24-08-08

Het Pijltjesdiagram

Op verzoek van een toffe jongedame collega-blogster die ik niet nader bij naam ga noemen... :

Het pijltjesdiagram! Dit om enige duidelijkheid in mijn chaotische liefdesleven te proberen brengen:

Het Begin, 26 mei 2008:
Bevertje leert Cijferkes kennen. Voor Cijferkes totaal onverwacht en zelfs een heel klein beetje ongewenst. (Met de waajven niks as last!) Maar hij is die dag in een vrij goeie bui. Na de spreekwoordelijke veel vijven en zessen wisselen ze hun msn met elkaar uit en zien wel wat er van komt.

 

--> (= een PIJLTJE!!! Lachen)

 

Een goeie week later is er al heel wat afgebabbeld, Cijferkes lijkt het gebruik van msn weer te herwaarderen. Hij kruipt wel nogsteeds steevast in status Offline Weergeven en komt er zelden uit. But then again, Bevertje heeft toch nooit anders geweten, en de gesprekken beginnen er alleen maar vlotter op te worden en breiden zich zelfs uit naar het medium Skype.

Fuck de pijltjes!

Het geskype wordt door beide deelnemers als zeer aangenaam ervaren (gratis bellen is toch nét ietsje persoonlijker dan te chatten, niet? men hoort een stem en andere geluidjes en intonaties die anders helemaal afwezig zijn... enkel de mimiek en aanrakingen ontbreken nog) en evolueert op korte tijd tot 2 à 3 uur babbelen per avond in een werkweek. Intussen komt Cijferkes al eens langs bij Bevertje, dit vooral in de weekends. Cijferkes begint intussen kriebeltjes te voelen maar probeert die zelfs nog voor zichzelf te verbergen. Laat staan dat hij het tegen iemand anders of tegen Bevertje zou zeggen. En dan komt er een magische zondagavond met een al even magische skypesessie. Bevertje noemt Cijferkes letterlijk een potentiële partner. Cijferkes schrikt en moet er eventjes van slikken. Hij bevestigd echter wel gelijk dat dit wederzijdse gedachten zijn. Ik heb altijd al een probleem gehad met dit soort zaken om de chronologische volgorde van alle elementen deftig te kunnen onthouden. Vandaar ook het achterwege laten van een tweede pijltje en eventueel nog meer pijltjes. Sorry Tritsiebitsie! Knipogen
Het komt er hem op neer dat alles traagjes verloopt, en dat hebben we allebei wel graag. Stap voor stap. Niks forceren. En het beviel ons allebei enorm zo in slow motion. Op een gegeven moment zegt Cijfertjes vlakaf in haar gezicht dat hij stapelgek verliefd is op haar. Nog enkele weken later maken ze samen spaghetti in haar keuken. Ze kust hem. Hij is nu volledig "verkocht". Een beetje naïef misschien? Ach, dat maakt niet echt uit. Hij is nu eenmaal een echte gevoelsmens. De spaghettisaus was heerlijk en heeft nét niet de kans gehad om aan te branden... Aan het kussen lijkt echter geen eind te komen. Af en toe eens roeren in de saus en dan weer samen muilen. En mekaar vooral niet loslaten en veel knuffelen. En naast dat gemuil en binnengedraai en consoorten ook gewoon lieve, zachte, kleine en o zo tedere kusjes. Het leek allemaal zo perfect. Bínnen de eerste tien minuten na de eerste kus lijkt de spaghettisaus klaar te zijn. Op wat sudderen en roeren na dan. Er wordt intussen ook de vraag gesteld "Zijn wij nu een koppel?"... Cijferkes is verheugd op haar vraag maar kan het hem toch niet laten om er nuchter op te antwoorden: "Wat mij betreft zeg ik volmondig ja! Ik ben stapelzot verliefd op je! Maar dan moet je het ook willen natuurlijk."
Zij: "euhm... misschien dat we er dan beter nog wat mee wachten...". Cijferkes annex mister VeelTeBraaf antwoordt dat het goed is, meiske. We hebben tijd met hopen. Achteraf beklaagd hij zich dit en zit hij met de vraag "waarom moest ze mij dan kussen?" of "kon ik niet 'natúúrlijk zijn wij een koppel zotteke!!' geantwoord hebben?" Het gezoen houdt niet op bij deze éne dag. Van in Cijferkes z'n zetel op zijn appartementje tot de Pizza Hut de andere kant van de provincie in de (t.o.v. de woonst van Bevertje) dichtstbijzijnde stad die naam waardig. Het gezoen houdt het enkele weken vol. Intussentijd komen bij Cijferkes de woorden "ik moet u iets zeggen" en "ik zie u echt doodgraag" over zijn lippen. Waarop zij antwoordt dat ze dit al wist. Ze kon het uit zijn knuffels afleiden. En uit de manier waarop hij met haar omgaat in het algemeen. Einde citaat. Zalig om te horen an sich maar het mooie deel wordt hier afgesloten. Ofwel ben ik nu eventjes te pessimistisch, dat zou ook kunnen...

