31-08-08

Onverschilligheid

Dit is een gevoel dat ik niet gewoon ben. Of dan toch tenminste niet als ik iemand liefheb. Ik zie haar veel te graag. Misschien is ze het allemaal niet waard. Misschien, misschien niet, misschien wel, misschien niet, of toch wel... Mijn verstand en mijn hart lagen (o.a. over het "mij waard zijn of niet"-vraagstuk) constant in de knoop met mekaar. In oorlog met mekaar zelfs. Nu is het eerder Guerra Fría. En niet alleen tussen mijn hart en mijn verstand. Ook in beperkte mate een beetje tussen mij en Bevertje zelf. Het aantrekken-en-dan-weer-afstoten is iets wat zich niet echt meer afspeelt. Gelukkig maar. Ik voel mij anders wel opzij geschoven. Heeft ze mij opgegeven? Waarom wil ze het dan niet toegeven? (want oja, ik vroeg het haar gisteren vlakaf!). Wat is het probleem om komende woensdag (dan heeft ze vroeg gedaan met werken en ikzelf heb soepele uren en massa's overuren, nvdr) eens af te spreken? Ze heeft nog niks gepland maar ze "weet het niet" of we dan eventueel iets kunnen gaan drinken of eten, om eens bij te praten. Ze legt er de nadruk op dat ze wel wil, maar ze wil absoluut weten waaróver we moeten praten. Ik heb dan zoiets van "jah, dan kunnen we het evengoed nu via msn of skype bespreken". Maar dat wil ik niet, want er is altijd wel iets van afleiding. Haar tv staat op of ze babbelt met nog andere mensen op msn. Ok, op zich niks mis mee. Het zijn dingen die ze (in een andere context dan wel) ooit zelf al heeft toegegeven: ze is en blijft een eeuwige twijfelaar. Maar ik heb nood aan duidelijkheid. Om te weten waar ik sta. En dat zijn zo van die dingen die ik in haar gezicht wil zeggen. En niet via fucking msn of telefonisch of via skype of in een sms of per postduif. Ok, dit even tot daar aan toe. We zien wel. Spreken we niet af? Blijft ze de tijd rekken? Goh, dan gaat de impulsieve Cijferkes op de proppen komen. Geen probleem, verrassingsaanval heet dat dan. Dan ga ik gewoon langs bij haar, al moet ik ze aan haar deur staan opwachten als ze van haar werk komt. Het kan mij niet bommen, ik heb recht om te weten waar ik sta. En ik ga niet met mijn voeten laten spelen. Oja, dat dóét ze trouwens niet. Of dat zegt ze tenminste. Ik kan het mij best voorstellen dat dit niet haar bedoeling is, maar het begint meer en meer zo over te komen bij mij. Goh, weet je, ergens is die onverschilligheid wel goed voor. Ik zit momenteel met geen hartzeer meer. Enkel mijn geduld wordt nog op de proef gesteld. Het is alsof ik nu 1000x sterker tegenover een afwijzing sta. Alsof de onzekerheid op de één of andere manier is geëvolueerd naar een beschermend schild. Ik wéét dat ze bang is voor de toekomst verdomme! Maar ik wil haar de wereld geven! Kan ik er soms aan doen dat ze al andere beloftes mogen aanhoren heeft van rotzakken die het niet met haar meenden? Mijn geduld begint op zijn einde te lopen eerlijk gezegd. Ik weet dat 100% van de reacties die ik hier in blogland heb gekregen goed bedoeld waren. En 95% van de reacties komen allemaal op hetzelfde neer: Ik moet meer geduld hebben en haar genoeg tijd geven. Sorry, hoe goed jullie het ook bedoelen, ik pik dit niet meer. Ik ben eigelijk een enorm geduldig iemand, al zeg ik hetzelf. Maar ze heeft héél veel geduld van mij gekregen. Ik ben het intussen wel beu. En uiteraard verwijt ik jullie totaal niks, integendeel, want ik heb sowieso niet alles verteld. En zij heeft haar eigen versie van de feiten ook uiteraard. Misschien ga ik ergens (grondig?) in de fout en besef ik het niet eens. Dit is misschien doemdenken en uiteindelijk alle schuld op mij proberen nemen, maar ik zeg alleen maar: het zou toch kunnen? Dus zoals ik al zei: die onverschilligheid doet mij ergens wel een beetje goed. Ik ga nog een beetje van het weer genieten. En van de thuiskomst (na twee weken zee) van ons moeder en mijn broerie en zussie straks. Honderd keer beter dan binnen zitten treuren of met een bang hart zitten wachten in elk geval.

