30-11-07

Nostalgie

Neen, gisteren geen postje, en dit terwijl ik het absoluut wél van plan was... Dat was het oorspronkelijke idee althans! Mijnheer Moi had een half dagje verlof (namiddag) voorzien voor gisteren (én vandaag) en zou zéker en vast de tijd vinden om zijn wilde avonturen van de laatste 24 uur neer te pennen. Niet dus. Dit alles neemt niet weg dat ik het niet over gisteren ga hebben, want gisteren was wel een speciaal dagje. Een Ik-voel-me-goed-zonder-reden -dagje. En een zwaar nostalgisch dagje.

Voilà, dààr komt de mouw uit de aap (z'n oor) gekropen:
Nostalgia... Geen melancholie of zwartgalligheid... Eerder positieve nostalgie, alhoewel de άλγος (="pijnlijk verlangen" en één van de twee "onderdelen" van het (samengestelde) woord nostalgie) ook soms niet al te ver te zoeken is...

Het begon allemaal bij het ontzettend vrolijk verlaten van de werkvloer vóór 12h 's middags, het zonnetje dat nét héél eventjes een heel klein beetje kwam loeren en enkele luttele secondjes op mijn gezicht scheen, het eerste o zo mooie liedje dat ze speelden op Classic 21 (die toen nog op mijn autoradio stond ingesteld wegens gebrek aan ontvangst die ochtend vóór 7h toen ik door de tunnels moest sjeesen richting centrum van Brussel), en last but definitely not least: het ontbreken van auto's, verkeer, drukte, zowel in 't centrum van Brussel als op de E40 richting heimat, wat om 16:00 al niet meer zo evident is!

Eens aangekomen bij het ouderlijke huis zat mijn moeder in de keuken zoals ze er ook zat in ver vervlogen tijden toen ik als kleine snotneus van school kwam, ik kreeg er bijna kiekevel van. Dan hebben we samen gegeten, gezellig en rustig zitten babbelen... En mijn dag kon niet meer stuk. En chillen geblazen was het, ik had het (achteraf bekeken)... definitely eens nodig. De afwezigheid van de drukte die in dit huis meestal heerst is onbeschrijflijk en simpelweg zaaalig. Aangezien ik quasi fulltime werk en nu al bijna twee volle jaren alleen woon, is het niet meer zo vanzelfsprekend om er te arriveren op een moment dat zowel ons moeder thuis is, als mijn broer en zus er niet zijn, én ik eens verlof heb midden in de week. Vandaar ook de gebruikelijke drukte, spanning, stress, af en toe een ruzie, et cetera... die ik reeds gewoon ben als ik nog eens op bezoek kom. Maar nu was het gewoon subliem. Die stilte en rust kan ik op mijn eigen appartementje niet eens verdràgen, er móét een radio op, of ik ben aan het bellen, of de tv staat op de achtergrond op om toch maar geluid in huis te hebben. Maar weereens: de stilte was gewoon de max gisteren.

Maar ja, we zijn er nog niet, en zoals het kleinste kind ook weet: mooie liedjes duren niet lang. Ik had ons moeke bepaalde beloftes gemaakt (lees: klusjes uitvoeren), en die ben ik dan beetje bij beetje beginnen doen ook, met ietwat een lichte tegenzin, maar ik was blij dat ik voor haar nog eens iets heb kunnen doen, en ook toch wel enige waardering kon opmerken.

Dit alles brengt me weer nét iets dichter bij mezelf, (in een periode waar mezelf zijn niet altijd even evident is, en in een wereld waar stress en werkdruk en frustraties en chaos en wa-wete-kik-nog-allemaal heersen) de kleine dingen in het leven kunnen waarderen, of 'hoe mooi het leven soms toch kan zijn hé!' Cool

15:52 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-11-07

Impulsief

Bij deze.... mijn allereerste postje dus:) "de blog-microbe heeft mij nu eenmaal te pakken gekregen en moet zonodig de spreekwoordelijke pitbull uithangen (dus wil niet loslaten)" dit slaat op de vele blogs die ik de laatste tijd heb ontdekt, en de enkelen waaraan ik intussen een verslaving heb overgehouden. Bij wijze van test had ik elders (lees: exo-Skynet-www) een andere blog uit de grond gestampt... En de microbe viel mij aan, beet zich vast, en vermenigvuldigde zich dat het een plezier van jewelste was in de donkerte van mijn navel :-)Bij de vorige blog was ik veel te duister aan het denken en was ik er enkel op uit om mijn frustraties van het dagelijkse leven, en de vastgeroeste emoties uit dit tranendal neer te pennen. De achtergrondkleur van die blog is dan ook mooi dito zwart kan het nog donkerder? en bij deze nieuwe start gaan we het zo blauw houden als de zomerlucht zoals herinneringen uit ver vervlogen tijden. Het gaat allemaal om psychologische trucjes waar ik mijzelf een beetje kan mee manipuleren (of oppeppen) en onder beheer houden... Of op z'n minst proberen. Proberen... Zoals ik bij de vorige blog tevergeefs op zoek was naar een geschikte naam. Helaas, pindakaas, ik vond niks gepast mijns inziens. Veel te veel Plautus-achtig aan het denken (Nomen est Omen,.... of was het omgekeerd?) en veel te weinig Shakespeare (zoals nu!) : What's in a name?! Vandaar dat ik op de parking van de Rolcuyt (ja ik verwissel die letters met opzet) daarstraks op de superimpulsieve naam 8265 ben gekomen... Beginnen jullie maar te raden wat dit betekenisloze woordje nu toch wel eens zou kunnen betekenen? Bij wijze van een eerste reeks reacties los te kweken op mijn alleralleralleràllereerste postje! En blij dat ik uiteindelijk zover al sta dat ik ben, sjonge jonge... :-)

20:44 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |