26-02-08

Bikerman Cijferkes

Ik heb een knoop doorgehakt. Heb mijn bakkebaarden laten staan in een vorm dat ik het nog nooit van mijn leven gedaan heb. (Don't ask!!! Knipoog)
Hewel, ik zie er dus vanaf nu om eerlijk te wezen uit als een stoere motard (*kuch*kuch*)

Ok, ok, die bakkebaarden zullen mij wel vlug genoeg tegensteken... Maar de knoop is dus wel écht doorgehakt hè mensen,...

Ik heb nl. ontzettend lang zitten twijfelen, ik ben vele hindernissen tegengekomen op mijn weg, zoals daar zijn: ons moeder die met de woorden "rijdende doodskist" afkomt enzo... Aangenaam is anders... Maar ik ga nu mijn eigen willetje tóch doordrijven sie!

Ok, en naar garagisten (met alle respect!) moet je nog altijd in garagístentaal schrijven, vind ik... :

Hebben jullie soms geen schone okkazie voor mij met als maximaal vermogen 125cc/11kW ? Moet wel ingeschreven kunnen worden met een motoplak maar mag niet deze twee waarden overschrijden zodat ik er met mijn gewoon B rijbewijs (auto) kan mee rijden, voor dagelijks woon/werk verkeer (Cijferkes City -> Brussel -> City of Numbers), afstand 31km enkel.

Let op het woordje okkazie... mét K & Z ... heeeerlijk om hun taaltje (wie heeft er nog nooit zo'n bordje op een auto die buiten voor de garaasj staat gezien?!) eens eventjes over te nemen hé :-)

En met dank aan minister (of is't ex- minister? I dunno... wie kan er die politiek NU nog volgen?) Landuyt voor de herinvoering van deze prachtige regel (nvdr.: elke moto met als maximale cylinderinhoud 125cm³ én een maximaal vermogen van 11kW (=kilowatt) mag bestuurd worden door iemand met een gewoon B (ofte auto-)rijbewijs, op voorwaarde dat je het al twee jaar of langer op zak hebt! Prachtige wet, toch?! Don't you just LOVE it?!)

Allez, te hopen dat ze mij nu een vrie schuune occasie kunnen verkopen hé... En dan rest er mij enkel nog om mij een kinky leren pakje te gaan kopen... En wijle weg!

23-02-08

Nachos met extra kaassaus...

...en een kuip cola van één liter is het uiteindelijk geworden. (ze hebben daar geen Coke Zero en ik heb iets tegen Light de laatste tijd.... dus heb mijn suikers ook weer binnen...) En een goeie hilarische film in't plat Gents, en dit met S. in Kinepolis Brussel, de eerste keer dat ik trouwens naar daar ben gereden zonder verkeerd te rijden, en in het afkomen ook al niet. Tijdens dit afkomen nog ééntje gaan drinken (hmmm Palm Dobbel...) in Relegem in een dorpscafé en nog wat bijgepraat. Ze was voor de verandering weer eens aangenaam vanavond, maar ik weet dat ik er niet teveel mag bij in de buurt komen. Dus ik dacht daarstraks zoiets à la "tot binnen een week of zes, zeven, S. ..."

Dus nachos.

Met extra kaassaus.

And coke.

En geen cent uitgegeven (twintig cent gevonden zelfs! Wie 't kleine niet eert...) ze wou mij absoluut eens trakteren... voor mijne naft - lang leve de bedrijfswagen en de bedrijfstankkaart. Enneuh, wie S. nog niet kent (lucky bastards) moet mijn eerste postjes maar eens lezen.

Kortom: niks joggen, niks konijnenkost... Motivatie gezocht. En bovenal zoek ik een jogmaatje m/v die in de buurt woont. Bon, 't is weer bedtijd! Slaapwel.

