29-01-08

When you're down, and troubled,...

...and you NEEEEEEEED some loving care... And nothing, (ooh) nothing... is going right... Deze mooie woorden van ons Carolleken zijn enorm van toepassing dezer dagen... En wel om drie redenen. Drie mensen, of in principe vier individuen, maar de eerste twee kan ik in één puntje samenvatten:

  • Mijn twee beste maten. Mijn makkers. Mijn partners in crime. Min moaten (neen ik ben niet West-Vlaams maar ik hoor die toal wel stief heirne en ik had gewoon zin om eens "min moaten" te zeggen!) Ik heb misschien de laatste dagen ietwat minder aan die twee copains van mij gedacht, maar eigelijk zijn het schatten van venten. En ik kan er altijd bij terecht. Why the fuck, waarom ben ik daar geen raad of troost gaan zoeken in't voorbije weekend? Koppige stomme kloot da'k ben :-) Ok, er aan gedácht heb ik wel. Denken was misschien het verkeerde werkwoord. Maar ik moest gewoon mijn stalen ros genomen hebben en hun een bezoekje gebracht hebben ofzo... Meer niet. Ach ja,te laat, niet erg, volgende keer beter.
  • Een bepaalde lotgenoot die meeleest en ook blogt en die ik in het echte leven ook ken... "ach die zal het wel te druk hebben met haar huiswerk..." (Mijn grootste en meest aandachtige fans zullen wel weten over wie ik het heb...) Maar nu heb ik zoiets van "dju toch het kind, ocharme da schaapke, ze heeft het ook nie gemakkelijk, verre van... gedeelde smart is halve smart, right?" Maar ach ja, gedane zaken, wat nemen die nu alweer?
  • And last but not at all least: mijn béste vriendin. Nogsteeds heb ik haar nog niks méér verteld i.v.m. mijn blog. Niet dat ik niet wíl, maar ach, het juiste moment is er gewoon nog niet van gekomen, meer niet. (of om het met één van mijn levensfilosofieën te zeggen: Ik heb tijd. En mijn baas heeft geld. En vrijdag heb ik zijn nieuwe slee gezien... Aargh, don't get me started...) Maar ik durf wedden dat "my" girl bij het vinden van genoeg tijd ook slaafs zou komen meelezen - tenminste van zodra ze ooit eens te weten komt waar mijn blog zich überhaupt ergens op het www bevíndt. Maar man-man-man, wat heb ik ook aan haar veel. Enórm veel! Echt wel joch. Nie te doen. Een tiental dagen geleden ben ik bij haar thuis (ze is dan uiteindelijk nog gaan samenwonen ja!) haar pc én die van haar ventje op internet gaan aansluiten. Want de snoodaards van provider X willen dat je met abonnement Y via slechts één pc op internet kan. En dat terwijl het koppel in kwestie scherm, muis en toetsenbord gaat delen voor twéé pc's (ja ook dáár heeft bibi de technische support voorzien om dat allemaal in orde te krijgen - meerbepaald met een KVM switch voor de techneuten en/of nieuwsgierige mensen onder ons...), dus zodanig dat er tóch sowieso slechts één pc tegelijkertijd op internet kán! En nog vanalles van kleine pc-issues die ik dan maar ook meteen heb opgelost. En zij content natuurlijk. En terecht; want ik ben goed in wat ik doe. (als ik zo begin te stoefen op mijn eigen zit ik óverduidelijk niet in een dipje, nvdrTong uitstekend). Tot vandaag. We gingen samen iets drinken onder de middag, we werken nl. allebei in hartje Brussel. Krijg ik me daar toch wel DRIE cadeautjes van haar zeker!?! + teveel centjes voor die KVM-switch... En de lepe kip had het netjes in een enveloppe gestoken die ik pas op mijn kantoor mocht openen... Hmmm... heb ze dan maar direct onder haar voeten gegeven via mail :-) "Maar meiske toch, de aankoopprijs terugbetalen + de rest in natura..." (natura = vriendschap dus voor de vetzakskes onder ons - óf voor de veggie-verslaafden die aan groentjes dachten...) "...daar was ik al méér dan tevreden mee geweest!!!"
    Ik zie haar doodgraag zenne, 't is mijn mateke. Een don't touch of-slagen-kunt-ge-van-Cijferkes-krijgen -mateke. Maar ach ja. Nobody's perfect ;-)

En dan komen we weer aan bij onze klassieke moraal van 't verhaal hé... Dipje is om zeep. Voel mij héél goed. Meer slapen helpt. Routine in't leven proberen krijgen ook. En vriendschap is meer dan goud waard. En daarmee is alles gezegd!  