Ik hou van vooruitgang. Stilstaan moet af en toe eens kunnen. Maar achteruitgang, daar heb ik meestal een grondige hekel aan. En dat is nu juist het probleem. Zoals ik dus al zei: het gezoen houdt het een drietal weken vol. De laatste week trok ze haar soms eens weg toen mijn lippen weer eens hun weg naar de hare vonden. Op korte tijd begon dit erger en erger te worden en zijn we eens na een leuke dag samen en verschillende kuspogingen op een terrasje terecht gekomen waar we helemaal alleen waren, en rustig konden praten. Waar ik enige duidelijkheid vroeg. En kreeg. Haar ex... Om een lang verhaal kort te maken komt het er zich op neer dat ze er met haar verstánd een punt achter gezet heeft (zodat meneer niet meer met haar voeten kon blijven spelen en haar blijven gebruiken (je weet wel hoe) tot bijna een half jaar nadat hij haar gedumpt had). Maar haar hart daarentegen... "Ik zie hem nog graag, Cijferkes. Ik denk dat ik voor altijd een beetje van hem ga blijven houden..."
De traantjes vloeiden. En Cijferkes heeft ze weggekust. Dat mocht wel nog. Maar we hebben toen ongeveer afgesproken dat ze mij op de mond niet meer moest kussen als het niet met háár volle goesting was. En ik zou mij ook inhouden. Uit respect voor haar. Maar ik zag ze toen al zo verdomd graag! Dus het was niet gemakkelijk. Ik heb het zwaar onderschat. De volgende date was slechts een week later, en ik kon het mij niet laten om haar weer te kussen. Het gemis van haar fluweelzachte lipjes was te groot geweest. Het "probleem" is dat ze haar weer láten kussen heeft en dat er zelfs sprake van actieve medewerking was. Het was weereens zo mooi allemaal...

Ik meen alles te kunnen samenvatten onder "afstoten en dan weer aantrekken", want het gaat hier niet enkel om die zoenen, er zijn nog enkele zaken die mij in die richting doen kijken.

Maandagavond en vooral dinsdagochtend waren hierin de absolute dieptepunten. En die knagen nu nogsteeds zo erg aan mij dat ik het er amper kan over hebben, maar die schrijf ik ten gepasten tijde ook wel eens hier op mijn blogstekje. Maar ik vind dat dit allemaal al bij al toch een ietwat geslaagd alternatief voor het pijltjesdiagram is geworden en hopelijk kunnen mijn trouwste lezers mij nu ietsje beter "volgen" als ik er weer eens op de meest chaotische wijze begin over te schrijven!

Commentaren

niet te rap opgeven vent, geef ze tijd... niks forceren en geduld hebben. Maar vooral de moed niet opgeven! Je weet maar nooit...
Sterkte!

Gepost door: Breeg | 24-08-08

Oh dear Oh dear, oh dear... ik had je die raad ook al gegeven ("Geduld!"), maar ik snap je frustraties ook wel, natuurlijk! 't Leven loopt nooit gelijk je dat wilt. Dat heb ik zelf ook al veel mogen (juij, alsof het een voorrecht is) ervaren. Grmpf. Ik hoop dat dit hier (het wegschrijven) je deugd heeft gedaan.
Groetjes!