22-02-08

konijnenvoer

Wat doe je op een luie vrijdagmiddag waar je eens een welverdiend dagje recup hebt genomen? Op zo'n verlofdagje waar je de wekker om 9u zet i.p.v. §@£#*$% 05:10... Om vast te moeten stellen dat je alsnog op de snooze ligt te motten als zot tot zeker minstens elf uur... ("grr... zwijgt, gij vuil rotding, 'k heb congé!") Tja, ontbijten eerst zeker? Dat ben ik nu al een anderhalf uur aan het doen, supertraag, één beet om de vijf of tien minuten ofzo. En tussendoor Bloglandia afschuimen. En op een oud postje stoten (dat ik nog niet had gelezen) van oppergodin Nina, die blijkbaar nu ook plots nog een inspiratiebron blijkt te wezen. Meerbepaald haar postje Big Fat Nina. En dan nog met een supergeldige reden. Gisteren ben ik nog 'ns bij ons moeder langsgeweest. En zij heeft een weegschaal, ik dus niet. Dus je kan al raden in welke richting we zullen gaan...
Aarrrggh... Ik wil zon, jogweer. Want ooooja, dat joggen, 't is weer een week of twee geleden! Schandaaaalig, ik weet het. En ik blijk niet uit mijn winterse voedingsgewoonten te raken. Waarom moet ik trouwens winterse eetgewoontes hebben? We leven toch niet meer in grotten en onze kleren hebben toch ook al enige evolutie meegemaakt? En we zitten verdoeme 95% van de dag binnen met zo'n bekakt weer!!! Niet moeilijk dat er zoiets als een paleodieet bestaat, want bij deze is nogmaals bewezen dat we anatomisch nog geen ballen verandert zijn, waarom zou mijn lijf anders naar de grootste troep eerst snakken? You know, bugelkes enzo... *grijns* En zoute nootjes *nog-méér-grijns (beetje evil zelfs deze keer)*
Nog altijd een beetje winter dus. De dipjes vallen gelukkig al stukken beter mee. But still. Het wil maar niet echt lente worden, en ik haat het. En ik haat die *slik* ZES kilo die erbij zijn gekomen! En deze keer zijn het géén spieren. Zes kilo, en dat sinds... euhm.. eind oktober? Begin november? Oh boy, oh boy...

Ik ken iemand die straks gaat afzien... De volle vijf kilometer... Zonder enige rustpauze tussendoor en tegen 9km/u.... Als ie het nog kán...

20-02-08

openingszinnen... euhmmm, juist ja...

Ok, zonder te willen stoefen eerst een stelling van exact vier woorden, vier, niet meer of niet minder: sociaal ben ik wel. Er zijn enkele getuigen in Blogland die me in't echt kennen. Dat díé spreken. Ik zeg dit op zo'n "aanvallende" manier enkel en alleen om critici -die mij tóch niet kennen of enkel denken dat ze mij wel kennen- een beetje af te schrikken vóór ze de kans krijgen om te zeggen wat ze zouden durven denken. Want ik zou volgens hun wellicht wél opscheppen. En dat gun ik hun niet. Maar neen, ik stoef niet. Of ja ik doe het wel. Maar dan is het alvast niet de bedoeling.