27-01-08

Rien ne va plus...

Neen het gaat niet meer. "Het bloggen?!" zegt u? Euhmmm, neen, ook dat niet. Óók ja. Ook... Het is een tikkeltje voorspelbaar als ik u zeg dat het bloggen niet meer lukt als gevolg van andere zaken die niet meer lukken? Allicht wel ja. "Wat gaat er dan nog allemaal niet, Cijferkes?" Niks gaat nog. Vanalles en nog wat... Of ik in een depressie zit? Dat nu ook weer niet. Geloof me, het kan véél erger. Been there, done that. Het "probleem" is dat ik mijn vorige blog naar de eeuwige jachtvelden heb gezonden omdat ik quasi had gezworen om er hier iets vrolijks van te maken, ik ging het leven door een roze bril bekijken. Optimistisch doen, dingen positief bekijken. Always look on the bright side of life. Et cetera.

Al het bovenstaande is uren geleden geschreven... En die "pauze die slechts een tiental minuutjes ging duren" heeft veel weg van mijn leven. Iets waar ik schik weinig tijd in te steken blijkt aan te slepen wegens velerlei redenen. Ofwel is de fut eruit. Ofwel zijn er plots "toevallig" andere zaken die mijn aandacht opeisen... Maar altijd wel iets anders. En omgekeerd ook. Niks loopt gesmeerd, niks gaat de gang zoals ik het wou hebben. Ik zie mijn leven voorbijflitsen, het verleden achtervolgt mij, de toekomst ziet er op verschillende vlakken alles behalve rooskleurig uit. En ik word er niet jonger op. Ik zie iedereen aan een écht leven beginnen. Ja, huisje-tuintje-vrouwtje-kindje-hondje.... enzovoorts. Jawel, ik moet toegeven dat ik in zekere zin "geïnspireerd" ben door het laatste postje van Sterrekes. Neen, laat ik niet hypocriet zijn. Het heeft niks met inspirátie te maken. Who am I fooling... Ik voel mij momenteel geen grammetje beter als dat zij haar de laatste tijd voelt. Meer nog, toen ik haar laatste postje als één van de eerste las. En dat ik het als één van de eerste las is zuiver toevallig, want ik was toen nog maar zo goed als net wakker en ik heb dit weekend blijkbaar een verhouding met mijn tv, radio... en pc. Mezelf opsluiten. Niet vooruit geraken. Geen kracht of energie of inspiratie of moed hebben. Zielig doen. Asociaal doen en niet meer bloggen. Quasi niks eten en mij ter pletter zuipen in melk en sojamelk en fruitsap. Om mij enkele uren later in een vreetbui te storten - in de grootste rotzooi eerst uiteraard. En in de week is het al niet veel beter. Mij te pletter werken om toch maar aan niks anders te moeten denken. Kalme momenten vervloeken omdat er dan niks te doen is. En dit terwijl ik er anders zo naar verlangen kan.

Maar anyway, hier kom ik weer aan bij het eerste stukkie tekst van het postje. Ik ging het positief houden, de blauwe achtergrond met witte lettertjes, de wolkjes, de zonsondergangen en andere mooie landschapsfoto's die ik zelf heb genomen... En de positieve ingesteldheid in het algemeen. Het lukt nu eventjes niet. Ik ga het zagen, neuten, kreften, zaniken... - noem maar op -  nogsteeds proberen laten voor wat het is. Maar nu lukt me dat eventjes niet. Goh, ik betrap mezelf erop dat ik stukkie heb geschreven i.p.v. stukje of stukske... Niet moeilijk, ik zit hier met mijn laatste ontdekking van Fokofpolisiekar die letterlijk al voor ongeveer de dertigste keer aan't afspelen moet zijn intussen. Niet enkel het postje van Sterrekes omschrijft perfect wat zij en ik nu voelen of moeten doorstaan, maar ook de fantastiese woorde van hierdie song wat deur my kop raas. Ja ik denk nu eenmaal soms in daai taal. Ek kan dit nie help nie. Ik ga hier ver afsluiten. Hopelijk krijg ik iet of wat van begrip voor mijn triestig gedoe hier. Ik wil wel nog één ding delen: de woorden die het meeste blijven hangen van het ganse liedje:

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer

De rode golven die inbeuken op mijn zwarte strand. Dit voel asof daai kêrels my hele fokken lewe kan omskryf...