Gepost door: Lentesneeuw | 24-08-08

Aha! De zeer geslaagde pijltjes! Ik ben mee! En tegelijk hoop ik dat het pennen je deugd deed... want dit is inderdaad geen makkelijke situatie. Nu, zoals ook bleek in andere postjes en comments bij oa LS en Breeg: blogland kan zich inleven. En je helpen om het één en ander op een rijtje te zetten. Hoop ik ;-) Ik doe alvast mijn (eerlijke) poging. Staan mijn duivelse comments je niet aan: geef me gerust een fikse uitbrander op Skype ;-) (Wie zoekt, die vindt...) Maar onthou vooral dat ik enorm met je meeleef en je met plezier die nodige roze bril wil doorgeven :-)

1. Ik beken kleur vanuit het andere kamp: een voor mij zeer herkenbare situatie. Soms dragen we inderdaad bagage mee uit een of meerdere vorige relaties die de stap niet meer zo evident maakt. En dan is er tijd en geduld nodig, en moet alles stapje voor stapje. Mààr... 'niet klaar zijn' en 'niet klaar zijn' kunnen twee verschillende dingen zijn. In mijn geval was ik vooral 'niet klaar' omdat ik enorm schrik had om 'dezelfde shit' opnieuw te moeten doormaken met een andere persoon. Mijn ex('en) in kwestie konden (en kunnen, gniffel) me daarbij gestolen worden: ze zijn uit mijn leven en ik heb niets met hen te maken. Met andere woorden, ik had schrik van de scherpe kantjes van een RELATIE. En zat niet in een situatie waar mijn HART nog bij een ander zat. De eerste situatie is iets waar je in je nieuwe relatie (of poging tot, want zoals ik ook al bekende bij LS: dat is in het begin toch wel even zoeken) aan kan werken. Indien mogelijk zelfs 'sàmen', wat je nieuwe relatie nog meer diepgang geeft. De tweede situatie... waar het hàrtje rare dingen doet en nog bij een ander fladdert. Wel, daar kan je in een nieuwe relatie écht niet aan werken. Ik heb twee goede vriendinnen toch een poging weten ondernemen in het verleden, en dat eindigde voor hen vooral in nog meer verwarring, een rebound en een heuse portie schuldgevoelens tegenover die lieve jongen die ze hiermee kwetsten. Is je hart nog niet 'rein', dan moet je dat helaas eerst zelf verwerken. Punt. En dit is een situatie waarin je als 'buitenstaander', hoe moeilijk het ook is, best je 'verstand' gebruikt: als je iemand graag hebt, wil je niet dat die persoon nog meer in de war raakt, toch? (dit is geen 'verwijt' naar jou hoor, cijfertjes... ik heb dat ook allemaal moeten leren ;-)!) Anderzijds is die laatste situatie (het hartje) ook, in alle eerlijkheid, een heel ondankbare situatie voor een potentiële nieuwe partner. Want dit houdt in dat je erg moeilijk op die 'eerste plaats' komt, die je eigenlijk wel verdient. Als je met iemand begint of samen bent waarvan het hart nog elders fladdert regelmatig... wel, dan kan je er niet onderuit dat sommige van je goedbedoelde daden onbewust wel eens vergeleken worden met 'de ex'. Wat is beter? Wat is slechter? Een moeilijke situatie voor de potentiële nieuwe partner, die soms wel in een gevoel van 'stank voor dank' kan verkeren hierdoor (al dan niet bewust). Geen makkelijke zaak, dus.

2. Tegelijk wil ik toch ook even iets zeggen over mijn persoonlijk gevoel bij jouw eigen houding tegenover Bevertje. Ik deed die hint in het verleden ook al in enkele comments, maar misschien wordt nu duidelijker wat ik hiermee bedoelde ;-) Verliefd zijn, het is prachtig. Je word er goedgezind van, het leven zit mee, kriebels, vlinders, enz... Maar vergeet niet dat we ondertussen eigenlijk geen 16 meer zijn. Verliefd worden en relaties ZIJN niet meer zo 'luchtig' als ze in onze gezellige tienerjaren waren. Hoe verkocht je ook aan iemand bent, zet de persoon niet 'op een gouden dienblad', want hierdoor heb je psychologisch de neiging om heel wat relevante informatie over die persoon te blocken of te herinterpreteren naar jouw gevoel (voor lessen over cognitieve herstructurering en schemata weet je mijn mailknopje wel te vinden ;-)... *kuch* Interessant, not!). En... vergroot je het risico op teleurstelling. Of zelfs dat dingen fout lopen omdat je het gewoon niet zàg. Hoe leuk het ook allemaal is: blijf nuchter. En blijf openstaan voor de échte persoon voor je. Ga niet enkel in op het fantastische gevoel dat iemand je geeft. We hebben allemaal onze bagage, we hebben allemaal onze 'puntjes'. Had ik dit enkele jaren geleden geweten of 'fatsoenlijk gesnapt', had ik nooit in een situatie gezeten waarbij ik met mijn huidige partner in crime een stap-voor-stap relatie ben begonnen indertijd (en nu nog). Ik heb hier jandorie mijn vingers aan gebrand! Een goede portie nuchterheid is dus een gouden raad ;-)

Verder nog een dikke knuff. Je komt hier ongetwijfeld door. Maar denk zeker goed na welke weg je precies uit wil met jezelf... en Bevertje. Want dit is inderdaad geen 'pies of kijk'. Go cijfertjes!

