooral véél zageventen aan de telefoon krijgen. Alsof ze het wéten en het er om dóén om je te pesten!...

Dus ja, al bij al hebben mijn blogprestaties van gisteren mij in zekere zin geholpen. Maar dan ook weer niet. De vele reacties waren en zijn zeer welkom, en het begrip des te meer. Er zit écht wel interessant leesvoer tussen ook. Veel stuff om te analyseren, om op mijn gemakske nog eens goed over na te denken. En op elke vraag waarop ik een antwoord krijg (of het nu door mijzelf, mijn moeder, mijn beste vriendin/maat of een medeblogger of reactieplaatser is) komen er twee nieuwe vragen in de plaats. Over chaos gesproken. Dju toch... Ach ja, nog vier werkdagen en de week is weer om. Ironische juij...

17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......