Rien ne va plus. Ik zou moeten gaan slapen. Maar dat gaat ook blijkbaar (weereens) niet. En opstaan lukt ook al even slecht. En morgen is het weer om 05:10 dat die kutwekker afloopt dus ik heb niet veel keus... Dus ik ga stoppen met zagen en er uiteindelijk inkruipen. Cheers, en veel moed gewenst aan iedereen die dit meeleest en zich al even rot voelt!

Fokofpolisiekar ~ Wintersdag By Die Seer

Skepe van eensaamheid sink
verdrink die dae van die week
die warm smart wat somer bring
sing
kriewelend, spasties, kruipend

ek is honger en my klere stink

jy skyn
welkomend, heilig basuin
jy jou lokvalle uit
as ek wou
sou ek my koers huistoe vind?

ek is honger en my klere stink

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer
en die wit lyne sny
reguit deur my

my dokter het vir my
pille voorgeskryf
dit hou my kalm
as omstandighede my bedreig
dit laat my droom
en ek was vir 'n lang ruk
siek gewees daarvoor

ek is dommer, maar ek lewe nog

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer
en die wit lyne sny
reguit deur my

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer
en die wit lyne sny
reguit deur my

16-01-08

Nostalgie omtrent technologie...

Bij het ronddwalen in Blogland kwam ik weereens terecht op het blogje van
't Groot Vraagteken, meerbepaald op zijn recentste postje "Modellen"... Neen het gaat hier niet om van die omhooggevallen anorexiagevallen die kleren moeten poseren die eigelijk geen kleren zijn maar lapjes vod of doorkijktoestanden waarbij men spontaan begint te fronsen bij het horen van ...nieuwe wintercollectie... en men toch meestal gewoon rustig verderzapt. De modellen waarover hij het heeft zijn nl. gewoon gsm-modellen. En nee, die brave jongen is -net als ik- geen techneut (of zeg maar freak) die zit te posten over de nieuwste modelletjes, wees gerust. Intégendeel. Zijn postje is sowieso een aanrader om eens te lezen dus stel ik ook bij deze voor om het eens te proberen, en misschien best eerst voor je hier verderleest.

Ik begon na het lezen van zijn postje spontaan te pennen en ik kwam tot de vaststelling dat dit geen "gewone" (lees: "korte") reactie meer was die ik aan het schrijven was: "Ik ben 26, een jaartje jonger dus, en heb ook al een gsm-geschiedenis van toch wel negen jaar achter de rug... Over mijn aller-aller-allereerste model ga ik het niet hebben, dat was een (door mij scheefgeslagen) afgedankt model waar mijn vader het voor mij mee moest doen. De zware investering (wegens quasi geen inkomsten indertijd) van 500fr. voor de simkaart + 500 voor de eerste kredietoplading (ja want die eerste 500 kon je in die tijd namelijk niet opgebruiken!) was al erg genoeg, dus móést ik het wel scheefslagen, want iedereen in mijn klas had er al één. Ik kon en zou niet achterblijven. De antenne was afgebroken en hierdoor had ik máximum 1/4 bereik... Maar goed, ik ging het over deze Panasonic NIET hebben zei ik. Mijn allereerste zelfgekochte gsm was echt zalig: een Nokia 6250"

