30-11-07

Nostalgie

Neen, gisteren geen postje, en dit terwijl ik het absoluut wél van plan was... Dat was het oorspronkelijke idee althans! Mijnheer Moi had een half dagje verlof (namiddag) voorzien voor gisteren (én vandaag) en zou zéker en vast de tijd vinden om zijn wilde avonturen van de laatste 24 uur neer te pennen. Niet dus. Dit alles neemt niet weg dat ik het niet over gisteren ga hebben, want gisteren was wel een speciaal dagje. Een Ik-voel-me-goed-zonder-reden -dagje. En een zwaar nostalgisch dagje.

Voilà, dààr komt de mouw uit de aap (z'n oor) gekropen:
Nostalgia... Geen melancholie of zwartgalligheid... Eerder positieve nostalgie, alhoewel de άλγος (="pijnlijk verlangen" en één van de twee "onderdelen" van het (samengestelde) woord nostalgie) ook soms niet al te ver te zoeken is...

Het begon allemaal bij het ontzettend vrolijk verlaten van de werkvloer vóór 12h 's middags, het zonnetje dat nét héél eventjes een heel klein beetje kwam loeren en enkele luttele secondjes op mijn gezicht scheen, het eerste o zo mooie liedje dat ze speelden op Classic 21 (die toen nog op mijn autoradio stond ingesteld wegens gebrek aan ontvangst die ochtend vóór 7h toen ik door de tunnels moest sjeesen richting centrum van Brussel), en last but definitely not least: het ontbreken van auto's, verkeer, drukte, zowel in 't centrum van Brussel als op de E40 richting heimat, wat om 16:00 al niet meer zo evident is!

Eens aangekomen bij het ouderlijke huis zat mijn moeder in de keuken zoals ze er ook zat in ver vervlogen tijden toen ik als kleine snotneus van school kwam, ik kreeg er bijna kiekevel van. Dan hebben we samen gegeten, gezellig en rustig zitten babbelen... En mijn dag kon niet meer stuk. En chillen geblazen was het, ik had het (achteraf bekeken)... definitely eens nodig. De afwezigheid van de drukte die in dit huis meestal heerst is onbeschrijflijk en simpelweg zaaalig. Aangezien ik quasi fulltime werk en nu al bijna twee volle jaren alleen woon, is het niet meer zo vanzelfsprekend om er te arriveren op een moment dat zowel ons moeder thuis is, als mijn broer en zus er niet zijn, én ik eens verlof heb midden in de week. Vandaar ook de gebruikelijke drukte, spanning, stress, af en toe een ruzie, et cetera... die ik reeds gewoon ben als ik nog eens op bezoek kom. Maar nu was het gewoon subliem. Die stilte en rust kan ik op mijn eigen appartementje niet eens verdràgen, er móét een radio op, of ik ben aan het bellen, of de tv staat op de achtergrond op om toch maar geluid in huis te hebben. Maar weereens: de stilte was gewoon de max gisteren.

Maar ja, we zijn er nog niet, en zoals het kleinste kind ook weet: mooie liedjes duren niet lang. Ik had ons moeke bepaalde beloftes gemaakt (lees: klusjes uitvoeren), en die ben ik dan beetje bij beetje beginnen doen ook, met ietwat een lichte tegenzin, maar ik was blij dat ik voor haar nog eens iets heb kunnen doen, en ook toch wel enige waardering kon opmerken.

Dit alles brengt me weer nét iets dichter bij mezelf, (in een periode waar mezelf zijn niet altijd even evident is, en in een wereld waar stress en werkdruk en frustraties en chaos en wa-wete-kik-nog-allemaal heersen) de kleine dingen in het leven kunnen waarderen, of 'hoe mooi het leven soms toch kan zijn hé!' Cool

15:52 Gepost door Cijferkes | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

True! Helemaal waar én naar waarde geschat, de kleine dinges des levens... Het kan zo deugd doen he, nog eens echt 'thuis' komen :o)

Gepost door: Lentesneeuw | 30-11-07

ja, baf weeral te laat hallo!
ben net voor 't eerst op jouw hemelsblauw blogje (heb ook iets tégen zwart) gekomen en wist meteen de oplossing van jouw quizvraag : ja, natuurlijk om die bareele naar omhoog te krijgen.... heb je dit ook al meegemaakt?... de bewuste factuur zit natuurlijk tussen jouw winkelwaar in de koffier, dus uitstappen aan dat apparaat dat jouw nummer vraagt... enkele toeterende automobilisten achter jou en dan tik je natuurlijk van de zenuwen de verkeerde code in..... oh, nee jij bent waarschijnlijk veel snuggerder en legt die code mooi naast je op de passagierszetel ('t is me ook maar één keer gebeurd hoor!)
ja.... kleine dingen kunnen waarderen: daar oefen ik dagelijks op, zolang de grote dingen ontbreken, is het behelpen, hé?
nog een lieve avondgroet

Gepost door: luna llena | 02-12-07

Hallo Luna, Ik heb niks tégen zwart, maar ik zit toch 100000x liever in mijn "blauwe periodes", dan in mijn zwarte! Inderdaad, om die slagboom te openen hé!! :-D Goh, ik ga eerlijk zijn, ik zit meer dan dikwijls met mijn gedachten elders.... en het is mij dan ook al meerdere keren overkomen dat het factuurtje ergens "ginder vanachter" in de kartonnen dozen zit, ieverst tussen de Golden Grahams, de Côte d'Or en de Senseo-padjes! :-) Dus wees gerust, mij is het eerlijk gezegd al méérmaals overkomen... En van die toeterende automobilisten heb ik feitelijk nog geen last gehad (hout vasthouden!), maar ik ga dan meestal ook niet in de piekuren naar mijn teerbeminde Rolcuyt. De kleine dingen hebben mij vandaag anders wel in de steek gelaten, volgens mij zijn ze mee weggeblazen met die stormwinden.... Groetjes en bedankt voor de toffe commentaar Luna!

Gepost door: Acht Twee Zes Vijf | 02-12-07

ewel ik zend jou nog een lieve nachtzoen na onze eerste kennismaking en hoop dit 'jouw klein dingetje" is vandaag dat toch even een glimlachje kan toveren op jouw gezicht!
have nice dreams ... and let my name shine on you

Gepost door: luna llena | 02-12-07

thanks, merci en bedankt Luna ik heb zopas een andere post geplaatst....
zoals je ziet bekijk ik weer bepaalde zaken van een postieve(re) kant...
hoe pijnlijk dit alles ook kan wezen....
maar je woorden kan ik méér dan waarderen hoor!!
xx

Gepost door: Acht Twee Zes Vijf | 02-12-07

De commentaren zijn gesloten.