Anyway, ik ben dus sociaal, ik zeg het zelf, nah! En nu komt de mouw uit de aap gekropen (zie je het al voor je??? gebruik die verbéélding mensen, komaan hé!):
Sociaal of niet, nieuwe contacten leggen is niet altijd even vanzelfsprekend. Wat zeg je tegen het prachtig glimlachende meisje dat op de hoek van 't straat staat te wachten tot ze haar komen ophalen? (ik woon aan een station). Verlegen als ik ben (niet echt dus) merk ik ze voor het eerst op bij het verlaten van mijn trouwe viervoe... euh auto. Ik kijk recht in haar diamanten oogjes en ze glimlacht nog mooier. Ik knik eens vriendelijk en steek de straat over langs het zebrapad dat uitmondt aan mijn voordeur (neen dat hebben de mannen van 't stad er niet om gedaan, zó belangrijk ben ik nu ook weer niet), smijt in de meest elegante cowboystijl mijn sleutelbos in de lucht om de sleutel van mijn voordeur sneller te vinden, knal hem in het slot, doe alsof ik iets vergeten ben, en loop weer naar mijn vierwieler op de parking enkele meters achter het onbekende stralende meisje. *pwik*pwik* zegt ie als ik de deuren discreet met de afstandsbediening open en ik open de koffer en de valse bodem ervan en rommel daar wat in rond tussen de startkabels, reservejas en reserve paar schoenen dat ik altijd bijheb on the road. Zodoende sta ik met mijn rug naar haar, dus besluit ik om de valse bodem weer in zijn oorspronkelijke staat te brengen, de koffer dicht te gooien en naar het passagiersportier te stappen. Ik zie dat ze mij in het oog had, en al even snel kijkt ze (verlegen? 't was te donker...) weer weg als ik heel eventjes in haar richting loer. Moi neemt de papieren die op de passagiersstoel liggen (en er in principe ook moesten blijven liggen tot morgenvroeg) en haal ze uit de Japanse blikken doos op wielen, doe hem weer op slot, en ga weer richting voordeur. Ik passeer ze deze keer op twee meter afstand in plaats van drie. Deze keer glimlach ik nog net iets liever terug en trakteer ik ze op een knipoog... En loop verder. De voordeur van ons gebouw staat nog open en ik zoek -o jawel- met opzet extra lang naar de schakelaar van het licht. Ik doe traag maar zeker de deur achter mij dicht en denk damn... Op het verdiep onder mijn stekje kom ik mijn zieke gebuur tegen met zijn woef die hij juist wou uitlaten. We babbelen een tweetal minuten en tegen dat ik op mijn eigen appartementje ben en aan de straatkant naar buiten ga kijken is ze spoorloos verdwenen. Damn bis. Ik open de ramen waar ik zopas doorheen keek en ik hang mij er met mijn romp door, maar tevergeefs... Niks meer te bespeuren. Damn tris. Allicht één van haar ouders of haar vriend of echtgenoot of... -I dunno- iemand die haar intussen heeft gekaapt met zijn stalen ros. En ik blijf heel eventjes verweest achter en vraag mij af wat hier de ideale openingszin was geweest. En uiteraard verwacht ik hier van mijn trouwste en minder trouwe lezers een hypothetisch antwoord op. Ofwel, gewoon, heel eventjes: een kleine, lieve troost ;-)

Slaapwel! 

18-02-08

Cijferkes ten huize Sterrekes

Allez Cijferkes, zeg het gij eens...

Watte jong, wa moete kik zeggen?

Ah, we gingen toch samen ne post schrijven? Twee zotte schrijverstalenten bijeen. Dat zou nogal vonken geven... had ge gezegd...

Ik zal dan maar "ja" zeggen zeker, want ge denkt natuurlijk weer da ge mij kunt laten zeggen da GIJ da in feite had voorgesteld. Maar nee, om de goede vrede te bewaren (en tevens blijf ik -zoals gewoonlijk- toch ô zo bescheiden) : inderdaad, het was weer een briljant idee van bibi. 

Bibi... in de zin van "Sterrekes"? De bevallige dame in het roze? Ofte mezelf, moi-même, ikke dus eigenlijk. Maar toch bedankt voor het compliment, want inderdaad, uit mijn ingenieuze brein worden wel vaker zulke "briljante" ideeën geboren.

Goed. Dus ge blijft dezelfde toer opgaan. Ge weet maar al te goed dat wanneer men bibi zegt dat men de eigen persoon bedoelen wil. Maar ja, ik moet toegeven dat je ook blogtalent hebt. Maar nu komen we wel stilletjes aan op dreef maar hebben we in feite nog altijd geen onderwerp. Waar gaan we het nu over hebben vanavond in ons gezamelijke schrijfsel? Enig idee, juffrouw?