Jep, sluit de aanhalingstekens, knippen en plakken dacht ik toen. Dus bij deze...
Nu goed. 6250 dus. Mijn vrienden van de Russische Maffia (Sayphirke's Roesiskaja friendskis) hebben blijkbaar ook smaak als het op mobiele telefoons aankomt, want u, die de link reeds geopend heeft, ziet hier de linkse drie modellen waar ik vroeger altijd moest van watertanden: de Nokia 6250 (die ik uiteindelijk na veel gezaag bij mijn toenmalige werkgever heb gekregen, tot drie maal toe, want ook dié dingen breken), de Ericsson (waar is de tijd dat er nog geen joint-venture met Sony was!?) Sharkfin, en da geel schokvrij en spatwaterdicht Siemensken... Zeer minimalistisch die dingen, op gebied van functies vooral. Inderdaad geen kleurenscherm (bestond toen gelukkig nog niet). Zeker en vast zonder camera. Neen, van GPRS hadden we toen ook nog niet gehoord, laat staan de opvolger UMTS/3G. Maar die dingen hadden een ontvangst en een batterij (voor die tijd) om U tegen te zeggen. Ik hoor sommigen al denken huh..alsof er nu iets fout is met onze signaalsterkte ja duh, er stonden toen nog geen zendmasten om de vijf meter hé!! En die dingen waren robuust, ze waren enkel niet resistent tegen 20 à 23-jarige individuën à la Cijferkes. Als ik er nu zo één zou verkrijgen doe ik er misschien wel tien jaar mee... Mijn huidige Nokia 5140 (niet 5140i nee... nog de allereerste 5140 dus!) doe ik het deze maand toch ook al de volle 2,5 jaar... Terwijl die véél minder robuust in mekaar is gestoken. Ik heb er een beetje zitten op google'en (of hoe schrijf je dat) en er zijn blijkbaar al exemplaartjes die ze hebben zitten refurbish'en... O.a. te vinden op eBay... Ach ja, vroeger was het toch allemaal beter. Maar terug kunnen we tóch niet meer gaan.... Meer kan en wil ik er niet over zeggen. En ik begin mijn klopke te krijgen en ga eens vroeger gaan slapen!

15-01-08

kafka

Hjah; ik post minder, mjah; ook ík heb het druk, tjah; op het werk zowel als thuis, mjaaah; ik woon binnen dit en een week exáct twee jaar alleen en moet dan ook bijna álles altijd zelf doen, en neeeeiiih, dingen die blijven rondslingeren lossen zichzelf overduidelijk nog altijd niet op, dat geldt hier in mijn rommelkot (want zo noem ik mijn appartementje weer sinds gisteren aangezien ik o.a. kasten heb zitten leegmaken de voorbije twee avonden, en nu lijkt het alsof er hier een bom is ontploft, wat had je gedacht?), maar even goed op mijn werk... Gelukkig zijn het daar geen fysieke dingen, maar spelen die virtuele zaken zich -al op even chaotische wijze- op "mijn" drie flatscreens op het werk af... Maar ach, die platte schermen zijn dingen die een mens gelukkig al eens kan uitschakelen om o.a. van zijn welverdiende Senseo te genieten Cool

De ô zo klassieke administratieve rompslomp en andere kafkaïaanse toestanden hangen mij wel dik mijn keel uit. Zo sukkel ik mij nogsteeds verloren om mijn vakantiegeld van vorig jaar te pakken te krijgen, en is er een slinkse leverancier (don't ask) die mij het dubbel probeert aan te rekenen, en ook op het werk kan ik mijn eigenlijke taken niet meer uitvoeren alvorens ik eerst 1001 virtuele A4'tjes heb doornomen, enzovoorts, et cetera, enzoverder. Het hangt mijn kleurpotloten uit. En nog geen klein beetje. Hèhè, da's er ook weer eens uit, de frustratie is weer lichter, want van joggen kwam er met dit stormweer ook al niet veel in huis vandaag. Niet véél zei ik... Maar wel íéts hé, de mister Die Hard in mij kon het hem niet laten  Onschuldig

 O, en nog iets (op verzoek uit snelle reacties op mijn postjes die ik al even snel moest verwijderen): u kan uw dienaar vanaf nu bereiken op: sijferkes met een c i.p.v. s, gibbonstaartje skaajnet puntje bee ee

10-01-08

Stick, stupid! Stick! Mijn stoksken dus...

1. Wat wilde je later worden toen je nog een kindje was?

KindJE… I dunno! Ik dacht toen aan mijn Duplo’s en Matchbox'kes en Moeke! mocht vooral niet verder gaan dan honderd meter of ’t was blijten geblazen!! Wat moet ik hier anders op antwoorden? Ik dacht aan zulke zaken allemaal nog niet.

2. Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

- Manusje-van-alles. IT’er. Ik kuis basically de figuurlijke kaka op die een ander achtergelaten heeft. First line support helpdesker dus. En er zijn er op second en third line die moeten onderdoen voor mij. Neen, ik wil mezelf niet bestoefen. Er zijn nu eenmaal lullen (en dozen) die hoger zijn geraakt door seks, een (al dan niet -soms- waardeloos) diploma, veel geslijm, of door nog andere toestanden, maar ze zijn en blijven incompetent, al zitten ze niet op hun plaats. Zo’n mensen heb je misschien wel overal, ok, maar soit… Dit even terzijde. Die kaka is zowel van mijn users, als van die 2de en 3de –lijnsmensen. Nieuwe programma’s in productie smijten die “per ongeluk” (jaja, zeggen ze dan) nog geen testfase doorlopen hebben loopt fout af. Sowieso.