Fuck, dit was het einde van het postje dat nog niet gepost stond. Intussen is er een Grote Update. En tijd tekort om alles neer te schrijven ook.

17:50 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (7) | Tags: liefde, bevertje, stapelgek verliefd |  Facebook |

Commentaren

Cijferkes Je hebt het recht om te weten war je staat!
Niemand heeft trouwens het recht om iemand in onzekerheid laten!

(eigenlijk weet ik al wat er gaat komen, maar jong zijn betekent ook: Leren uit het leven.)

groetjes

Gepost door: maike | 31-08-08

Hmm Ten eerste: vreselijk benieuwd naar die grote update!!
Ten tweede: liefde of verliefdheid moet van twee kanten komen. Dat het van jouw kant komt is wel zeer duidelijk, zowel voor jou als voor haar. Zij weet het precies nog niet al te goed. En dit klinkt dan wel cru, maar dan mag je haar nog alle rode rozen van de wereld beloven... dat zal haar niet opeens volmondig "ja" doen zeggen. Zo'n gevoel komt van diep binnenin (niet dat je dat nog niet wist), en als het er zit, dan komt het er vroeg of laat zeker wel uit! Ondertussen, zoals ik in mijn vorige reactie hier ergens al zei, vind ik het goed dat je je eigenwaarde behoudt. Trop is teveel en omgekeerd.

Gepost door: Lentesneeuw | 31-08-08

Geduld, geduld... een schone deugd maar soms mag je gerust op je strepen staan. Te veel tijd laat twijfelaars soms te veel twijfelen. Dus ik ben voorstander van de verrassingsaanval (zonder in een stalker te veranderen).

Gepost door: PP | 31-08-08

Enkele korte bemerkingen vanuit het hete Turkey :-)

1. Ik heb nooit gezegd dat je geduld moet hebben... integendeel! De strepen kregen, mijn part, al van dag 1 dat ik dit las de absolute voorkeur! Dus je moet je vast en zeker nergens schuldig om voelen, getverdemmeuh! (;-)!) Wat je nu doormaakt, lijkt me absoluut niet 'abnormaal'. Meer zelfs, ik had er een beetje schrik voor dat het 'deze kant' (zie puntjes 2 en 3) zou opgaan *bloos*

2. Je loopt Bevertje teveel achterna. Niet doen. Ook die plotse 'aanvallen', niet doen. Als je haar echt 'wil', zal je haar zelf moeten laten komen. Dit begint me al erg naar een 'spelletje' te rieken (en daarbij bedoel ik zeker niet dat Bevertje dat bewust doet, zoals ik in het verleden al aangaf in mijn vorige comments)... wat geen goede basis is voor die relatie die je echt wel verdient!

3. Gebruik je energie eerder om eens even te 'fantaseren' wat de situatie zou zijn moesten de rollen omgekeerd worden. Stel: Bevertje (of een ander leuk meisje) gaat helemaal voor jou, maar jij bent 'wispelturig' (dus: jij weet niet goed hoe of wat, om welke reden ook). En hakt de knoop moeilijk door. Wat wil dan dan precies zeggen over jouw positie ten aanzien van dat meisje? Dit gaat niet mals klinken, maar als er één ding gelijk is bij mannen en vrouwen, dan is het dit wel: als je iemand écht ziet zitten, dan ga je ervoor. Pijn, geen pijn, geschiedenis of niet. Je geeft het tenminste een kans. Maar geen plotse 'ik heb geen tijd'.

Ik weet dat ik ondertussen wellicht je meest gehate passant ben in de commentbox. Weet vooral dat ik dit zeker niet kwaad bedoel en dat ik enorm met je meeleef... vooral omdat dit vanuit mijn vriendenkliek een zeer herkenbare situatie is (multipele herkenbaar zelfs). En getver, neen, je bent een toffe knul, zo een wirwar zie ik niet graag gebeuren (noem het beroepsmisvorming, kuch)!

Getverdemmeuh!

Trits,
zich weer veel te sterk inlevend

*bloos*

Gepost door: Trits | 01-09-08

Via Lentesneeuw kom ik hier regelmatig lezen en héél soms laat ik iets na. Zoals nu : al bijna drie jaar zit ik in dezelfde situatie, en ik kan je verzekeren : niks is zo vermoeiend als een 'relatie' als deze ...
Ik wens je tonnen vol geduld en sterkte om dit te kunnen blijven volhouden !

Gepost door: Stekelbeesje | 01-09-08

silence my voice i have no choice...
Nu heel benieuwd naar die update!

Gepost door: Peggy | 01-09-08

ur mail i tried... but failed...

u got mine... u try...

Gepost door: Elena | 02-09-08

De commentaren zijn gesloten.