Wel, mijn beste jongeheer. Ik had gedacht onze lezers deze keer te trakteren op iets extra-ordinairs, iets ongelooflijk overweldigend. Ze moeten van hun stoel liggen, zoniet onder! Ik ga er eens over nadenken op weg naar de proviandkast... ook een koekje?

Tja, ze is al weg, dan kan ik niet weigeren zeker? Goh, maar dat jullie nu onder jullie stoel liggen wil ik nu ook niet op mijn geweten hebben. Het kan misschien nog meer lijden worden dan deze zetel die mijn rug in zijn greep heeft. Ah, kijk, daar is madam sie. Hmmmm, notekes en bugelkes...

Wablieft? Is mijne zetel nie goe genoeg voor meneer, nee? Breng in 't vervolg zélf uwe zetel mee hé zeg, en aja, ge kunt er ineens buiten mee blijven zitten! En die nootjes en chips... 't is toch al wa ge krijgt ze vanavond. En uwe kriek is wééral leeg? (man man, da fret en da doet op een ander zijn kosten! 't Is eraan te zien dat ge blut zijt zenne)

Maar alé meiske, we gingen het wel ludiek maken, maar nu niet overdrijven hé. Een beetje zeveren, ok, maar we gaan het ook nog wat realistisch houden. Subiet geef je onze lezers een beeld alsof we kat en hond zijn. Ja, okeeeeeee, dat is ook zo wel een beetje, maar dan om elkaar wat te plagen. We amuseren ons toch weer eens goed hé mateke. Maar ik wil geen van onze lezers de indruk geven dat we niet overeenkomen ofzo hé. Tja, die zetel heeft nu eenmaal zijn beste tijd al gehad hé, en ge weet da'k écht wel last aan mijne rug heb soms hé. Maar nu hebben we nog altijd geen onderwerp hé, dju toch!

Natuurlijk, venteke. Ge weet wel dat ge mijn uitingen altijd met een korrelke zout (ah, btw, zijn er nog nootjes?) moet nemen hé. Ik drijf graag over... Maar je hebt gelijk. We amuseren ons zeker! Zo hebben we aan deze "rotzondag voor singles" toch weer een positieve draai weten te geven, nie? In feite wel een goe gedacht van u (jaja, die eer komt u volledig toe deze keer). Soit. Een onderwerp... misschien over hoe een vriendschap is begonnen op Skype, om zo over te gaan op msn en vandaar naar de blogwereld werd getransfereerd? Zie, en nu vraag ik u zelfs al in real life of ik nog geen okselvijvers heb! U mag er wezen, beste vriend.

Natuurlijk moest het met een vrachtwagentje zout genomen worden... What's new?! Maar ach, van dat soort streken heb ik ook wel eens last hé... Maar goed, lijkt mij een prima onderwerp. We lijken trouwens weer dezelfde toer op te gaan dan in de Skype-tijd hé. Hoe laat is het intussen al? Ai... dat gaat pijn doen morgenvroeg. Bij mij althans. Maar ja, moe ben ik nog altijd niet. Jaajaaa, ik hoor u al bezig: "er nog wat langer inliggen hé Cijferkes"... tja, je hebt een punt. Maar ach, gedane zaken... Juist ja. Goh, waar zullen we beginnen? Over onze nachtelijke escapade in aanhouderskot X heb ik al eens iets op mijn blog zitten kriebelen... Hmmmm... Of die aller-, allereerste keer dat we het centrum van je thuisstad onveilig gemaakt hebben...

Hehe, of onze Sherlock Holmes versus Colombo brainstorm momenten. En die keer dat ge mij hebt getrakteerd op ne meter wafel. Ja, echt, nog nooit zo ne lange wafel meegemaakt! Oh, om nog maar te zwijgen over het ‘spiegelincident' op die grote parking daar (geen verdere details) en de dolle rit naar Taxipost om toch maar op tijd uw fameus ‘pakske' te kunnen ophalen. Alles voor de vriendschap hé man! :o) Jaaaaa, ik heb u ook graag.