- Polyglot met een dikke P. De P van passie. Ik doe het IT jobke wel graag, maar ga dit niet blijven doen. Talen en nog andere zaken kunnen mij veel meer bekoren.

- Cijferkes en blogger zonder wedde.

-Iemand die veel minder tevreden is over zijn conditie dan pakweg een maand geleden.

- Slaaf van mijn moeder, alhoewel dat met twee jaar alleen te wonen ook een pak minder is nu.

- Gediplomeerd pintenpakker. Wedde in natura. Is sterk aan het afnemen anders wel…

- Jogfenomeen. Ah, nee, just, da’s terug efkes minder nu. Voor zo lang het duurt. Ik ben vanavond al gaan afzien.

- Ellentrieker, metser, kok, hardware-IT’er soms, betonmaker, schrijnwerker, grasafrijder, volièrebouwer, doucheinstalleerder-waar-er-voorheen-enkel-een-bad-was, schilder,…. Kortom: plantrekker.

 

3. Hoe wilde je, als kind, er later uitzien?

Nooit mee bezig geweest. Eg nie joch. Weer zoiets dus…

4. Hoe zie je er nu uit?

Nog altijd zo goed als niet mee bezig. Wel geschoren vandaag, had gisteren een baard van hier tot in Parijs. Tenminste ’t was er één van vijf dagen oud, veel te lang mijns inziens. Neen, het zicht stoort mij niet. (en voor de omhooggevallen madammekes met smetvrees en aanverwanten die meelezen: ongeschoren venten stinken per sé dan ook niet, hygiëne vind ik wél belangrijk, en scheren heeft hier niks mee te maken!) Ik vind het enkel irritant om een baard te hebben. Het gevoel dat er net dáár haar staat irriteert me. En wat ik al bijna even ambetant vind is het scheren zelf. Vooral als we het hier over een baard van een week oud hebben, hoe langer hij is, hoe lastiger het wordt om mij te scheren. Ik moet er wel bijzeggen dat dit de eerste keer in lange tijd was dat ik het zó ver nog laten komen heb, want het is wel sterk verbetert sinds ik een spatwaterdichte (=ge moogt de kop gewoon uitspoelen!!! Met waaaater!!! Zaaaalig!!) Philishave met Ni-MH batterij heb. Superhandig om je in de file te scheren enzo. Schakelen met je linkerhand en sturen zonder handen lukt tot hiertoe nog altijd…

5. Hoe zag de man van je dromen eruit?

Ik weet wel van toen ik tien zomers oud was (want toen had ik mijn allereerste vlinders ooit, of zover ik mij herinner tenminste) héél zeker dat ik 200% hetero ben. Op sommige horny momenten schommelt dat heden ten dage zelfs tot twee triljoen procent.
Ok, efkes niet dweis doen Cijferkes, ze bedoelen wellicht de vrouw van mijn dromen.
Wel, euhmmm… geen idee. Dit OOK al niet, nee. Toen ik tien was, was die zekere Kim zwartharig en had ze een blank velletje, noem het zo een beetje een prototype-Sneeuwwitje voor mijn part. Verder val ik meestal op blond, maar er zit echt geen vaste logica in ofzo. Er zijn ook genoeg blondines (die in dat geval door quasi alle mannen lekker gevonden worden) waar ik dan totaal niet van moet weten van als ik ze nog maar van achter ’t spreekwoordelijke muurke zie komen.

Oogskes zijn belangrijk, uitstraling in’t algemeen ook. En karakter!
En met een vrouw met een IQ van nougatbollen kan ik ook niks aanvangen.
Mooie tandjes – muy importante también.

6. En wat is het uiteindelijk geworden?

Een vrijgezel die gaat pas slaaaaahhhpeuuuhhh…

Geen verdere commentaar voor niet-betalende fans.

Next!

7. Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Toen ik twintig was heb ik hier voor het eerst een idee rond gevormd. Ik wou (en wil) er vier! The thing is: ik héb niet te willen.
Neeeeext!!

8. Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?

