Van de ene kutjob in de andere sukkelen heeft zo zijn voordelen. En zijn nadelen. Bij Fortis* moest ik mij letterlijk kapot werken. Huidige job: soms ook alles geven (waar ik NIKS op tegen heb!) om dan weer in de andere moment te vallen. Leegte. Stilte. Niks om handen hebben. Om te kotsen gewoonweg. Oja, "iedereen" droomt van zo'n job. 85% van de tijd geen kleurpotloten moeten doen. *waaaaaw*... Yeah right. Ook deze job is niks voor mij. Tuuuuurlijk doe ik eens graag niks! -versta mij niet verkeerd- maar dan heb ik het over niks doen... Als ik thuis ben. En ZIN heb in niks doen. BIG difference!

Waar ik nu eigelijk naartoe wou: het heeft zo zijn voor- en nadelen. In stilte eenzaam zitten filosoferen in gedachten. Met een ingebeeld vriendje. Of zo... Ik ben er nog altijd niet uit of dit (vooral vandaag dan) een vóór- of nádeel was. Vooral het hoofdstuk "wensen" Misschien dom om over zo één woordje te zitten doordenken denkt u? Ik weet het niet. Weet je wat je wel allemaal met dat woordje kan doen? Je kan het in een positie plaatsen dat het een ware levensfilosofie wordt. Of een pepmiddel als het ware. À la hoop doet leven bijvoorbeeld. Is dat wel zo? Is hoop bij tegenslag nummer 165441367814 nog positief? Doet dit nog wel leven? Moet je blijven hopen? Waar haal je de kracht überhaupt nog vandaan? En sowieso: telkens je hoopt, verwacht je toch iets, right? Of verlang je naar iets. Of wil je iets. Hopen is en blijft in zekere zin ergens zowel op de werkwoorden wensen als willen lijken.. Niet dan? Wat voor zin heeft hopen uiteindelijk nog na 165441367814 pogingen zullen ik -en nog vele andere mensen- hun wel afvragen. Zij die zich tenminste herkennen in het getal 165441367814... Of is het soms 165441367814²³...? Het lijkt althans soms echt wel zo. Of het nu over werk, liefde, geluk,.... anything! gaat... Hoop... Dit is een open einde en ik hóóp nuttige reacties te krijgen :-)

Oja: nog zo ééntje: "in de ene hand een wens, schijten in de andere en dan zien welke hand het eerste vol is"

* = Fo(e)rtis: jaja, nu kom ik er uiteindelijk voor uit: ik ben er tóch al eventjes weg en ik ben momenteel sowieso niet de enige burger des landes die met negatieve gedachten over deze schijtbank zit... Reden waarom ik het daar afgestapt ben? Ik citeer mijn beste vriendin, (bijna-)ex-Fortis medewerkster intussen ook) : "Liever een duik in de ijskoude oceaan dan op het brandend schip te blijven..." En believe me: "ons F.'ke" **  is echt totaaaaal géén fan van alles waar het woordje koud in voorkomt...

** = de vorige keren dat ik het over haar had op mijn blog had ik het ook telkens over "F."... De eerste letter van -u raadt het al- het bedrijf waar we elkaar jaaaaren geleden hebben leren kennen.

Deze blog heeft veel te lang stilgestaan. En toen was er iets coming up. En toen wou ik er de spanning wat inhouden en al een klein mini-postje schrijven om toch maar eens te kijken hoeveel reacties ik er -al dan niet- nog op zou krijgen.

Maar wat nu al bijna een hele week door mijn hoofd jaagt is iets helemaal anders. Fuck de anonimiteit: ik geef het toe: ik woon in Dendermonde. En Fabeltjesland is (of was want ze zijn nu al zeker dat ze de boel daar gaan slopen) minder dan anderhalve kilometer van mijn voordeur. En ja het ganse land is in shock. Of was. Net iets teveel mensen die vlug blijken te vergeten merk ik op als ik mij buiten de provinciegrenzen begeef. En ja het is (of ook was) internationaal nieuws. CNN stond op Cijferkes "zijn" vaste parkeerplaats. Chinezen waren er hier ook te bespeuren. Toen ik zondag met een vriendin op de Grote Markt iets ging gaan drinken zat er zelfs een Canadese journaliste naast ons. Hollanders en Fransen à volonté. Maar het ganse land of de ganse wereld mag dan wel naar ons kijken hé, maar euh... hoe kijken wij er dan naar? Heeft u daar al eens bij stilgestaan? Velen in dit kleine forenzenstadje zijn hier in een nog diepere shock als de rest van het land. Ook ik heb "prijs". De sfeer die hier in de lucht hangt is onbeschrijfelijk. Het Deirremonne-gevoel laait weer eventjes enorm op. Bijna zoals elke tien jaar met de Ommegang (Ros Beiaard nl.). Verbondenheid en samenhorigheid is tof. Maar deze keer dan niet zo zeer. Het is allemaal veel negatiever. Het lijkt alsof iederéén rondom mij bang is nu. En in een diep trauma. En venten met een kinderwens à la Cijferkes beginnen zich zelfs af te vragen of het nog verantwoord is om in deze zotte wereld nog kinderen op de wereld te zetten.

So yeah, fuck the coming up... Terug aan het bloggen ben ik nu tóch geslagen. Het coming up -gedoe is van geen belang meer, er zijn andere zaken te doen nu. Kommeren over de toekomst. En veel denken en wegdromen. Neeschudden en wegzinken in gedachten. En vooral veel ge-waaromtoch. En afscheid nemen van een zus die voor maanden naar Zuid-Afrika vertrekt overmorgen. Eigelijk op de verkeerde moment zo'n beetje. En zo...