As you were saying, we have a history, indeed. Dan heb ik nog niet gesproken over het feit dat ik wellicht zonder jou nooit was beginnen bloggen.

Ach, wat er in zit, komt er sowieso altijd uit hoor.

...al heeft men soms een "firestarter" nodig om het eruit te krijgen...

... maar eens de diesel op dreef... Oeps! Geen nootjes meer... en de bugels zijn ook al op. Damn.

En die Cola Light hangt mijn voeten uit. En HOLY SHIT... is het al zo laat!? Ik zal dan maar eens aanstalten beginnen maken om naar huis te gaan zeker???

O ja, gelijk de vorige keer... toen je met geen STOKKEN buiten te krijgen was, hé... hé... hé??? Ik weet het. De zetel moet maar zo goed niet zitten ;o)

Grrr... Right. Ik zal maar zwijgen zeker?!

02:17 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......

13-02-08

threesome...

Ge moet natuurlijk genoeg Frans verstaan om de clue door te hebben hé... (En als ge geen Frans kent... Misschien kent hij ú wel!) uiteraard... Ik ben hier -indirect- op terecht gekomen aangezien ik mij met humor uit Québec (o.a.  François Pérusse enzo) aan het bezighouden ben - om een lang verhaal kort te maken. Maar we amuseren ons nog. Da's 't belangrijkste momenteel. Géén dipje(s), maar de goesting voor het bloggen is er verder een beetje af momenteel. Maar toch even dit youtube-clipje om de fans eventjes tevreden te stellen :-)
 

02-02-08

Blut... maar 't leven is mooi! (zolang er zon, muziek en kinderen zijn!)

Ik háát het om het te zeggen, en haat het nog meer om het te ondervinden dat het de realiteit is, maar ik ben blut, sta "flink" in't rood, kortom: mijn centen zijn op, en van mijn drie spaarboekskes en dat beetje aandelen en Krugerranden (a.k.a. Mijn Goudvoorraad) blijf ik sowieso af, tenminste als het niet echt nódig is, als het niet voor een noodgeval is ofzo. En ziet da'k mijn getrouwheidspremie enzo kwijt ben, wahahah... Belachelijk, ik weet het, de rente om in't rood te gaan is percentueel pakken hoger, uiteraard. (Ik citeer: de grootste dieven zijn banken en verzekeringsmaatschappijen! En ja, ik moet de persoon die dit ooit zei wel gelijk geven. De laatste twee decennia (of is het minder?) zie je dan ook dat elke bank verzekeringen aanbiedt en omgekeerd... Ironie, ô ironie...) Maar dan nog, zuiver uit principe blijf ik van mijn appeltjes voor de dorst gewoon AF. Mijn eigen fout (dat ik blut ben) is het nu wel totaal niet. Ik heb genoeg geld tegoed van iemand - maar daar ga ik het hier nu niet over hebben. Maar voorlopig blijf ik blut, en ik verwacht maandag pas mijn pré voor mijn bloed, zweet en tranen die ik in januari de volle acht uur per werkdag heb mogen afleveren.