Arggghhh... Shut up. Ta bouche. Ou muil. A bakkes. Uw gezicht. Just shut it. L
Nnnnext….

9. Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten toendertijd… No idea. Zal mijn moeder wellicht beter weten als ik nu. Ik neem aan dat snoep, koekjes en chocolade niet tellen. Wat ik allemaal niet lustte kan niet eens op vijf A4’tjes in lettertype Arial Narrow, grootte zes. En ik zeg da nie voor te zeveren. Fruit eet ik nog altijd niet. Sinaasappelsap zonder pulp gaat nu wel. Aardbeien en kersen ça va nog, maar ik moet er al goesting in hebben - en dan nog. Groenten koken doe ik niet. Pakske spinazie opwarmen ofzo lukt nog. Prinsessenboontjes - ook goe. Verder heb ik het meer voor rauwe groente. En thuis was’t altijd gekookt……. Jep, heb pijnlijke tijden en veel trauma’s achter de rug op (o.a.) culinair gebied.

10. Lust je dat nu nog (niet) of heb je andere favorieten?

Over het niet lusten van bepaalde kost ga ik het niet meer hebben.
Favorieten? Spaghettiiiii… vooral de spettie met de pikante saus van mijn zus, hmmmmmmmmm…. En de lasagne van ons moeder… Ik zou er voor kunnen moorden!
Mijn eigen omeletjes… : Stoppit!!!...of ik begin te kwijlen !!!
Over de zalige frieten van ’t frietkot naast mijn woonst en de overheerlijke zelfgemaakte tartaarsaus ginds heb ik het al in een vorig postje gehad, right?
Bicky Burger is ook wel njam. Hmmm… en Burger King… en Quick… Heb ik toch ook net iets liever dan McDo… Giant heeft lekker sauzeke!
Indisch eten ergens in ’t zuidwesten van Tenerife bij de pikánten Indiër en dan naar extra spicy vragen rules.

Mexicaans is hemels.
Spaanse kost is ook wel njammie.
Andere dingen uit het verre oosten kunnen ook soms lekker zijn.
Sappig stukske biefstuk met kroketjes (ik ben niet zo fucking cliché om da met frietjes te eten) zijn koning. Met peperroomsaus of met béarnaise… aaargh ik krijg honger L

Bokes met choco van Kwatta, Milka, of Côte d’Or… Aargh…

Chocolade, pralinen, etc etc etc.

Broodje Mitbrik of Parmazella of Brio op grof brood van broodjeszaak niet ver van Muntplein te Brussel.

Broejkes van Cocody ergens in Aantwaarpen waren ook onvergetelijk heerlijk indertijd in de twee weken dat ik ginder in de buurt gewerkt heb.

Vis is ook njammie.

Koffie… ik ben dood zonder deze vervloekt lekkere maar ô zo helse verslavende drank.

Geuze, zalig zuur bierke, hoe kleiner het merk, hoe beter de smaak meestal. Belle-Vue is dus out of the question.

Okay, ik ga stoppen of ik ga hier een indigestie van de honger krijgen ;-)

 

09-01-08

Dikken Dennis uit Jurassic Park !!!! (en ja ik ben nog altijd KAPOT)

Al dat gewelddadig gedoe hier in blogland met hun stokjes en sticks all over the place doet mij aan een scène uit Jurassic Park denken (don't ask - behalve het woordje stick dan, je zal het wel zien)
Ik heb het altijd al een hilaaaaaaarische scène gevonden, bij deze ga ik ze dan ook met jullie delen aangezien ik nét iets té kapot ben om nog aan mijn stokje te beginnen (sorry Sterrekes!!!!!! xx) en dus nood aan een alternatief had, en omdat een mens zijn dagelijkse portie onzin, stierenstront en crap  in general "moet" neerpennen, niet?

OOoooja, we zijn kapot, we zijn weer gaan joggen vanavond, het ging ons al ietsje beter af, dat wel, maar we zijn toch nog kapot, we hebben namelijk ook een zwaar slaaptekort en we kruipen nu in ons bedje (we, wij, ons, onze,.... koninklijk meervoud hé Knipoog ...wilt zeggen da'k mij goed voel! Behalve de kapot dan...)

