17-02-08

Not crying... yet confused...

Neen, deze keer niet enkel een liedjestekst of een kort filmpje voor de flapuit-critici die denken dat ik toch alleen maar liedjes post als ik geen inspiratie heb, of die denken dat die liedjes geen betekenis kunnen hebben. Er staan wel degelijk schrijfsels onderaan. Maar eerst dus het bijhorende en zeer toepasselijke liedje:

Crying 

 Roy Orbison

I was all right for a while
I could smile for a while
but I saw you last night
You held my hand so tight
as you stopped to say hello
oh you wished me well,
You couldn't tell that
I've been crying over you,
Crying over you and you said "So long"
Left me standing all alone,
Alone and crying, crying, crying, crying
It's hard to understand

 

En we zijn intussen weer zo goed als een week verder. Het is toch al lang middernacht gepasseerd dus zeg maar een week geleden. Het Crying is er toen net niet (en nu nog altijd niet) van gekomen... Maar soms is het maar een kwestie van figuurlijk achter het hoekje te loeren, en crying staat klaar. Zondag ben ik nl. iemand tegen gekomen. She didn't hold my hand - zoals in het liedje. Maar ik ben er wel al een ganse week door van mijn melk. En nu pas wil ik mezelf geloven. Ik wou er vanavond om twaalf uur inkruipen maar toen moest er natuurlijk nog een film beginnen die ik toevallig schielijk nog wou zien ook. En daarna zou ik er zeker inkruipen en slapen. Yeah right: ik heb welgeteld vier minuten onder de wol gelegen (met dank aan Philips voor het sponsoren met een wekkerradio) en ik lag weer te piekeren. Dus ik ben van mijn melk en eindelijk heb ik het zelf helemaal door. Of de verdringing is eraf gevallen. But I'm not in love. Ofwel zit ik mijzelf iets wijs te maken. Ik wíl ook niet verliefd worden. Neeeeen, niet op haar. Niet weer. En anderzijds wou ik dat ik nog eens halsoverkop en op de meest naïeve manier verliefd werd. Iemand nieuw dan. Zonder nadenken, en zonder gevolgen die een mens achteraf (soms véél te veel) doen denken. Ik ben het beu om te denken. Ik ben het beu om acht uur per werkdag denkwerk te doen en ik mis soms het smerigste werk ooit. Ik ben het beu om na de werkdag weer te "moeten" denken, beu dat mijn moleke blijft draaien en piekeren als ik in mijn nestje kruip: het zijn tóch alleen maar vragen waar ik nooit een antwoord op lijk te vinden. Ofwel komen er per vraag twee nieuwe vragen in de plaats. Of meer! Man, man, man, die vragen kweken als konijnen op speed en viagra! Maar toch zit zij al een week weer enorm in de weg in mijn koppeke. Crying. Ik wou soms dat ik kón huilen. Crying... over you......

Commentaren

... toen ik jouw stukje begon te lezen,dacht ik van tiens,ik ben niet de enige die muziek uit mijn kinderjaren apprecieert.Ditzelfde liedje staat al enkele jaren in mijn mp3lijst,ik heb een stukje aan die persoon gewijd,ik heb veel gehuild (oja ik laat de kraan geregeld openstaan) bij oa dat liedje.Ik wens je toe dat je op een dag dat liedje hoort,es nostalgisch kan glimlachen en kan denken van "goh die periode dat ik me zo voelde,ligt nu wel al ver achter mij".Je wilt het,het zal komen,geloof me nu maar/Liefs

Gepost door: Peggy | 17-02-08

Mateke toch... Ouwe liefdespijnen die er opeens weer inschieten. Dat komt wel vaker voor. De nostalgie... de gevoelens die weer heel even de kop opsteken. 't Gebeurt gewoon en veel kunnen we daar niet op zeggen. Alleen spinazie en fish sticks zullen daarbij helpen ;o)

Gepost door: Lentesneeuw | 17-02-08

xx i suck in het 'troosten' van mensen.

kan ik je opvrolijken met te zeggen dat ik gisteren een sextalk gehad heb met mijn oma van 78???

Gepost door: elena | 17-02-08

De commentaren zijn gesloten.