En mijn beste maten mij intussen maar vollenbak zitten gretig maken om mee te gaan naar Aalst carnaval morgen... Tot met soms héél aanlokkelijke argumenten: "alé jong, der zullen wel genoeg zatte meiskes rondlopen waar da ge van kunt profiteren!!!!" - juist ja. Volwassen reactie, hé? ^o) Maar ach, zo ken ik hem wel. En da's dan de oudste van Onze Bende. Hij zit als enige van de bende al op tram drie. But nobody's perfect. En 't is en blijft mijnen besten (mannelijke) maat zonder meer. Maar ach, langs ne kant, waarom niet hé?!? Een serieus, gewoon, deftig, normáál meiske vinden (die mij ook nog eens kan boeien en tenminste over een even hoog IQ beschikt, van mijn lijf niet kan blijven en mij gewoonweg onvoorwaardelijk graag ziet (en ik háár, uiteraard!) - en liefst nog een schoontje met diamanten pretoogjes en niet al te veel issues ook, éventuéél met een dikke BMW 6-reeks onder haar gat en met genoeg poen om het beestje van voldoende voedsel met octaangehalte 98 te kunnen voorzien) is tóch onbegonnen werk. (op uitzondering van de exemplaren waar een spreekwoordelijke hoek af is, of om het in 't algemeen te omschrijven: ofwel had ik interesse en zij niet, ofwel omgekeerd, da's ook meer dan genoeg het geval geweest) Echt actief zoeken heb ik toch bijna helemaal afgezworen, maar iemand out of the blue tegen 't lijf lopen waar het direct mee klikt zit er blijkbaar ook niet in. (Sorry voor wie er zo niet over denkt: maar "elkaar eerst leren kennen" vind ik zever, als het van in het begin niet tenmínste een béétje klikt dan hoeft het voor mij niet meer. Alweer een reden om datingsites af te zweren. Of 't zou moeten zijn dat er iemand opzit die een blind date aandurft... - niet dus) Niet dat ik er wakker van lig of er mij zorgen over maak, verre van. Ik zei het al, het dipje is nu eenmaal óver en de zon schijnt op mijn gezicht terwijl ik hier achter mijn pc'tje zit te tokkelen, 't leven is te mooi om hierover te zitten piekeren.

Maar godver, ik ben intussen toch maar lekker greitig gemaukt (@ my best friend: "BASTARD!!") en wil dus morgen mee. Crap, en ik heb voor maandag géén verlof genomen. En áls ik meega ga ik nooit rond een deftig uur thuis zijn en er maandag niet uitkunnen (of misschien in een Aalsterse goot liggen slapen/braken) of ga ik weinig productief en heel erg zombieachtig zijn op het werk. En daar heb ik nu ook eens geen zin in, ik word nu eenmaal OUD. En bij het uithalen van dat soort manoeuvres (lees: varkensstreken) voel ik mijn ouderdom wel al eens toeslaan...  In mijn gloriejaren (alles tussen 17 en 22 ongeveer) was ik gewoon een VUILBAK, of het nu korte drank (voor de kaaskoppen onder ons: sterke drank) of eten was....... Da's nu dus al véél minder. (en nu allemaal meezingen! : "en de pompbak, de pompbak, de pompbak is kapot... en den ouwen is versleten en de nieven is kapot!") En zin om op een ander zijn kap te zuipen heb ik ook al niet. Mijn principes staan weer eens in de weg.

Ik haat dilemma's! Maar het zal wellicht toch sowieso thuisblijven worden. En ik haat afhankelijkheid. En ik haat het dat ik mij al twee jaar verloren spaar en tóch -voor de tweede keer sinds ik (al even lang) alleen woon al- voor voldongen feiten word gezet en al iets meer dan een week veel te diep in't rood zit. Maar verder schijnt de zon nog op mijn gezicht, geniet ik van de vriendschappen die ik heb, ik geniet mij terpletter van de muziek die hier op de achtergrond speelt, ik ben nog gezond, er zijn mensen die mij graag hebben, en ik ga straks mijn atletisch lijf nog eens een beurt van vijf kilometer geven, en daarna een heerlijk stomend heet ontspannend badje van een half uur ofzo nemen. Het leven is gewoonweg te mooi. En de frustraties zijn er weer eens afgeblogt en we kunnen er wel weer tegenaan. Dus please, hoe lief sommige lezers ook zijn, en hoe zwaar ik het soms écht kan nodig hebben én kan waarderen, please, deze keer geen troostende reacties, ik heb ze niet nodig nu Cool

Reacties in't algemeen daarentegen...... Laat maar komen! Erop teren doe ik!! Smile