Bijhorende CIJFERKES (hehe) zijn de sporen op de dvd... voor de techneuten onder ons die er in geïnteresseert zijn... (ik alvast niet)

{14648}{14768}My glasses. I can afford more glasses! (dikken Dennis was dus zijn brilleke verloren)
{15431}{15548}You've got time. You can do it.|Do it. Come on, Dennis.
{15689}{15751}Hello. (dat was tegen de pekachtig-gif-spuwende dino die hij toen ontmoette....)
{15837}{15941}Yeah, that's nice. (beestje maakt geluiden) I've got to go.
{16173}{16209}Nice boy.
{16215}{16249}Nice boy.
{16255}{16308}Nice dinosaur.
{16314}{16392}Thought you were one of your big brothers.|You're not so bad.
{16398}{16488}What do you want? A little food?|Look at me. I just fell down a hill.
{16494}{16605}I'm soaking wet. I don't have any food.|I have nothing on me.
{16611}{16701}Go on. Play fetch?
{16716}{16782}Look, stick.
{16785}{16847}Look at stick.
{16853}{16935}Stick, stupid.|Fetch the stick, boy. Look at the stick.
{16941}{16995}You like the stick? Go on and get it.
{17001}{17069}No wonder you're extinct.
{17075}{17166}I'm gonna run you over|when I come back down.

tja, en beestje begreep blijkbaar iengliesj en viel aan, Dennis Nedry kermen en blind want beestje rochelde pek-gif-dinges in Dennis zijn oogskes - and they all lived hap...... nevermind, ik ben wellicht nog dronken van de jog-adrenaline. Slaapwel folks!

 met dank aan http://russian-subtitles.mysubtitles.org/

moraal van't verhaal: don't mess with a dilophosaurus, don't play fetch with them neither 

08-01-08

kapot

Kapot ben ik, maar jah, mea culpa, mea maxima culpa... Ik ben al van eind november of begin december niet meer gaan joggen als ik het mij goed herinner... En vandaag was het mijn eerste keer weer... Véél te laat, maar uitéíndelijk is het er dan toch weer van gekomen. En ik zwéér u, beminde gelovigen: ik heb afgezien. Er is hier in de buurt een grote plas waar ik anders met gemak in één keer -zonder rusten dus- kon rondlopen. Nu deed het echt al pijn na één vierde van de omloop... Bij één dérde heb ik mij op een bankje moeten zetten om uit te blazen. Het gíng gewoon niet meer! Tjah, oefening baart kunst... En vooral: rust roest! Dat heb ik weereens bewezen... En morgen krijgen mijn slechte knietjes geen rust. Wat ik normaal gezien telkens deed toen ik ging joggen, al was het drie keer per week, maar nooit twee dagen na mekaar. Morgen niet dus. Weer afzien, zodat ik er zo snel mogelijk weer de routine inkrijg. Afzien of niet. Met alle Spartanen, maar niet met den dezen.
Bon,
zij die in hun kokend heet bad gaan zitten sterven (en gaan proberen bedaren) groeten u. Ave!

07-01-08

Klippies ~ "Met ijs ja, met ijs..."

 

 

Jis! Jis! Jis! Het julle moeilikheid!? Neen, vooral niet doen, dit niet op zijn Aantwaarps proberen interpreteren. Dus niet à la “Wà is’t gast? Proeblèimen oefwa joenge?” (“zoekte boel!?!”) ... veel eerder zoiets van “Problemen mensen? Kan ik jullie soms helpen?”
En natúúrlijk weet ik dat jisjisjis yesyesyes is!

Hold on, we are only admiring the view…
De brave man -die overduidelijk quasi geen engels begrijpt- begint zoals een echte cliché-Afrikaner, m.a.w. ‘n regte, egte Boer dus, het (voor ons, toeschouwers, duidelijk onbestaande) “probleem” te onderzoeken en komt al éven impulsief tot ‘t besluit dat hy dit tóg self sal kan “fix”, watookal die probleem sou kan wees! Zalig vind ik dit, de voor mij intussen reeds gekende plantrekkersmentaliteit van de gemiddelde Afrikaner... Ik heb er ook wat van weg mijns inziens. Maar bon, we wijken af.

We are on our way to Touwsriver (of eigelijk -rivier) Tja, de rijkere post-apartheidsneger houdt zich ook met sightseeing bezig, waarom niet hé?

Ja-nee, ek tou julle sommer plaas toe! Awel ja, geen probleem, da’s goed jong, ik “touw” (slepen dus) jullie wel naar mijn “plaas” (boerderij dus).

