27-01-08

Rien ne va plus...

Neen het gaat niet meer. "Het bloggen?!" zegt u? Euhmmm, neen, ook dat niet. Óók ja. Ook... Het is een tikkeltje voorspelbaar als ik u zeg dat het bloggen niet meer lukt als gevolg van andere zaken die niet meer lukken? Allicht wel ja. "Wat gaat er dan nog allemaal niet, Cijferkes?" Niks gaat nog. Vanalles en nog wat... Of ik in een depressie zit? Dat nu ook weer niet. Geloof me, het kan véél erger. Been there, done that. Het "probleem" is dat ik mijn vorige blog naar de eeuwige jachtvelden heb gezonden omdat ik quasi had gezworen om er hier iets vrolijks van te maken, ik ging het leven door een roze bril bekijken. Optimistisch doen, dingen positief bekijken. Always look on the bright side of life. Et cetera.

Al het bovenstaande is uren geleden geschreven... En die "pauze die slechts een tiental minuutjes ging duren" heeft veel weg van mijn leven. Iets waar ik schik weinig tijd in te steken blijkt aan te slepen wegens velerlei redenen. Ofwel is de fut eruit. Ofwel zijn er plots "toevallig" andere zaken die mijn aandacht opeisen... Maar altijd wel iets anders. En omgekeerd ook. Niks loopt gesmeerd, niks gaat de gang zoals ik het wou hebben. Ik zie mijn leven voorbijflitsen, het verleden achtervolgt mij, de toekomst ziet er op verschillende vlakken alles behalve rooskleurig uit. En ik word er niet jonger op. Ik zie iedereen aan een écht leven beginnen. Ja, huisje-tuintje-vrouwtje-kindje-hondje.... enzovoorts. Jawel, ik moet toegeven dat ik in zekere zin "geïnspireerd" ben door het laatste postje van Sterrekes. Neen, laat ik niet hypocriet zijn. Het heeft niks met inspirátie te maken. Who am I fooling... Ik voel mij momenteel geen grammetje beter als dat zij haar de laatste tijd voelt. Meer nog, toen ik haar laatste postje als één van de eerste las. En dat ik het als één van de eerste las is zuiver toevallig, want ik was toen nog maar zo goed als net wakker en ik heb dit weekend blijkbaar een verhouding met mijn tv, radio... en pc. Mezelf opsluiten. Niet vooruit geraken. Geen kracht of energie of inspiratie of moed hebben. Zielig doen. Asociaal doen en niet meer bloggen. Quasi niks eten en mij ter pletter zuipen in melk en sojamelk en fruitsap. Om mij enkele uren later in een vreetbui te storten - in de grootste rotzooi eerst uiteraard. En in de week is het al niet veel beter. Mij te pletter werken om toch maar aan niks anders te moeten denken. Kalme momenten vervloeken omdat er dan niks te doen is. En dit terwijl ik er anders zo naar verlangen kan.

Maar anyway, hier kom ik weer aan bij het eerste stukkie tekst van het postje. Ik ging het positief houden, de blauwe achtergrond met witte lettertjes, de wolkjes, de zonsondergangen en andere mooie landschapsfoto's die ik zelf heb genomen... En de positieve ingesteldheid in het algemeen. Het lukt nu eventjes niet. Ik ga het zagen, neuten, kreften, zaniken... - noem maar op -  nogsteeds proberen laten voor wat het is. Maar nu lukt me dat eventjes niet. Goh, ik betrap mezelf erop dat ik stukkie heb geschreven i.p.v. stukje of stukske... Niet moeilijk, ik zit hier met mijn laatste ontdekking van Fokofpolisiekar die letterlijk al voor ongeveer de dertigste keer aan't afspelen moet zijn intussen. Niet enkel het postje van Sterrekes omschrijft perfect wat zij en ik nu voelen of moeten doorstaan, maar ook de fantastiese woorde van hierdie song wat deur my kop raas. Ja ik denk nu eenmaal soms in daai taal. Ek kan dit nie help nie. Ik ga hier ver afsluiten. Hopelijk krijg ik iet of wat van begrip voor mijn triestig gedoe hier. Ik wil wel nog één ding delen: de woorden die het meeste blijven hangen van het ganse liedje:

en die rooi branders breek
oor 'n swart strand van seer

De rode golven die inbeuken op mijn zwarte strand. Dit voel asof daai kêrels my hele fokken lewe kan omskryf...