Gepost door: Trits | 25-08-08

... Draai de rollen eens om, hoe zou ze reageren als jij zou vertellen dat je met je hoofd nog bij je ex zit?
Mss moet een bloemetje kopen ;-)

Denk je echt dat er niet meer is tussen haar en haar ex? Is dit hoofdstuk met die ex ECHT afgesloten??

Dit zaakje stinkt! ;-)

Succes ermee.
Grtzz,
R.

Gepost door: R. | 25-08-08

Ik vrees dat geduld hebben de enige oplossing is... niet dat dat een raad is die je nog niet hebt gekregen...
Je wil het gevoel dat je vooruitgaat: believe me, je tijd komt wel! Ik heb er ook lang op moeten wachten!

Gepost door: saartje | 25-08-08

=) Leuke ontdekking, deze site!
Ik zou zeggen: koester je gevoel allemaal nog ietsje langer (geduld dus) maar pas toch op dat je jezelf niet nodeloos kwetst hé..

Gepost door: Karen | 25-08-08

Toch een kleine bemerking... ik denk, als advocaat van de duivel, niet dat "geduld hebben" an sich de beste houding is in een situatie van 'aftrekken-en-afstoten'. Waarop moet je dan 'wachten'? With all due respect, maar in een 'relatie' zit je met twee partijen. Als de ene partij (in dit geval cijfertjes) de andere (in dit geval Bevertje) niet kan helpen met de reden àchter het trekken en stoten... is 'zitten en afwachten' dan dé oplossing? :-S Allez, dat is jandorie pijnlijk, toch? En wat als blijkt dat je achteraf op niets zat te wachten?

Arme cijfertjes dan :-S

Neen, geen slachtofferrollen. En een kat een kat noemen. Dit is een rotsituatie en cijfertjes moet alle factoren goed op een rijtje zetten. Of hij gaat ervoor en beseft dat Bevertje nog labiel is en nog met haar hart bij een ander zit. Of hij neemt (tijdelijk) wat meer afstand, in het besef dat hij Bevertje graag ziet maar ook weet dat hij deze situatie op dit moment gewoon te complex is. Of er zijn nog tussenwegen die wij als buitenstaander niet zien? Maar mijn idee is en blijft, ook voor ieder van ons: soms stellen we ons ook té geduldig op. Of té braaf en té begrijpend. In vele omstandigheden is een portie opkomen voor jezelf geen misdaad. Dan ben je gewoon eerlijk tegenover jezelf en de andere. Geen poppenkast en geen lala-land. Eerlijk. Want uiteindelijk... willen we niet allemaal gewoon happy zijn? ;-)

Tot zover mijn passionele reactie
*bloos*

Gepost door: Trits | 25-08-08

ai sterkte cijferkes,da's geen gemakkelijke zaak.'t is ook niet zo zwartwit en ik heb veel bedenkingen maar die komen slechts uit mijn persoonlijk gevoelsleven.
ik zou je wel aanbevelen er een maximum datum op te zetten en die ook aan haar te communiceren,niet eenvoudig maar wel een vorm van zelfbescherming.

Gepost door: Peggy | 25-08-08

Haha, scuzie... ik kan nogal tetteren met tijden *bloos*. Maar een welgemeende sterkteknuff. En die verjaardag, die haal je wel eens in ;-)

Bij deze ook een glas cyberbubbels. Just in case... ;-)

Gepost door: Trits | 25-08-08

arme schat ik kom je een dikke knuffel geven en hopelijk brengt de tijd raad. aan de ene kant moet je blij zijn dat ze zo eerlijk is, geef haar tijd, en hopelijk ziet ze in wat voor een lieve cijferkes ze binnen bereik heeft. aan de andere kant dik kl*te allemaal maar ik hoop dat je wat geduld kan opbrengen en dat het allemaal goed komt. ik vertrouw er op. lieve groetjes

Gepost door: amber | 26-08-08

De commentaren zijn gesloten.