De vrouw zegt iets à la (of dit heb ik mij tenminste laten wijsmaken, aangezien dit het enige stukje in het clipje was dat ik niet verstond zonder het na te vragen) wat is die held nu toch van plan? De andere negen erkende landstalen van die Republiek van Suid-Afrika ben ik nu eenmaal helaas niet machtig (Afrikaans en Engels dus wél...)

We really don’t need any help...

Ja, ja, praat... “Jaja, ‘t is goe jong, geen probleem, u allemaal nie aantrekken”(zeer vrije vertaling... but trust me, ek ken dié taal deurgaans baie goed, hoor...)

Hier zie je duidelijk aan de mimiek van onze twee zwarte medemensen dat ze zich erbij neergelegd hebben, dat ze dus blijkbaar geen keuze hebben aangezien Plaasjapie toch geen sikkepit engels begrijpt en dat hij hun net ietsje te graag wil helpen.

Laat ons ry! “Laten we vertrekken (rijden)” dus. Waarop de -allicht helse- tocht door hopen stof en al evenveel stenen begint en waar de letterlijk té brave man met wors (een T toevoegen en je hebt een vertaling) op zijn t-hempie (ja inderdaad, da’s “t-shirt”) trots de grote SUV door de godverlaten omgeving touwt met zijn bakkie. Want zo noemen ze dit soort voertuigen waarvan hij de trotse bezitter van het rode exemplaar in het clipje is...

Haai jinne, mense, kom in!! “Alééé mensen kom binnen, kom zet u, pakt u een zatse kaffé...” (nee het cursieve heb ik erbij verzonnen, maar het is wel in dezelfde trant, supergastvrije dame dus!)

Nkosi! Is Zulu of Xhosa voor “bedankt”

Kos?! Nou praat jy. Ek’s ook lekker honger! (“Kost? Nu hoor ik u klappen sé! Ik heb ook wel honger zenne!”)

Nog enetjie? (“Nog eentje?”)

Eish... In de talen van de Nguni-subtaalfamilie is eish niet meer dan een soort van moedeloze zucht... Is wel redelijk algemeen bekend in Zuidelijk Afrika onder zowel blank als zwart.

Met ys ja, met ys... spraakverwarring nummer zoveel... Maarrrrr inderdaad, met ys smaken de Klippies inderdaad beter, en ondertekende kan het weten!


Verdomme! Ik moet dringend nog eens naar Londen afzakken (jup, het zit er vol met mensen van RSA...) en mij gaan bezatten met Klippies... Of nog beter... Direct naar Kaapstad, 't is ginds volop zomer nu! Cool

06-01-08

insomnia versus "jouw glimlach"

Om de fans te bekoren en om de stilte (en de slapeloosheid) te (proberen) verbreken en op verzoek van ons Luna'tje "zing desnoods ne keer e lieke"

... bij deze dus: e lieke !!

 

 

 

Algo en tu cara me fascina
Algo en tu cara me da vida
¿Sera tu sonrisa?
¿Sera tu sonrisa?
Algo en tu cara me fascina
Algo en tu cara me da vida
¿Sera tu sonrisa?
¿Sera tu sonrisa?


*****************


(Pequeña echate pa'ca)
CORO
En tu cara veo cosas que no debo de mirar
Tu sonrisa dulce y tierna no dejo de imaginar
No dejes de sonreir te lo pido por favor
Que esa sonrisa hemosa es la que quiero yo
CORO
Sonrie mi bonita no te pongas triste
Alegra tu mi vida y empieza a sonreirte
En mi mente imagino que estas a mi lado
Mientras mas sonries mas te digo te amo
CORO
(Tu sonrisa)Esa sonrisa es la que a mi me hechiza
(Tu sonrisa)Cuando tu sonries, la piel se me eriza
(Tu sonrisa)No te me pongas seria que me desanimas
(Tu sonrisa)Te ves como un angel con tu linda sonrisa
(Tu sonrisa)Tu sonrisa eh, mi sonrisa
(Tu sonrisa)Mi sonrisa eh, tu sonrisa
(Tu sonrisa)
Sonrie, sonrie, sonrie, sonrie que te quiero ver
Sonrie, sonrie, sonrie, sonrie que te ves muy bien 

 

Zou Cijferkes soms verliefd zijn??
Neih, maar hij kan gewoon dit liedje niet uit zijn koppeke krijgen, en "speciaal op verzoek" gaat hij het -bij deze- in Luna haar hoofd proberen steken nu sie ;-)