02-12-07

Nostalgie II ~ De dag der "άλγος"...

Ik zou - zoals de titel van dit postje misschien toch een tikkeltje laat vermoeden - hier weer mijn donkerste kantje kunnen bovenhalen, kunnen klagen en zagen dat er barsten in de vensters van komen, aangezien onze "álgos", de Pijn altijd vanachter het hoekje kan en zal komen loeren.... Ik zou het kunnen doen, maar ik ga het alvast niet doen. Enerzijds omdat ik probeer optimistisch te blijven. Anderzijds omdat mijn dag - die tóch al bijna volledig om zeep was - achteraf gebleken toch nog relatief goed afgelopen is. En ook hier komen onze kleine dingetjes van het leven er weereens bij kijken.

Concreet: een vriendin (we gaan ze gemakshalve S. noemen, de S van Stalkster Cool! - Nu, het is wel een lief kind en een schat van een vriendin, etc., maar ze eist mij soms nét iets teveel op.... Natuurlijk écht stalken is het nu ook weer niet... alhoewel...Knipoog) die zich steendood verveelde moest mij zonodig uit mijn trance van zelfopgelegde eenzaamheid, zieligheid en zelfbeklag halen, en met mijn lui gat (het is zondag!) vanvoor de TV halen.
Dit liet ik echter niet zomaar gebeuren: "ik zat justekes goe op mijn gemaksken" dus zei ik haar dat ik een uurtje later misschien een sms zou sturen, of dat ze dan gerust nog eens kon bellen. Nog geen anderhalf uur later had ik nog altijd niks gestuurd en rinkelde mijn DECT-telefoon weer...
"Mag ik anders eens tot bij jou thuis afkomen?" (waarop ik dadelijk dacht "weeral?")
Na veel vijven en zessen is S. dan uiteindelijk tot hier geraakt, hebben we cliché zaken zitten doen zoals fruitsap drinken en vooral veel babbelen, en uiteindelijk na nog véél meer vijven en zessen zijn we - om een lang verhaal kort te maken - op het briljante idee gekomen om een bezoekje te brengen aan een overleden vriendin van mij. In den donkeren, ja... Nu ben ik op desbetreffende kerkhof in geen anderhalf jaar meer geweest, en was het bovendien stékedonker, dus het terugvinden van mijn vriendinnetje zaliger was alles behalve simpel. S. begon nadat we twee zerkenrijen gepasseerd waren al een beetje zenuwen aan te kweken (ge gaat mij hier nu toch nie doen verschieten hé?!). Maar neen, ze mocht gerust zijn, ik ging ze niet laten schrikken, ik was net iets teveel gefocust op het terugvinden van de urne van..... Kijk daar S., dààr is zo een rij met "bijenkorven".... en wij dadelijk erheen, en eens daar aangekomen bij die urnenmuur met honderden, maar dan ook honderden urnen, ging ik quasi blindelings naar de urne van mijn o zo graag geziene meisje van weleer. Ik had mijn SLR (voor de verandering) meegebracht, en na een stille groet knalde ik erop los om de beelden op gevoelige plaat vast te leggen, wat ik al een viertal jaar lang uitstelde. S. stond er aanvankelijk een beetje "verloren" bij, want zij heeft het engeltje nooit gekend. Maar toen 3/4 van mijn foto's genomen waren was ze al bezig: "Kijk jong, wa ne schone gast da hier ligt, da's toch zonde hé!" waarop ikke: "Seg S., is't weer àl wa da ne rol speelt jong?..." Ik kreeg spontaan weer compassie met alle lelijke medemensen die al dan niet op jonge leeftijd op het kerkof waren komen te liggen, omdat genadeloze S. hun foto's misschien ook nog in het vizier kon krijgen. En wat ik er verder nog bij dacht was eerder iets à la "pffff 't is de moment nie S., ziet ge da nu nie?". Venten zijn toch ongevoelige wezens en..... haha, mijn gat ja!

Dit allemaal even terzijde gezegd zijnde geweest.
Het deed mij in elk geval wel enorm veel deugd om nog eens bij mijn maatje langs te gaan. Het zette mij aan het denken, en er kwamen weer verschillende vragen (opnieuw) in mijn hoofd spoken, en allemaal waren het vragen met een waarom?-geurtje eraan. Vooral de "nog geen 21 en al moeten gaan-gedachten" en nog een paar andere pijnpunten uit een complexe historie die ik hier gewoonweg noch kan noch màg publiceren. De klok kunnen we niet terugdraaien, nee, maar ik heb verdomd veel aan haar gehad en ze heeft absoluut geen kleine invloed op mijn leven gehad... En hier komen we weereens met onze kleine dingen des levens. Damn, ik waardeer het enórm dat ik haar gekend heb. Of hoe elk verlies ironisch genoeg ook zijn mooie kantjes heeft...

23:15 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Heykes Zulke dingen zouden niet direct opkomen bij mij als zijnde "wat zouden we ne keer kunnen doen"? Maar ik denk dat jouw engeltje dit wel heeft geapprecieerd. We zouden het allemaal zelfs méér moeten doen, eens langsgaan bij onze dierbaren, ookal is het dan stékedonker en ookal waaien de bomen van de takken en omgekeerd.
De gaatjes in de kaas hebben trouwens zeer gesmaakt. De wijn werd wat minder bevonden. Hij was dan ook al zeer oud... ik dacht nog eens een juweeltje in de kelder te liggen hebben, hehe :o)

Gepost door: Lentesneeuw | 03-12-07

Och, zot lief spookske toch! :-)
"wat zullen we nu ne keer gaan doen", haha, typisch gij hé :-)
Er staat toch duidelijk "na nog véél meer vijven en zessen zijn we - om een lang verhaal kort te maken - ..."
Nee idd, op die manier zou het bij mij nu ook nooit opkomen! Ik moest er wel eventjes mee lachen, en dat kan ik trouwens telkens weer opnieuw waarderen in je, en wellicht bedoelde je het sowieso niet al te letterlijk...
Maar soit, ik ben blij dat ik dit alles gisteren heb zitten posten, en al heeft het ergens een heel klein beetje iets weg van "oude wonden openrijten", ik mis ze nog altijd suuuuperzwaar en besef maar al te goed dat ik ze nooit terug zal krijgen, al zie ik ze nog zo graag...
Ik, die er meestal zo prat op ga dat ik mezelf heel goed ken... Maar wacht, dat IS ook wel zo... Tenminste... op de meeste vlakken... Maar die verdrongen zaken in onze psyche mogen we (blijkt nogmaals!) toch niet onderschatten.

Verdomme ik mis ze, en godver verdoemme toch ik zie ze zo graag !!!!!

Gepost door: 8265 | 03-12-07

jouw engeltje near...far... wherever she is...
she knows .... be sure ... and she loves you too!
en wil niks liever dan dat je een beetje optimistisch door het leven gaat ... denk vooral aan de goeie momenten die jullie samen hadden..
veel sterkte en lieve groet

Gepost door: luna llena | 03-12-07

De commentaren zijn gesloten.