Rien ne va plus. Ik zou moeten gaan slapen. Maar dat gaat ook blijkbaar (weereens) niet. En opstaan lukt ook al even slecht. En morgen is het weer om 05:10 dat die kutwekker afloopt dus ik heb niet veel keus... Dus ik ga stoppen met zagen en er uiteindelijk inkruipen. Cheers, en veel moed gewenst aan iedereen die dit meeleest en zich al even rot voelt!

Commentaren

Wat is er hier toch gaande in blogsaland? De microbe van de melancholie heeft precies toegeslaan ...
Allé, ik kom even naast je zitten en zal als een goede fee al die zwarte gedachten even wegtoveren...
Kijk maar eens goed om je heen morgen, er is nog zoveel moois en waardevols ... alleen, we zien het soms niet, en vooral niet als we in dat putje van verveling en zelfbeklag zitten, ken dat wèl...
Maar, geloof me, 't komt wel weer goed!
Je hebt alvast een dikke knuffel van me en droom maar mooi vannacht

Gepost door: luna llena | 28-01-08

Winterblues? Misschien betert het als de dagen wat langer worden en het terug wat aangenamer wordt buiten... Nog enkele maanden en dan lopen de dames weer kort gerokt en diep gedecolleteerd rond, dan zal die dip wel vergeten zijn, hoop ik. Anders moet je toch terug op zoek naar die roze bril... sterkte!
Groetjes

Gepost door: Breeg | 28-01-08

doh'ritos nja het is blijkbaar wel een beetje de periode,hoor.ik had dat ook na de feestdagen en pal voor die vervloekte valentijn.mij leek het ook alsof iedereen een beetje in een dip zat,hoewel de koppelmensen het maar al te goed stelden.Ik zou je graag ook mijn hartje onder de riem steken en je alvast mijn steun en begrip geven om deze periode te boven te komen.Sterkte,makker en besef dat je er niet alleen in staat.
liefs,
Peggy

Gepost door: Peggy | 28-01-08

hey ik weet het jongen, ik vroeg me al af waar je bleef. Toch blijven schrijven want ik kom hier graag lezen. Aan de woorden 'ik snap je en ik weet hoe je je voelt want ik voel me ook zo', heb je misschien niet veel. Maar voor mij kan het soms opluchten te weten dat ik niet de enige ben die alleen is, want zo lijkt het soms wel. Als ik hoor dat er weer één van mijn vriendinnen zwanger is dan is dat telkens weer slikken, als mensen gaan samen wonen en trouwen ook. Terwijl ik altijd dacht dat ik er tijd genoeg voor had. Dit is één van de moeilijkste maanden (na december) van het jaar en ik hoop dat jij (en ik ook) je binnen enkele weken wat beter voelt. De dagen worden al wat langer das al een voordeel. Want ik ben ook de slapeloze en eenzame nachten beu, de lege weekends en die verschrikkelijke zondag. Kijk maar naar de dingen die je wel gelukkig maken, al zijn het maar momenten, zijn het maar enkele mensen, al zijn het soms alleen maar mailtjes, het zijn soms de kleine dingen die het verschil maken...

xxx

Gepost door: amber | 28-01-08

Hear hear... Al wat ik kan zeggen is: we begrijpen mekaar. Ookal is dat nu niet in "live" talk... daarom niet minder gemeend. 't Is goed dat je het hier neerschrijft, want zoals je ziet, zijn er altijd die mensen die je een troost komen bieden, een zekere hoop geven. Ook ik heb het mogen ondervinden op m'n blog... en om het gemoed nóg meer op te krikken, ben ik zelfs eens langs mijn vriendin gegaan (uiteindelijk toch!)... die al evenzeer in hetzelfde straatje aan het ploeteren is. Het moet idd wel de tijd van het jaar zijn! Bitter weinig zon op de sowieso al korte dagen... van feestgedruis naar eenzame avonden. Werken, werken tegen de "sterren" op! Ik geef je een knuffel, mijn vriend. We komen er heus wel!
Groetjes***

Gepost door: Lentesneeuw | 28-01-08

De commentaren zijn gesloten.