30-10-08

Hemels

*zucht*

22h, ik ben nog maar net thuis, kleren uit, wassen, pyjama aan, tandjes poetsen, bed opmaken... Heee maar wácht eens even... Hmmmm.... Njammiiiiie, mijn lakens ruiken nog naar haar. Damn. Lekker. Zalig. Neen, het is niet de eerste keer dat ik het met haar meemaak, maar deze keer is het allemaal nog zoveel mooier. Er zijn nog geen woorden voor.
Gewoonweg hemels.

Een zeer kort postje, ik weet het. Maar krachtig genoeg vind ik. Je kan eventueel mijn eigen reacties op mijn vorig postje ook eens lezen. Ik kruip nu onder de lakens... *snuif* :-D

22:36 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (5) | Tags: liefde, seks, lekker, geur, lakens, hemels, picasa |  Facebook |

27-10-08

Awel hé...

Awel, ik zal u hier ne keer iets vertellen: Ik weet het allemaal nie meer. Vrouwen zonder issues zijn zeldzaam, ok, met dat feit kan ik gerust nog leven... Maar waarom moet het bij mij bij de laatste exemplaren toch altijd regelrecht mislopen? Waarom altijd gezever? Nu ging het allemaal zo mooi en zo snel -wat ik van Gepatenteerde Eeuwige Twijfelaar Bevertje a.k.a. De Onzekerheid Zelve helemáál al niet kon zeggen- dat ik vrees dat het deze keer allemaal wat té snel is gegaan. Neen, Cupido had geen pijl in onze harten geschoten. Hij had nl. geen pijlen meer op zak en had dan maar met zijn zatte botten (oja, Cupido zit al eens graag aan de Jägermeister) een flinke jerrycan naft op mij en Picasa* gekapt. En het geheel met zijn stekske van Swedish Match aangestoken en de boel in de fik gestoken. Hevige passie en vuur en liefde die oplaaide. En al bijna even vlug aan het uitdoven is nu. Of het ís misschien al zo ver intussen. Vrees ik. Ik weet het zelf niet meer.

 

*=Jajajaja, ik heb uiteindelijk een blogland-pseudoniem voor haar gevonden. And to the geeks: ja het heeft met die fotosoftware van Google iets te maken: we hebben nl. eens gezellig samen foto's zitten bewerken ooit. Interessant hé? Not!!!...

15-10-08

Nee

Nee, ik blog niet vanavond. Of althans niet op de gebruikelijke wijze. Ik schrijf gewoon neer wat er op dit eigenste moment uit mijn spreekwoordelijke pen vloeit. Ik ben schielijk weer eventjes veranderd in een spraakwaterval, maar dan via het toestenbord. Ik beloof plechtig om geen aanpassingen te doen bij het bereiken van het einde van de tekst. Ik raak de backspace-toets op m'n toetsenbord zelfs liefst niet aan. Ik moet gewoon eventjes iets kwijt. Er is weer crimineel veel gaande geweest de voorbije weken. De trouwste lezers hier die mij niet in het echt kennen of niet af en toe met mij babbelen op msn weten dus nog van niks. Ik ga het gewoon kort proberen samenvatten in enkele chaotische zinnetjes:

Bevertje? Fini, parti, nie gezien, pas vu en vooral passé. Gedaan. Schluss damit. Punt aan de lijn. Ik heb eventjes móéten van mijn hart een steen maken. En zelf een (nieuwe) keuze moeten maken omdat zij het nogsteeds niet kon. Ik heb er maanden mijn geduld, liefde, respect,... quasi ALLES heb ik in haar gestoken. Feedback? Nul komma nul, meneer. Dan moet het op een gegeven moment voor mij allemaal niet meer. Of ik nog vriendschap met haar wou? Nee meisje, er zijn slechts twee opties overgebleven. Keuze drie valt weg. Ze kon nogsteeds niet kiezen. Contact verbroken. Dat was mijn radicale keuze op die moment. Neen, geen vriendschap, dat kon niet meer vond ik en vind ik nogsteeds. Niet na de kussen en al de rest wat we samen meegemaakt hebben. Voilà, 't is eruit.

(Wat ik nu ga zeggen heeft mede dienst gedaan als trigger i.v.m. voorgaande, dat geef ik toe. Maar dan nog. Ik heb Bevertje kansen met hópen gegeven. Teveel. Trop.)

Concreet: iemand anders leren kennen. Een lont aan het kruidvat (met kleine K). Wat ze met mij doet... Nóg beter klikken doet het allemaal. Holderdebolder. Stapelgek. Elfenstof. Betovering alom. Verliefd is het juiste woord zelfs niet. Zwaar tekort aan superlatieven. In het prilste begin nog minder moed en zin om er aan te beginnen. Niet dat dit -achteraf bekeken- veel heeft uitgemaakt, lont aan mijn kruidvat zei ik u dus al. Ook hier zijn er al kussen gevallen. Goh, en nog véél meer dan dat, en het is allemaal al zo mooi en zo perfect geweest. En het zit allemaal zo goed, het is en blijft cliché maar het zit écht allemaal in een klein hoekje verscholen in het leven. Onverwacht, maar ten zeerste welkom. Absoluut. Echt wel. En dit soort prachtige dingen al zéker... Superlatieven zoek zei ik dus. Intussen heb ik haar al een week moeten missen (reizen naar de zon kunnen nl. geboekt zijn en niet meer te annuleren zijn enzo, weet u wel). Straks/vannacht ga ik haar oppikken op Zaventem. En ik blijf bij haar slapen. En niet op haar zetel - zoals die éne keer dat ik *ironische waaaw* bij Bevertje heb mogen blijven slapen. Enfin, soit, mij nu nog scheren en wassen en dan stilletjesaan in mijn auto springen en op't gemakje naar Brussels Airport bollen. En genieten. Zwaar genieten. Van de omhelzingen die er gaan gegeven worden. En van al het mooie dat nog voor ons ligt. De toekomst ligt vóór ons. Ik zie nu enkel nog het beeld van een kaarsrechte snelweg die tot aan de horizon en verder rijkt. En een prachtige zon die op onze huid schijnt. En wij in onze cabrio met de haren in de wind. En zijweggetjes en afritten waar wij het nodig achten, en nergens anders.

00:56 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |